เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 477 สังเวยหญิงตั้งครรภ์

บทที่ 477 สังเวยหญิงตั้งครรภ์

TW : มีฉากบรรยายการใช้ความรุนแรงกับเด็ก สตรีมีครรภ์ และฉากการฆ่าตัวตาย

พวกชาวบ้านแต่ละคนล้วนมีสีหน้านิ่งเฉย ไม่ได้มีปฏิกิริยาใด ๆ กับเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กแล้วทำตามคำพูดของกงป๋อชี

ชาวบ้านที่ถือมีดคมกริบ เดินก้าวเข้าไปทางหญิงตั้งครรภ์ทีละก้าว

หล่อนดิ้นไปมาอยู่ในค่ายกล พร่อมส่ายหน้าอย่างสุดแรง แล้วฝืนก้มลงที่พื้นด้วยท้องโตอย่างยากลำบาก

ปากของหล่อนถูกปิดเอาไว้ พูดอะไรออกมาไม่ได้ แต่น้ำตาที่ผสมกับเลือดที่หน้าผากกำลังไหลลงมาอาบแก้ม

ในที่สุดชาวบ้านที่นิ่งเฉยก็มีการตอบสนอง ใครคนหนึ่งหันไปโน้มน้าวหญิงตั้งครรภ์

“อาเหมย เราทำทั้งหมดนี้เพื่อคืนชีพต้นไม้เซียน”

อาเหมยส่ายหน้าร้องไห้ ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน เธอลุกยืนหลบจากชาวบ้านที่อยู่ตรงหน้าแล้ววิ่งออกไปไกล

แต่เธอตั้งครรภ์จะวิ่งหนีชาวบ้านไปได้ยังไง ไม่นานก็ถูกจับตัวกลับมาแล้ว

กงป๋อชีเอ่ย “รีบดำเนินการเข้าสิ อย่าให้คลาดเวลาการบูชายัญ”

ชาวบ้านหลายคนออกแรงกดมือและเท้าของอาเหมยเอาไว้ ก่อนชาวบ้านที่ถือมีดก็เดินเข้ามาทีละก้าว

มีดคมกริบนั้นเฉือนเข้าที่หน้าท้องของอาเหมยเพื่อควักเด็กออกมา หล่อนดิ้นรนสุดกำลัง ออกแรงมากจนผ้าที่ปิดปากอยู่หลุด

“กรี๊ดดดดด!!” เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดดังโหยหวน

“ปล่อยลูกของฉันไปนะ ปล่อยลูกของฉันไป!”

“อุแว้ ๆๆ”

เสียงร้องของทารกอ่อนแรงมาก

ฉึก!

ทารกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกคนนั้น ทันทีที่ออกมาจากท้องแม่ก็ถูกมีดแหลมคมแทงเข้าที่อกเสียแล้ว

อาเหมยพูดไม่ออก

“เริ่มการบูชายัญได้” เสียงของกงป๋อชีไม่มีความหวั่นไหวใด ๆ ทั้งนั้น

ชาวบ้านหลายคนแบกร่างหญิงสาวที่หน้าท้องถูกกรีดออกไปจากแท่นบูชา

แต่หล่อนกลับพลิกตัวตกลงไปที่พื้น ลากเอาหน้าท้องที่ถูกกรีดนั้นคลานไปที่แท่นบูชาด้วยลมหายใจแผ่วเบา

“ลูกฉัน ลูกของฉัน… ฉันจะฆ่าพวกแก! ฉันจะฆ่าพวกแก!!”

เส้นทางนั้นเต็มไปด้วยเลือดและความโศกสลด

“ลากเธอออกไป”

ชาวบ้านที่ขึ้นไปแบกอาเหมย ทันทีที่แตะตัวหล่อนก็ชะงักค้างไป

อาเหมยตายแล้ว!

การบูชายัญดำเนินไปตามปกติ มีเพียงแค่ฉู่ลั่วกับกงป๋อชีเท่านั้นที่เห็นอาเหมยกลายเป็นผีร้ายมีแต่พลังอาฆาตรอบตัวได้อย่างชัดเจน

ความหนาวเหน็บและมืดมนห่อหุ้มชาวบ้านทุกคนที่นั่น

ชาวบ้านยังคงทำความเคารพอยู่ พวกเขามองไม่เห็นวิญญาณอาเหมยรวมทั้งศพที่อยู่บนแท่นบูชาด้วย

ขณะที่พวกเขาก็ท่องคาถาคืนชีพต้นไม้เซียน

กงป๋อชีท่องคาถาไป แล้วผีร้ายที่อยู่บนแท่นบูชาทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในต้นไม้เซียน

สุดท้ายอาเหมยที่ถูกดูดเข้าไปก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา

“ฆ่าพวกแก จะฆ่าพวกแก”

“ฉันจะฆ่าพวกแก!!!”

พลังอาฆาตที่ท่วมท้นทั้งหมดไปรวมกันอยู่ที่วิญญาณของอาเหมย

แม้แต่พวกชาวบ้านก็ยังสังเกตได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน

ท้องฟ้าที่เดิมทียังสว่างสดใส ราวกับว่าถูกม่านที่ไร้ตัวตนมาปิดคลุมเอาไว้

ลมพายุพัดกระหน่ำ พร้อมเสียงร้องสั่นสะท้านและมืดมนดังมาจากในป่าเขา

ชาวบ้านเงยหน้ามองไปรอบ ๆ อย่างหวาดกลัว และความตื่นตระหนกหวาดกลัวก็คืบคลานขึ้นมาจากปลายเท้าราวกับงูพิษ

“นายท่านกงป๋อ…”

กงป๋อชียังคงรอยยิ้มบนใบหน้า “ต้นไม้เซียนกำลังแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว”

พวกชาวบ้านที่เดิมทีกำลังหวาดกลัวก็เผยแววตาปลื้มปีติ พวกเขามองไปทางต้นไม้เซียนอย่างคาดหวัง

แล้วก็พบว่ากิ่งก้านใบไม้ของต้นไม้เซียนสั่นแรงยิ่งกว่าที่ผ่านมา การเจริญเติบโตก็เร็วขึ้นจนแทบจะปกคลุมไปทั้งหมู่บ้านอิ๋งเซียงแล้ว

“ต้มไม้เซียนแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว!”

“ต้นไม้เซียนคืนชีพแล้ว!”

“ลูกของพวกเราไม่ได้ตายเปล่า!”

“ครอบครัวของพวกเราก็ตายตาหลับแล้ว!”

ชาวบ้านบางคนคุกเข่าไปก็ร้องไห้ไป

บางคนคลานเข่าไปหาต้นไม้เซียนพร้อมคำละล่ำละลักอ้อนวอน “ต้นไม้เซียน ต้นไม้เซียน ช่วยพวกเราด้วย ช่วยให้ลูกของพวกเราที่ตายไปฟื้นคืนชีพด้วยเถิด!”

“ให้สงครามหยุดเถิด!”

“ให้คนในครอบครัวที่ป่วยหนัก ร่างกายกลับมาแข็งแรงด้วยเถิด!”

พวกชาวบ้านแต่ละคนต่างร้องไห้พร้อมพูดความปรารถนาในใจของตัวเอง

ออกมา

แต่ต้นไม้เซียนหาได้ตอบกลับ เพียงเติบโตและเติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ รากเจาะหน้าต่างทะลุพื้นดินและบ้านเรือนไปแล้ว

พื้นที่ใหญ่โตนั้นสั่นสะเทือนไม่หยุดเพราะการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของมัน

พวกชาวบ้านซวนเซกันไปหมด ป้าฮวาเองก็พยายามอย่างหนักที่จะทรงตัวเอาไว้ มีเพียงกงป๋อชีเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่ เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองต้นไม้เซียน ก่อนรอยยิ้มที่มุมปากพลันโค้งขึ้นเรื่อย ๆ จนสีหน้าบิดเบี้ยว

เขาเปลี่ยนคาถาที่ท่องอยู่ในทันที

ต้นไม้เซียนที่เดิมทีเติบโตขึ้นมาบ้าคลั่งนั้นหยุดชะงักไปพร้อมเสียงลมที่อยู่โดยรอบ

“ของบูชายังไม่พอ” กงป๋อชีหันกลับไปหาชาวบ้านที่อยู่ที่พื้น “ขาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ต้นไม้เซียนก็จะคืนชีพขึ้นมาได้แล้ว!”

ชาวบ้านที่เดิมทีอยู่ที่พื้นก็มองไปที่ต้นไม้เซียนอย่างหวาดกลัว แต่จากนั้นใครไม่รู้จู่ ๆ ก็พุ่งขึ้นไปบนแท่นบูชา หยิบมีดบนพื้นขึ้นมาแทงหัวใจตัวเองจนเลือดสด ๆ สาดกระเซ็น

“ต้นไม้เซียน… ต้นไม้เซียน… คืนชีพมาช่วยพวกเรา”

กงป๋อชีเอ่ย “ยังไม่พอ”

ชาวบ้านคนต่อไปพุ่งขึ้นไปบนแท่นบูชา

ขอเพียงกงป๋อชีพูดว่าไม่พอ ก็จะมีชาวบ้านพุ่งขึ้นไป บ้างก็เด็ดขาด บ้างก็หวาดกลัว บ้างก็ทำไม่ลง…

แต่สุดท้ายมีดเล่มนั้นก็ยังคงแทงเข้าที่หัวใจของพวกเขาอยู่ดี