เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 478 ต้นไม้เซียนสูญสิ้นพลัง

บทที่ 478 ต้นไม้เซียนสูญสิ้นพลัง

TW : มีฉากบรรยายการใช้ความรุนแรง

เลือดสดไหลรินออกมา หลั่งไหลไปรวมกันอยู่ใต้ต้นไม้เซียนโดยไม่มีใครรู้ตัว

วิญญาณเปี่ยมพลังอาฆาตดวงแล้วดวงเล่าถูกต้นไม้เซียนดูดเข้าไป

สายตาของกงป๋อชีจับจ้องไปที่ต้นไม้เซียน ที่ปากก็ปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยามออกมา “จะไม่เปลี่ยนเป็นความชั่วร้ายเหรอ? ดูดกลืนพลังอาฆาตไปเยอะขนาดนี้ ยังควบคุมตัวเองได้เหรอ”

“เหอะ! งั้นดูเหมือนคนที่ตายไปจะยังไม่มากพอสินะ!”

เขาหันไปพูดกับชาวบ้าน “ยังไม่พอ!”

สิ้นน้ำเสียงอันเย็นชาและโหดร้าย

ชาวบ้านคนหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนแท่นบูชา แทงมีดลงไปจนมันอาบย้อมไปด้วยเลือดทั้งมือที่สั่นเทา

แต่ชาวบ้านก็ออกแรงแทงเข้าไปตรงหัวใจของตัวเองโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในขณะที่มีดจะแทงเข้าไปตรงอก กิ่งก้านก็พันเข้าที่ข้อมือของเขา แล้วออกแรงสะบัดชาวบ้านคนนั้นออกไป

“อ๊ากกก!”

“ต้นไม้เซียนคืนชีพแล้ว”

“ต้นไม้เซียนคืนชีพแล้วจริง ๆ!”

ชาวบ้านตื่นเต้น

ในขณะที่กงป๋อชีกลับมีรอยยิ้มภาคภูมิใจอยู่เต็มใบหน้า

เขาคาดหวังว่าต้นไม้เซียนจะฆ่าคนอย่างบ้าคลั่ง คาดหวังว่าต้นไม้นี้จะเปื้อนไปด้วยเลือด แบบนั้นเขาก็จะสามารถกำจัดผีร้ายและเก็บกวาดพื้นที่ได้อย่างไร้ร่องรอย ขจัดสิ่งชั่วร้ายและเพิ่มโชคลาภให้ตนเอง

กิ่งก้านของต้นไม้เซียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีชีวิต และวินาทีต่อมาก็แทงทะลุอกชาวบ้านเข้าไปราวกับดาบที่แหลมคม

รอยยิ้มบนใบหน้ากงป๋อชีกว้างมากขึ้น เขารอให้ต้นไม้เซียนฆ่าคน

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

กิ่งก้านที่แหลมคมแทงทะลุร่างพร้อมเลือดสด ๆ พวยพุ่งออกมา

พวกชาวบ้านที่เดิมทีต่างสับสนวุ่นวายต่างก็ตกใจกับฉากนี้แล้วตะลึงยืนค้างอยู่ที่เดิม สายตามองไปทางกงป๋อชี

กงป๋อชีเองก็มองที่ร่างของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

กิ่งก้านสิบกว่าก้านแทงทะลุร่างของเขาไป

ก่อนกิ่งก้านทั้งหมดก็ถอยกลับในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

กงป๋อชีทรุดลงกับพื้นแล้วกระอักเลือด พร้อมสายตาที่จ้องมองไปทางต้นไม้เซียน

ทำไม…

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

ทำไมต้นไม้เซียนถึงกล้าฆ่าผู้บำเพ็ญอย่างเขา!

ป้าฮวารีบวิ่งเข้ามาหาแล้วเอามือทั้งสองออกแรงกดที่บาดแผลของกงป๋อชี “นายท่าน นายท่านคะ…”

กิ่งก้านมันมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งแล้วพุ่งมาที่กงป๋อชี

ป้าฮวายืนขวางเอาไว้ข้างหน้า ทว่ากิ่งก้านพวกนั้นก็ดึงร่างป้าออกไป

กิ่งก้านพวกนั้นยกตัวกงป๋อชีที่หายใจรวยรินขึ้นแล้วพันธนาการมือและเท้ารวมถึงหัว แล้วยกเขาขึ้นไปกลางอากาศ

“นายท่านกงป๋อ!”

“ต้นไม้เซียนเป็นอะไรไป?”

“นายท่านกงป๋อคืนชีพต้นไม้เซียนขึ้นมา แล้วทำไมต้นไม้เซียนถึงทำร้ายนายท่านกงป๋อล่ะ?”

กิ่งก้านพวกนั้นยิ่งรัดแน่น ยิ่งออกแรงมากขึ้น

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของกงป๋อชี

จนกระทั่งเกิดฝนเลือดกลางอากาศ

บนร่างกายของชาวบ้านทุกคนต่างก็เปื้อนเลือดของกงป๋อชีกันหมด

กิ่งก้านเหวี่ยงแขนขาและหัวของเขากระเด็นอย่างไร้ความปราณี

ป้าฮวากรีดร้อง แล้วรีบหยิบเอาขวานบนพื้นกระโจนเข้าไปหา “แกไอ้ปีศาจ ฉันจะฆ่าแก!”

เธอยกขวานขึ้น เล็งไปทางลำต้นของต้นไม้เซียน

จากนั้นก็เหวี่ยงขวานไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ฟันไปก็กรีดร้องไป

กิ่งก้านของต้นไม้เซียนมาดึงตัวป้าฮวาเหวี่ยงไปอีกด้าน ก่อนทุบหล่อนอย่างโหดเหี้ยม

ไม่นานหล่อนก็หมดลมหายใจไป

พวกชาวบ้าน “…”

พวกเขาต่างมองไปที่ต้นไม้เซียนอย่างตื่นตระหนก พร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ใครบางคนจู่ ๆ ก็ส่งเสียงร้องอย่างโกรธแค้นพร้อมถือคบเพลิงที่อยู่ด้านข้างพุ่งเข้าไป “เอาเด็กดีของฉันคืนมา แกมันต้นไม้ชั่วร้าย! เอาเด็กดีของฉันคืนมานะ…”

ประโยคนี้ช่วยกระตุ้นชาวบ้านที่อยู่ในที่แห่งนี้ให้ความหวาดกลัวในดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น

พวกเขาพากันหยิบอาวุธที่อยู่ข้างกายแล้ววิ่งเข้าใส่ต้นไม้เซียน

ใช้ไฟเผา

ใช้มีดแทง

ใช้ขวานฟัน

…

ต้นไม้เซียนที่เมื่อครู่ยังฆ่ากงป๋อชีกับป้าฮวาด้วยความโกรธ ดูราวกับว่าหมดสติไปแล้ว

ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเหมือนต้นไม้ทั่วไป ไม่ว่ามนุษย์จะทำอะไร มันก็ไม่โต้ตอบอีก

ในขณะที่ฉู่ลั่วกำลังคิดว่าต้นไม้เซียนจะสงบแบบนี้ต่อไป จู่ ๆ มันก็เคลื่อนไหวขึ้นมา

พวกมันต่างพุ่งเข้าใส่พวกชาวบ้าน แล้วกระชากร่างผู้คนขึ้นไปบนฟ้า

จากนั้นกิ่งก้านหนา ๆ ของมันก็ออกแรงทุบลงไปบนพื้น

ผืนดินเกิดแรงสะเทือนไปจนทั่ว

พวกชาวบ้านที่เหลือมองต้นไม้เซียนที่เคลื่อนไหวกิ่งก้านและใบอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็หวาดกลัวแล้วหันหลังวิ่งหนีกันไป

ภาพลวงตาเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง

ฉู่ลั่วเห็นต้นไม้เซียนทุบผืนดินด้วยกิ่งก้านหนา ๆ ของมันทุกคืน ทั้งยังทำลายบ้านเรือนที่อยู่ใกล้ ๆ ด้วย

ในตอนแรกไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มันอีกแล้ว

ภายหลังก็เริ่มมีคนออกไปจากหมู่บ้านอิ๋งเซียง

ผู้จากไปจะเฝ้ามองอยู่ไกล ๆ แล้วมองต้นไม้เซียนด้วยสายตาเคียดแค้น

และมีบางคนที่แยกตัวออกไปอาศัยอยู่ห่าง ๆ แสดงความไม่พอใจใส่ต้นไม้เซียน จากนั้นก็หันหลังจากไป

หมู่บ้านอิ๋งเซียงไม่มีคนอยู่แล้ว

ฉู่ลั่วยืนอยู่ด้านข้าง มองภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้น

หลังจากที่ชาวบ้านอิ๋งเซียงคนสุดท้ายออกไป กิ่งก้านของต้นไม้เซียนก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว

ใบที่เขียวขจีก็ร่วงโรย กิ่งก้านก็เหี่ยวเฉา

ต้นไม้เซียนที่สูงใหญ่หดตัวลงกลายเป็นรูปลักษณ์เหมือนกับตอนที่พวกเขามาถึง

ต้นไม้เซียนละทิ้งอานุภาพของมันไปแล้ว