เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 307 หร่านหร่านไม่ผิด

บทที่ 307 หร่านหร่านไม่ผิด

จากนั้น หลินโจวอี้ก็ร่ำลาทุกคนในตระกูลฉู่ก่อนจะจากไป

ฉู่หร่านไม่อยากให้ไปจึงเอาแต่เกาะแกะ กอดแขนเขาไว้แล้วเดินไปส่งถึงประตู เธอพูดอย่างออดอ้อนว่า “คุณเพิ่งกลับมาก็อยู่นานกว่านี้หน่อยสิ นี่จะไปแล้วเหรอ! อยู่กับฉันอีกหน่อยได้ไหม? พวกเราอยู่กันคนละประเทศ คุณไม่ค่อยอยู่นานสักเท่าไหร่ก็เข้าใจ แต่กลับมาแป๊บเดียวก็จะไปแล้วเนี่ยนะ”

หลินโจวอี้วางมือลงบนศีรษะเธอแผ่วเบา พลางถอนหายใจ “ช่วยไม่ได้นี่ ผมต้องเก็บเงินไว้สร้างปราสาทใหญ่ ๆ ให้เจ้าหญิงนี่นะ”

ฉู่หร่านซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา “ไม่เอา! ฉันไม่อยากได้ปราสาท ฉันต้องการคุณ”

“แบบนั้นไม่ได้ เจ้าหญิงก็ต้องอยู่ในปราสาท” หลินโจวอี้ยิ้มอ่อนโยน “รอให้ผมจัดการธุระเสร็จ ตอนเย็นจะมารับคุณไปทานมื้อเย็น และไปดูหนังด้วยกันดีไหม?”

“คุณพูดแล้วนะ”

“อืม”

ฉู่หร่านปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจนัก ปล่อยให้หลินโจวอี้จากไป

“เอาละ! เอาละ!” ฉู่จิงส่ายหน้าพลางถอนหายใจ “เพื่อเจ้าหนุ่มนั่น เธอถึงกับเรียกพวกเราที่อยู่ข้างนอกกลับมา”

ฉู่หร่านหัวเราะคิกคัก “คู่หมั้นของหนูกลับมาหาทั้งที พวกพี่ก็ต้องอยู่สิคะ จะได้คอยเป็นพวกหนูไง”

ฉู่จ้านส่งเสียงไม่พอใจ เขาทำตัวสั่นและขนลุกไปทั้งตัว “แหวะ! เหม็นความรักจะตายอยู่แล้ว ช่างเถอะ! รู้อยู่หรอกว่าเธอกับหลินโจวอี้รักกันมาก ทั้งสองฝ่ายต่างก็ชอบพอกัน แต่พอได้แล้วมั้งพี่จะบอกเธอให้นะ พี่ไม่อยากให้เธอแต่งงานเร็วขนาดนี้!”

ฉู่จิงพยักหน้า “หลินโจวอี้อยากแต่งงานกับเธอ ก็ต้องผ่านการทดสอบของพวกเราก่อน”

ฉู่หร่านกอดแขนพวกเขาคนละข้างอย่างมีความสุข เธอออดอ้อนน่ารัก “รู้แล้วค่ะ! รู้แล้ว หร่านหร่านรักพี่ชายที่สุดเลย ไม่รักคนบ้างานอย่างหลินโจวอี้หรอก!”

พวกเขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็เห็นฉู่เหว่ยฮ่าวเอาเอกสารกองหนึ่งกระแทกลงไปบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนชี้ไปที่ฉู่เหิง “แกเอาเอกสารนี่ออกมาตอนนี้ คิดจะทำอะไร?”

ฉู่เหิงก็ยืนขึ้นเช่นกันด้วยสีหน้าเย็นชา “พ่อ เมื่อกี้หลินโจวอี้อยู่ ผมไม่พูดอะไรเพราะเห็นแก่อนาคตของตระกูลฉู่”

“แต่ตอนนี้ มีแค่ครอบครัวเราเท่านั้น ก็ต้องพูดให้ชัดเจน!”

เขาหันไปมองฉู่หร่านอย่างเย็นชา “ฉู่หร่าน เธอมานี่!”

ฉู่หร่านกลัวจนต้องไปหลบหลังฉู่จ้านกับฉู่จิง “พี่ใหญ่ ทำไมพี่ต้องดุขนาดนี้ด้วยคะ หนูทำอะไรผิดอีกแล้วหรือเปล่า?”

ฉู่จิงถลึงตามองพี่ชายใหญ่อย่างไม่พอใจ “พี่ใหญ่ พี่อุตส่าห์กลับมาทั้งที พอกลับมาได้ก็คิดแต่จะสั่งสอนหร่านหร่านเหรอครับ? เมื่อก่อนพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้ เพราะมีคนยุพี่หรือเปล่า!”

เขามองไปที่ฉู่ลั่ว

ฉู่เหิงหัวเราะเย็นชา “ไม่มีใครยุยงฉันทั้งนั้น ฉู่หร่าน มานี่!”

เวลาพี่ชายใหญ่โกรธ พี่รองกับพี่สามต่างก็หวาดกลัว พวกเขาสองคนไม่กล้าโกรธฉู่เหิงต่อหน้า แต่ก็ทนไม่ได้ที่จะให้ฉู่หร่านไปรับโทสะของฉู่เหิงเพียงลำพัง

ทั้งสามคนเดินไปตรงหน้าพี่ชายใหญ่พร้อมกัน

ฉู่เหิงหยิบเอกสารขึ้นมาส่งให้ฉู่หร่าน และเอ่ยถามว่า “ผลการตรวจสอบพวกนี้ มีอันไหนที่กล่าวหาเธอแบบผิด ๆ ไหม?”

ฉู่หร่านรับเอกสารมา ก่อนสีหน้าจะซีดลงทันที

หลักฐานเหล่านี้ ไม่ได้มีแค่หลักฐานที่เป็นรูปภาพและลายลักษณ์อักษร แต่ยังมีภาพจากหน้าจอสนทนาของคนบางกลุ่มด้วย

ทั้งยังมีภาพที่เอามาจากวิดีโอ

“พี่ใหญ่ หนู…”

ฉู่จิงหยิบเอกสารนี้ไปพลิกดูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป “พี่ใหญ่ เอกสารพวกนี้มีปัญหาอะไรเหรอครับ? ศิลปินคนไหนไม่มีแอ็กเคานต์สำรองบ้าง? มีศิลปินคนไหนไม่ใช้แอ็กเคานต์สำรองไว้ระบายความรู้สึกบ้าง!”

ฉู่เหิงชี้ไปที่เอกสาร “นี่คือการระบายความรู้สึกเหรอ?”

“เธอกำลังดึงคนเข้ามาโจมตีลั่วลั่ว นายมองไม่ออกหรือไง!?”

“ไม่มีนี่ครับ!” ฉู่จิงพลิกเอกสารดูผ่าน ๆ “มีประโยคไหนที่หร่านหร่านดึงคนให้เข้ามาโจมตี? เธอแค่ลงกำหนดการต่าง ๆ ในงานเลี้ยงเท่านั้นเอง”

“ถ้าจะบอกว่าผิด ความผิดใหญ่ที่สุดก็คงเป็นแค่เรื่องเปิดประตูเล็กด้านข้างทิ้งไว้” พี่รองหันไปถามฉู่หร่าน “หร่านหร่าน ทำไมเธอต้องเปิดประตูเล็กด้านข้างไว้ด้วย?”

สีหน้าของฉู่หร่านเต็มไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวดใจ “หนู… หนูเห็นในความคิดเห็น ว่ามีแฟนคลับหลายคนอยากจะเข้ามาดูหนูฉลองวันเกิดด้วยตาตัวเอง หนูเลยเปิดประตูเล็กด้านข้างไว้”

“หนูแค่คิดว่าถ้าโชคดี แฟนคลับของหนูมาถึงแล้วก็จะเข้ามาได้ จะได้เติมเต็มความฝันของพวกเขา”

ฉู่จิงยักไหล่ ก่อนส่งเอกสารคืนให้ “พี่ใหญ่ ได้ยินแล้วใช่ไหม? หร่านหร่านไม่ผิด”

ฉู่เหิงแทบไม่เชื่อหู จนต้องหัวเราะเยาะตัวเอง “ให้แฟนคลับของเธอเข้ามา? แล้วคนที่เข้ามาคือแฟนคลับของเธอหรือเปล่า? เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นคนที่เข้ามาโจมตีลั่วลั่ว!”

น้องรองเงียบลงไป แต่น้องสามกลับสวนขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่ คำพูดนี้ของพี่เกินไปหน่อยนะครับ หร่านหร่านจะรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนั้นจะเข้ามา!”

“ถ้าจะบอกว่าผิด ก็เป็นความผิดของเธอ” ฉู่จ้านชี้ไปที่ฉู่ลั่ว “ใครจะไปรู้ว่าศัตรูเธอจะเยอะขนาดนี้? แถมยังมีบางคนแฝงตัวอยู่ในแอ็กเคานต์สำรองของหร่านหร่านอีก หร่านหร่านไม่ใช่เทพเจ้านะครับ จะได้ทำนายเรื่องพวกนี้ได้!”

ฉู่จิงพยักหน้าเห็นด้วย “ถูกแล้ว หร่านหร่านไม่ผิด”

แม้แต่ฉู่เหว่ยฮ่าวเองก็มีสีหน้าผิดหวัง “อาเหิง แกคิดจะทำอะไรกันแน่? เห็นกันอยู่ว่านี่เป็นเหตุสุดวิสัย แต่แกจะโทษหร่านหร่านให้ได้เลยใช่ไหม?”

ซ่งเชียนหย่าเข้าไปโอบหร่านหร่านที่กำลังร้องไห้เสียใจอย่างเจ็บปวด “ลูกเป็นอะไรไป ลูกเป็นพี่ชายคนโตนะ กลับมาถึงก็มาสั่งสอนน้องสาว อย่าว่าแต่หร่านหร่านไม่ได้ตั้งใจเลย ต่อให้ตั้งใจแล้วยังไง?”

“ลูกเป็นพี่ชายคนโต แต่ลูกจะมาขุดคุ้ยน้องสาวตัวเองแบบนี้ไม่ได้!”