เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 350 ฮั่วเซียวหมิงโกรธเคือง

บทที่ 350 ฮั่วเซียวหมิงโกรธเคือง

รถขับมาถึงโรงพยาบาลอย่างราบรื่น เพื่อรักษาความลับจึงใช้โรงพยาบาลเอกชนของฮั่วกรุ๊ป

หลังการจัดการของฮั่วเซียวหมิง แพทย์ภายในโรงพยาบาลพร้อมแล้วและตรวจวินิจฉัยผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทุกคนอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูฉู่ปอดอักเสบ จำเป็นต้องพักฟื้น ไม่ต้องทำการผ่าตัด” แพทย์มองดูภาพแล้วเอ่ยกับฮั่วเซียวหมิง

เขาส่งเสียงตอบรับ ขณะที่หัวหว่านเดินตามหมอไปรับยาอย่างเชื่อฟัง

ภายในห้องพักผู้ป่วยเหลือเพียงแค่ฉู่ลั่วและฮั่วเซียวหมิง

สายตาชายหนุ่มผลุบลงต่ำเล็กน้อยและนั่งบนขอบเตียงผู้ป่วย เมื่อรู้สึกว่าฉู่ลั่วขยับตัว เขาจึงเงยหน้า “อยากได้อะไรหรือเปล่า?”

“น้ำ”

ฮั่วจิ่วลุกขึ้นรินน้ำอุ่นให้กับฉู่ลั่ว กระทั่งเธอดื่มน้ำเสร็จ เขาจึงรับแก้วน้ำมาและวางลงด้านข้าง ก่อนกลับไปนั่งเงียบ ๆ บนขอบเตียงอีกครั้ง

ฉู่ลั่ว “…”

เมื่อเห็นว่าฮั่วเซียวหมิงเปลี่ยนห้องพักผู้ป่วยให้เงียบเป็นป่าช้า เธอจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “อาการบาดเจ็บของฉันเดี๋ยวก็หายเป็นปกติแล้ว ผู้บำเพ็ญไม่เหมือนกับคนทั่วไป ร่างกายแตกต่างจากคนธรรมดา”

ฮั่วเซียวหมิงเงยหน้าขึ้นมองเธอ มุมปากขยับเล็กน้อย ยิ้มเหมือนกับไม่ได้ยิ้ม “ปรมาจารย์ฉู่คงลืมไปแล้วใช่หรือเปล่า ว่าเมื่อเดือนก่อนท่านเกือบตายด้วยมีดสั้น”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว “เรื่องนั้นเป็นอุบัติเหตุ”

“อุบัติเหตุครั้งหนึ่งเกือบคร่าชีวิตคุณ!”

ฉู่ลั่วเอ่ยเสียงเรียบ “…นี่มันชีวิตฉัน”

นัยน์ตาของฮั่วเซียวหมิงมืดมนลงทันใด

ความเงียบงันครอบงำจนกระทั่งพวกเขากลับไปยังโรงแรม

หัวหว่านหายใจไม่ทั่วท้องตลอดทาง กระทั่งเข้ามาภายในห้องพร้อมกับฉู่ลั่ว เธอพลันถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “ฮั่วเซียวหมิงสมแล้วที่เป็นคุณชาย แรงกดดันนี่มัน…”

ฉู่ลั่วนั่งลงด้านข้างแล้วขัดสมาธิ ปรับลมหายใจ

“คุณหนูเองก็โกรธเหรอคะ?”

หัวหว่านมองออก ไม่ใช่เพียงแค่ฮั่วเซียวหมิงที่โกรธเคือง แม้แต่ฉู่ลั่วเองก็กำลังไม่สบอารมณ์เช่นกัน

มือทั้งสองข้างของฉู่ลั่วรวบรวมพลังวิญญาณโดยไม่เอ่ยอะไร

หัวหว่านนั่งลงด้านข้างพลางเก็บกระเป๋าสะพาย “คุณหนู คุณไม่รู้หรอกว่าคุณชายฮั่วร้อนใจมากขนาดไหน หลังจากเขาไปถึงก็จะบุกเข้าไปด้านใน แต่ถูกทหารสกัดไว้ก่อน”

“หลังจากนั้นด้วยความสัมพันธ์ของตระกูลฮั่วทำให้รู้ถึงแผนการของพวกคุณและรู้สึกเป็นกังวลมาก”

“เขาไม่ได้นอนมาสองคืนแล้วนะคะ”

แม้ว่าหัวหว่านจะเป็นห่วงฉู่ลั่ว แต่ก็ไม่สามารถต้านทานร่างกายได้ เธอเอนตัวลงและพักสายตาอยู่หลายชั่วโมง

ทุกครั้งที่เธอลืมตาขึ้น ก็จะเห็นฮั่วเซียวหมิงขมวดคิ้วและหันหน้าไปทางสะพานหิน

ราวกับจะมองให้ทะลุอย่างไรอย่างนั้น

“คุณหนู คุณฮั่วเป็นห่วงคุณมากจริง ๆ นะคะ”

“ฉันรู้ว่าคุณหนูยอดเยี่ยมมาก แม้ว่าจะเป็นกังวลแต่ยังคงเชื่อมั่นในตัวคุณหนู ทว่าคุณชายฮั่วนั้นแตกต่างออกไป…”

หัวหว่านครุ่นคิดและค้นพบวิธีการพูดอย่างหนึ่ง “คุณชายฮั่วเป็นห่วงคุณหนูในฐานะที่คุณหนูเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง”

“แม้คุณหนูจะเก่งกาจขนาดไหน คุณชายฮั่วเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้”

ฉู่ลั่วลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า บนร่างกายของเธอยังคงสวมชุดแต่งงานสกปรก

หัวหว่านเห็นเธอลืมตาขึ้นจึงหยิบเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านออกมา “คุณหนู อยากอาบน้ำหรือเปล่าคะ? เปลี่ยนเสื้อผ้าไหมคะ?”

“อือ”

…

5802

นี่คือหมายเลขห้องของฮั่วเซียวหมิง

ฉู่ลั่วยืนอยู่ด้านหน้าห้องหมายเลขนี้ พลางยื่นมือออกไปเคาะประตูห้อง

ประตูเปิดออก

ร่างกายของฮั่วเซียวหมิงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำอุ่น ยืนอยู่ด้านหลังประตู

เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวและผ้าขนหนูสีขาวพาดอยู่เหนือศีรษะ หยดน้ำบนเส้นผมสีดำขลับกลิ้งหล่นลงมาทีละหยด

บ้างก็กลิ้งลงมาบนชุดคลุมอาบน้ำ บ้างก็หยดลงมาจากปลายเส้นผมและกระทบบริเวณต้นคอ จากนั้นไหลลงไปด้านล่างหายเข้าไปภายในช่องว่างของชุดคลุมอาบน้ำที่เปิดอยู่เล็กน้อย

“เข้ามาสิ” เขาเบี่ยงตัวหลีกทางให้ ฉู่ลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินเข้าไปด้านใน

เสียงปิดประตูดังขึ้นตามหลัง

ฮั่วเซียวหมิงเช็ดผมพลางเดินเข้ามาด้านใน “อยากดื่มอะไรไหม?”

“ไม่ต้องหรอก ฉันมาเพื่อขอโทษคุณ”

ฮั่วเซียวหมิงที่กำลังรินน้ำอยู่หยุดชะงัก เขาดึงผ้าขนหนูออก ผมสีดำขลับเปียกชื้นพลันปรกลงมาบริเวณหน้าผากบดบังการมองเห็นเล็กน้อย “ขอโทษเหรอ?”

“คุณเป็นห่วงฉัน ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น”

ตั้งแต่เล็กจนโต หญิงสาวก็มักจะตัดสินใจเอง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ เธอก็รับผิดชอบตนเองทั้งนั้น

รวมถึงในชาตินี้ด้วย

ฉู่ลั่วไม่เข้าใจว่าทำไมฮั่วเซียวหมิงถึงโกรธ?

เห็นอยู่ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร อีกทั้งยังจับจักรพรรดิภูตผีซางหัวได้อีกด้วย

หากสอบปากคำซางหัวก็สามารถรู้วิธีการคลายอักขระเซียนได้แล้ว สิ่งนี้ก็เป็นประโยชน์สำหรับฮั่วเซียวหมิงเช่นกัน

ทว่าเขากลับแสดงท่าทีไม่พอใจมาก

ฉู่ลั่วไม่เข้าใจ

แต่ว่า…

หัวหว่านพูดถูก

ฮั่วเซียวหมิงเป็นห่วงขนาดนี้ เธอไม่ควรพูดจาเย็นชา ดังนั้นจึงมาเพื่อขอโทษ

ฮั่วเซียวหมิงถือแก้วน้ำเดินเข้ามาและวางแก้วไว้ด้านข้าง “รู้หรือเปล่าว่าทำไมผมถึงโกรธ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ฉันไม่รักชีวิต ไม่ถนอมร่างกายจนทำให้คุณเป็นห่วง”

ฮั่วเซียวหมิงตอบ “พูดถูกครึ่งหนึ่ง”