เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2053 ตอนพิเศษ ท าให้เจ้าเชื่อ
เขาคือฮั่วเซียวหมิง
ฮั่วเซียวหมิงก็คือเขา
แต่เขา…
แต่เขาไม่เต็มใจจะใช้ใบหน้าของฮั่วเซียวหมิง
“ข้าจะไปเอายามา…”
เขายังพูดไม่ทันจบ แรงที่จับแขนก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง
ฉู่ลั่วมีอารมณ์ชัดเจนในดวงตา เสียงของเธอไม่ได้ล่องลอย
เหมือนเมื่อครู่แล้ว “ฉันรู้ ฉันรู้ว่าคุณคือชางฮ่าว”
ชางฮ่าวมองเธอ
“ฉันรู้ว่าคุณคือฮั่วเซียวหมิง และฉันก็รู้ว่าคุณคือชางฮ่าวด้วย”
เธอลุกขึ้นยืน “ชางฮ่าว ฉันรู้ว่าเป็นคุณ”
เธอยกมืออีกข้างขึ้นมา ลูบไล้ใบหน้าของเขาเบา ๆ
จากคิ้วและดวงตาที่เด็ดเดี่ยว ค่อย ๆ ไล้ลงมาทีละนิด จนมาถึง
คางของเขา
“ฉันรู้ว่าใบหน้านี้เป็นใบหน้าของชางฮ่าว”
“มันเป็นใบหน้าของคุณ”
“ฉันรู้”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “และฉันก็ชอบใบหน้านี้มากเหมือนกัน”
ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้าของเธอเริ่มมีคลื่นรุนแรงมากขึ้น แต่
คลื่นเหล่านั้นก็ถูกเธอกดข่มเอาไว้สุดความสามารถ
เธอดึงมือที่ลูบใบหน้าของชางฮ่าวออก และปล่อยมือจากแขน
ของเขาด้วย
“แต่ดูเหมือนคุณจะยังไม่พร้อม ฉันบังคับคุณไม่ได้ รอจนกว่าสัก
วันคุณจะเชื่อใจฉัน”
เธอพูดยังไม่ทันจบ มือที่แข็งแรงก็ยื่นมาโดยตรง กดคอของเธอ
และดึงเข้าหาตัวเขา
ริมฝีปากบางกดทับลงมาทันที รุกรานเหมือนพายุฝนที่กำลังบ้า
คลั่ง
“ใครบอกว่าข้าไม่พร้อม ฉู่ลั่ว ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่พร้อม!”
ฉู่ลั่วเบิกตากว้าง
ทรวงอกของชางฮ่าวขยับขึ้นลง ดวงตาสีดำของเขาเต็มไปด้วย
คลื่นความร้อนที่พลุ่งพล่าน “ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ข้าสามารถ…ทำให้เจ้า
เชื่อได้”
เขาโบกมือเบา ๆ
ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็มืดลง ไม่เหลือแสงสว่างแม้แต่น้อย
โคมไฟที่ลอยอยู่ดับลงและตกลงสู่พื้น สายน้าของแม่น้าสวรรค์ก็
เงียบสงบ
ชางฮ่าวโอบเอวของฉู่ลั่ว แล้วพาเธอเคลื่อนที่เร็วราวกับสายฟ้า
ตรงเข้าไปในห้องโถงหลัก
เขาวางค่ายกลทีละชั้น ๆ ล้อมรอบห้องโถงหลักอย่างแน่นหนา
ไม่ให้พลังของเทพใด ๆ สามารถล่วงรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในแม้แต่เศษ
เสี้ยว
“ลั่วลั่ว ข้าจะทำให้เจ้าเชื่อว่าข้าเตรียมพร้อมมานานแล้ว”
ฉู่ลั่วคล้องแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของเขา มองแววตาของ
เขา เรียวแขนกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีกเลย
มีเพียงเทพเด็กรวมถึงปลาหมึกยักษ์แปดหนวดที่ถูกแยกออกไป
และกำลังกินอาหารแสนอร่อย
เทพเด็กชายเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่รู้สึกได้ถึงความโกรธของนาย
ท่านเลย!”
เทพเด็กหญิงกอดชามข้าวพลางพยักหน้า “ใช่แล้ว ๆ ! ฉันก็รู้สึก
เหมือนกัน น่ากลัวจังเลย! รู้สึกเหมือนนายท่านกำลังจะไปฆ่าคนเดี๋ยว
นั้น”
ปลาหมึกยักษ์แปดหนวดหัวเราะเบา ๆ “จะไปฆ่าคนได้ยังไงกัน!
ต้องเป็นพวกเธอจับรู้สึกผิดไปแน่ ๆ ในตอนนี้ท่านเทพมังกรคงจะ…”
เขาหยุดพูดหลังจากมองพวกเด็ก ๆ ตรงหน้า
“ยังไงท่านเทพมังกรก็ไม่ได้โกรธอยู่แน่นอน”
และเมื่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์ ปลาหมึก
ยักษ์แปดหนวดก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจอีกครั้ง “ฉันรู้ดี”
นั่นคือหอยนางรมสวรรค์!
มันเป็นของวิเศษที่ราชามังกรเฒ่าเลี้ยงดูอย่างพิถีพิถันมาเป็น
เวลาพันปีเชียวนะ!
……
ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจล่วงรู้การเวลาที่ผ่านไป
เหล่าเทพเด็กหญิงและเทพเด็กชายที่ถูกกักตัวอยู่ในตำหนักเล็ก
ๆ ตอนแรกยังพออยู่ได้ด้วยอาหารเลิศรสของปลาหมึกยักษ์แปด
หนวดได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน… พวกเขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง
“นายท่านกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?”
“ทำไมพวกเรายังออกไปไม่ได้อีกล่ะ?”
“น่าเบื่อจังเลย!”
ปลาหมึกยักษ์แปดหนวดพิงตัวอย่างอ่อนแรงที่มุมหนึ่งของ
ตำหนักเล็ก ๆ
“ตั้งแต่ยุคบรรพกาลมาจนถึงปัจจุบัน ยังไม่เคยมีข่าวเรื่องรักใคร่
ของท่านเทพมังกร ในหมู่เผ่ามังกรเองก็ไม่มีข่าวลือที่เกี่ยวข้องกับ
เรื่องนี้เหมือนกัน”
“ฉันเกรงว่าตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา ท่านเทพมังกรจะยัง…”
เหล่าเทพเด็กทั้งหมดหันมามอง “จะยังอะไรหรือ?”
ใบหน้าที่ไร้เดียงสาและอ่อนโยนเหล่านั้น ดวงตาใสซื่อและ
แจ่มใสคู่นั้น ทำให้ปลาหมึกยักษ์แปดหนวดพูดต่อไม่ออก
YOU MAY ALSO LIKE
