เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 408 โรงเรียนประถมหมิงอัน

บทที่ 408 โรงเรียนประถมหมิงอัน

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มดูรกร้างขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งประตูรั้วเหล็กผุพังบานใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน ภาพของโรงเรียนประถมหมิงอันทั้งหมดจึงปรากฏขึ้นในสายตา

[ฉันเป็นคนในพื้นที่ ฉันสามารถบอกพวกคุณได้ตามตรงเลยว่า โรงเรียนแห่งนี้สำหรับคนในพื้นที่อย่างพวกเรา ก็คือบ้านผีสิงดี ๆ นี่เอง สมัยเด็กมีเด็กแอบเข้าไปทดสอบความกล้า หลังจากกลับมาถึงบ้านก็ถูกผู้ใหญ่ตีเกือบตาย]

[ฉันก็เป็นคนในพื้นที่ มีข่าวลือเกี่ยวกับโรงเรียนแห่งนี้มากมาย แต่ข่าวลือที่โด่งดังที่สุดก็คือข่าวลือที่ทางรายการเล่า]

[จริงหรือเปล่า? หรือว่าจะมีผีจริง ๆ ?]

[ถ้าพวกเธอเคยดูไลฟ์สตรีมของฉู่ลั่ว พวกเธอจะไม่ถามคำถามแบบนี้]

[ไลฟ์สตรีมของฉู่ลั่วไม่ใช่เอฟเฟกต์พิเศษ หรือบทละครเหรอ? หรือว่าจะมีผีอยู่จริง?]

[แต่ฉันเชื่อว่ามีนะ]

[ฉันไม่เชื่อ]

[แต่บรรยากาศแบบนี้ ก็น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะ!]

โดรนบินเข้าไปในโรงเรียนประถมหมิงอัน และถ่ายรูปทั้งหมดของโรงเรียนประถมหมิงอันออกมา

โรงเรียนเมื่อห้าสิบกว่าก่อน สร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่าย อาคารเรียนสองแถวชิดกับขอบสนาม มีประตูบานใหญ่สองบานหน้าหลัง ตรงกลางเป็นเสาธงสำหรับเชิญธงขึ้น

ใกล้ด้านขวาของประตูบานใหญ่มีบ่อน้ำอยู่หนึ่งบ่อ น้ำภายในบ่อสกปรกมาก ทั้งยังมีเศษซากต่าง ๆ ทิ้งอยู่ในนั้น

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เป็นห้องน้ำแบบส้วมหลุมขนาดใหญ่ที่แบ่งชายหญิง แต่ทางเข้าห้องน้ำถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าหนาทึบ ที่พอจะมองออกว่าเป็นรูปร่างของห้องน้ำเท่านั้น

ไม่ใช่แค่ห้องน้ำ แต่ทั้งโรงเรียนล้วนปกคลุมไปด้วยหญ้า

ทุกคนได้เห็นภาพไลฟ์สตรีมผ่านทางโทรศัพท์มือถือของพวกเขา

เหยียนอันอี้ตกตะลึงมาก “ผู้กำกับคะ นี่… ต่อให้ไม่มีผีแต่มันก็น่ากลัวอยู่ดี! ต้องอยู่ในนี้ด้วยเหรอคะ?”

ผู้กำกับพยักหน้า “ใช่ครับ! ทีมที่แพ้ต้องพักอยู่ข้างในนี้ เอาละ พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”

ทีมงานเดินเข้าไป ผลักประตูเหล็กออก

ตัวล็อกของประตูสึกกร่อนมานานแล้ว แม้แต่ประตูเหล็กเองก็ผุพังไปด้วย

ตอนที่ออกแรงผลัก ประตูเหล็กก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกมาเบา ๆ ยิ่งทำให้จิตใจของผู้คนสั่นไหว

ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่ คนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า อีกคนเดินอยู่ข้างหลัง

คนกลุ่มหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้าไปในโรงเรียน

ภายในโรงเรียนไม่ได้มีแต่หญ้ารก แต่ยังมีสัตว์ที่ตายอยู่ในพงหญ้าอย่างไม่ทราบสาเหตุด้วย บางครั้งก็เห็นซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยจนเหลือแต่กระดูก

กล้องถ่ายไปรอบ ๆ ที่นี่ทั้งรกร้างและทรุดโทรม

เฉียวโจวปรบมือ “เอาละ ตอนนี้แบ่งเป็นสองที แยกย้ายกันสำรวจนะครับ”

จี้ไจ่พาพวกฉู่หร่านออกไป

ฉู่ลั่วก็พาพวกเย่อวิ๋นชูไปสำรวจทั่วทั้งโรงเรียน

ที่จริงโรงเรียนไม่ได้มีขนาดใหญ่ มองแวบเดียวก็เห็นทุกอย่างชัดเจนแล้ว

พวกเขาเดินไปรอบ ๆ ห้องเรียนแต่ละห้อง นอกจากหญ้ารกแล้ว ยังมีโต๊ะเก้าอี้ผุพังด้วย หน้าต่างบานเก่าก็มีกิ่งไม้ทะลุเข้ามาข้างใน ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

หลายชั่วโมงต่อมา ทั้งสองทีมที่เดินสำรวจรอบโรงเรียนเสร็จแล้วก็กลับมารวมตัวกัน

ทีมงานทำความสะอาดห้องเรียนห้องหนึ่ง ย้ายโต๊ะเก้าอี้ และเอาของใช้อย่างอื่นไปวางเอาไว้

หลังจากที่พวกเขานั่งลง ก็เอ่ยถามว่า “พวกคุณคิดว่าที่นี่มีผีหรือเปล่า?”

ฉู่หร่านส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ จะมีได้ยังไงกันล่ะคะ? พวกเราไม่เห็นอะไรเลย”

“ไม่มี”

“คงจะเป็นข่าวลือนั่นแหละ สมัยนั้นคนไม่รู้หนังสือมีเยอะ ความรู้ที่เป็นวิทยาศาสตร์ก็ยังไม่แพร่หลาย เด็กที่ตายไปเหล่านั้นอาจจะเพราะอาหารเป็นพิษ หรือไม่ก็เพราะสาเหตุอื่น ๆ แต่ไม่มีผีแน่นอน”

หางเจียซิ่นก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่มีครับ”

เย่อวิ๋นชูกับกู้เฉาอวี่ก็ส่ายหน้า “พวกเราก็คิดว่าไม่มีค่ะ”

ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง ที่นี่จะไปมีผีได้ยังไง?

เฉียวโจวไม่ได้พูดอะไร แต่บอกกับพวกเขาว่า “ห้องนี้เตรียมเอาไว้ให้ทีมที่แพ้ในคืนนี้ครับ เป็นที่สำหรับพักผ่อน พวกเราได้เตรียมถุงนอนเอาไว้ให้แล้ว”

พื้นถูกทำความสะอาดอย่างดี มีถุงนอนวางอยู่สี่ถุง ยังมีน้ำกับขนมให้ด้วย

“พวกเราไปทานข้าวเย็นกันก่อน ตอนกลางคืนค่อยมาสำรวจโรงเรียนนี้กันอีกรอบ”

[จะมีผีได้ยังไง? ต้องเป็นเรื่องหลอกแน่นอน ฉันดูไลฟ์สตรีมของทั้งสองทีม แต่ไม่เห็นอะไรเลย]

[เรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อน แค่ฟังฉันก็เดาตอนจบได้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอากาศ ก็คงเป็นความผิดพลาด ปกติก็มีอยู่ไม่กี่อย่างหรอก]

[อยากรู้จังว่าปรมาจารย์ทั้งสองท่านคิดเห็นยังไง? พวกเขาน่าจะต่างกับพวกเรา ถ้ามีผีหรือปีศาจ พวกเขาน่าจะดูออกนะ!]

[ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน]

[จี้ไจ่กับฉู่ลั่วพูดว่ายังไงบ้าง?]

[ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีผี แต่ต้องนอนในโรงเรียนผุพังตอนกลางคืน ก็น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะ! ผู้กำกับนี่หาทำจริง ๆ]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ทำได้ดี ฉันชอบดู! ฉันอยากเห็นพวกเขาหวาดกลัว]