เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 393 ช่อดอกไม้ทำมือ

บทที่ 393 ช่อดอกไม้ทำมือ

หยางไต้ไม่ได้โกรธกับความเรียบเฉยของอีกฝ่ายเลย แต่จับมือของฉู่ลั่วไว้ พร้อมกับเล่านิสัยไม่ดีของฮั่วเซียวหมิงให้ฟัง

“มีที่ไหนพาผู้หญิงไปดูหนังผี! ถ้าต่อไปหนูไม่อยากดูก็บอกเขาไปตรง ๆ ได้เลยนะ ไม่ต้องไปคล้อยตามเขา”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ไม่หรอกค่ะ”

“ลูกชายป้า ป้าจะไม่รู้เชียวเหรอ?” หยางไต้ไม่คิดจะเหลือหน้าไว้ให้ฮั่วเซียวหมิงตั้งแต่แรกแล้ว เธอขุดเรื่องน่าอายของลูกชายออกมาเล่าอย่างคันปาก

บอกว่าสมัยเด็กฮั่วเซียวหมิงขี้เก๊กมาก เด็กผู้ชายวัยเดียวกันมีแต่คนอยากต่อยเขา

ต่อมาทางบ้านกลัวว่าเขาจะถูกต่อยจริง ๆ จึงส่งเขาไปเรียนศิลปะป้องกันตัว

สมัยมัธยมปลาย เขามีเรื่องกับเด็กผู้ชายเพราะหยิ่งเกินไป แต่ดีที่มีศิลปะป้องกันตัว คนที่มีสภาพอนาถเลยกลายเป็นคนอื่นมากกว่า

เธอบอกว่าฮั่วเซียวหมิงเป็นพวกปฏิเสธเพศตรงข้ามมาตั้งแต่อนุบาล เวลามีเด็กสาวให้ของขวัญ เขาก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาได้จริง ๆ

กลับกันผู้หญิงที่เคยอยากใกล้ฮั่วเซียวหมิงมาตั้งแต่แรก ก็พากันหนีห่างออกไปไกลตั้งแต่แรกแล้ว

“แต่ว่า ถ้าเขาได้เจอผู้หญิงที่ตัวเองชอบ เขาก็จะรู้ได้ในทันทีเลยล่ะ” หยางไต้ส่งสายตาเป็นนัยมาที่ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วไม่ได้เขินอายเหมือนหญิงสาวทั่วไป เธอเพียงแค่ขมวดคิ้ว

เธอหันหน้าไปมองช่อเหรียญทองแดงโบราณบนชั้นวาง ก่อนจะคิดถึงคำพูดซุบซิบเมื่อวานของเฉิงยวน “หมายความว่า… เมื่อวานหนูเดตกับฮั่วเซียวหมิงเหรอคะ?”

หยางไต้ “…”

เฉิงยวน “…”

หัวหว่าน “…”

ตูม!

มีเสียงดังขึ้นมา

จิ่งเจียเหยียนที่ขดตัวอยู่บนเสาตกลงไปในสระน้ำ โผล่ออกมาให้เห็นแค่หัวงูเท่านั้น ในดวงตาอสรพิษคู่นี้มองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หยางไต้ดูสีหน้าของฉู่ลั่วก็เหมือนไม่ได้แกล้งพูด ในใจเธอจึงรู้สึกตกใจและขบขันในเวลาเดียวกัน แต่ก็แอบเป็นทุกข์อยู่ด้วย

ลั่วลั่ว ไม่เคยได้รับประสบการณ์อันอบอุ่นจากความรักมาก่อนเลย

ทั้งที่เธอสวยขนาดนี้ อ่อนโยนขนาดนี้ ใจดีขนาดนี้

หากเกิดมาในครอบครัวปกติ ต้องมีเด็กผู้ชายตัวเหม็นมารุมให้ของขวัญให้ดอกไม้ตั้งแต่สมัยอนุบาลแล้ว

แววตาของหยางไต้อ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจยิ่งกว่าเดิม “ถ้าตามความเห็นของคนอื่น ๆ การกระทำแบบเมื่อวานคือการเดตจ้ะ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ชี้แจงให้ชัดเจน หนูก็ไม่ได้ต้องไปใส่ใจ”

“ลั่วลั่ว ถ้าฮั่วเซียวหมิงไม่ได้บอกหนูว่าเมื่อวานคือการเดต หนูก็ไม่ต้องคิดมากนะ ในใจหนูคิดว่าเป็นอะไรก็เป็นแบบนั้นแหละจ้ะ เข้าใจไหม?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

หยางไต้แอบถอนหายใจอีกครั้ง

เมื่อก่อนเธอชอบฉู่ลั่ว เพราะเธอเก่งกาจมาก ต่อมาก็ชอบเพราะลูกชายชอบผู้หญิงคนนี้ และตอนนี้…

เธอมองตาของฉู่ลั่วอย่างไม่สามารถซ่อนความรู้สึกชอบในใจได้อีกต่อไปแล้ว

เจ้าลูกชายตัวเหม็นของเธอนิสัยไม่ดีแถมแข็งกระด้าง ทั้งยังเย่อหยิ่งไม่มีใครเกิน

จะเหมาะสมกับลั่วลั่วได้ยังไง?

ทันใดนั้นดวงตาของหยางไต้ก็มองเห็นช่อดอกไม้บนชั้นวาง “แต่อาจิ่วเขาก็พยายามมาก ช่อดอกไม้นั่น เขาทำเองกับมือ”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปที่อัลบั้ม ดูรูปที่ถ่ายเอาไว้ก่อนหน้านี้

เบื้องหลังกำแพงบ้านสูงใหญ่ของตระกูลฮั่ว คุณชายฮั่วจิ่วกำลังนั่งอยู่บนโซฟา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก ก้มตัวเพื่อพันลวดรอบเหรียญทองแดง

ด้านหลังมีแสงอาทิตย์ส่องเข้ามา ทำให้ใบหน้าและสีหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ท่ามกลางแสงสลัว

แต่ฉู่ลั่วกลับรู้สึกว่าฮั่วเซียวหมิงที่อยู่ในรูปนี้เหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด มุมปากยกยิ้ม แววตาก็อ่อนโยนมาก

ระหว่างดูรูป แววตาของเธอก็นุ่มนวลลงเช่นกัน

หยางไต้ที่อยู่ข้าง ๆ บอกว่า “เขาน่ะนะ เกลียดงานฝีมือมาตั้งแต่เด็ก แต่ครั้งนี้ถึงกับเชิญเจ้าของร้านดอกไม้มาสอนเขาใช้เหรียญทองแดงทำช่อดอกไม้ พอจำได้แล้ว เขาก็กลับบ้านมาค่อย ๆ ทำด้วยตัวเอง”

“คิดไม่ถึงว่าจะทำออกมาได้ดีขนาดนี้!”

หยางไต้ช่วยลูกชายอยู่อย่างห่าง ๆ เรื่องสำคัญกว่านั้นก็คุยกับฉู่ลั่วไปแล้ว ถ้ามีเวลาว่างก็ไปหาพวกเขาได้

หลังจากออกมาจากบ้านแล้ว เธอก็ขึ้นรถแล้วหยิบมือถือออกมาต่อสายหาฮั่วเซียวหมิง

ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย ผู้เป็นแม่ก็ด่าออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “ลูกโง่หรือเปล่า สมองมีปัญหาหรือไง จีบผู้หญิงเขาทำแบบนั้นกันเหรอ ห้ะ?”

“ถ้าจีบสาวแบบที่ลูกทำเนี่ยนะ รอจนลูกออกมาอายุครบเดือนแล้ว เธอก็คงยังไม่รู้เลยว่าลูกชอบเธอ”

ฮั่วเซียวหมิงเอ่ย “แม่ครับ ผมประชุมอยู่”