เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 591 ขโมยโชคชะตาของเธอ
บทที่ 591 ขโมยโชคชะตาของเธอ
ฉู่ลั่วยืนบังอยู่ตรงหน้าซ่งอวิ๋นไท่ มือข้างหนึ่งถือด้ายแดงที่พันข้อมือของวิญญาณร้าย
ใบหน้าของวิญญาณร้ายตนนั้นเผยออกมา บริเวณแก้มเสียโฉม ใบหน้าครึ่งหนึ่งของหล่อนบิดเบี้ยวอย่างประหลาด
ร่างกายทั้งตัวบิดงอจนแทบจะทำมุมตั้งฉาก
ดวงตาที่ปูดโปนออกมาและชุ่มไปด้วยเลือดของหล่อน จ้องมองซ่งอวิ๋นไท่อย่างดุร้าย
ซ่งอวิ๋นไท่มองวิญญาณร้ายเพียงแวบเดียว ก็ตกใจกลัวจนต้องหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาด้วย
“ย่วนย่วน เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ทำไมเธอยังดื้อรั้นอยู่อย่างนี้ล่ะ?”
ซ่งอวิ๋นไท่พูดอย่างจนปัญญา “ทำไมล่ะ? ทำไมเธอไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที?”
“ปล่อยคุณไปเหรอ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันปล่อยคุณไป แล้วใครล่ะจะปล่อยฉัน?”
“อวิ๋นไท่ คุณจำได้ไหม? คุณเคยบอกว่าจะแต่งงานกับฉันแน่นอน คุณเคยพูดว่า คุณจะอยู่กับฉันไปชั่วชีวิต คุณเคยพูด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะอยู่ด้วยกัน”
“คุณพูดทั้งหมด”
“คุณเคยสัญญากับฉัน”
น้ำเสียงของหล่อนแหลมมาก แขนขาบิดเบี้ยวสั่นแรงขึ้นอย่างประหลาด ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจ และขยะแขยง
พลังหยินรอบตัวหล่อนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
นักพรตผิงหยางกับเจ้าสำนักหยวนเจียสีหน้าเปลี่ยนไป “เธอกำลังจะกลายสภาพแล้ว”
หากพลังหยินของวิญญาณร้ายมีมากพอ ก็จะวิวัฒนาการไปเป็นวิญญาณพยาบาท
พลังของวิญญาณพยาบาทนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก
ทันทีที่กลายเป็นวิญญาณพยาบาท มันก็จะกลายเป็นวิญญาณที่สามารถบำเพ็ญพลังได้
แต่เห็นได้ชัดว่าผีร้ายตนนี้ต้องการคร่าชีวิตผู้คน หากปล่อยให้หล่อนกลายเป็นวิญญาณพยาบาท เกรงว่าหล่อนจะไม่บำเพ็ญพลังวิญญาณอย่างสงบเป็นแน่
“จับมันไว้!” นักพรตผิงหยางตะโกนบอกฉู่ลั่วเสียงดัง
แต่เธอกลับไร้การเคลื่อนไหว
“ฉู่ลั่ว กำจัดมัน”
“ปรมาจารย์ฉู่ รีบกำจัดมันเถอะครับ”
ไม่เพียงแต่นักพรตผิงหยาง ซ่งอวิ๋นไท่ก็เร่งเร้าให้ฉู่ลั่วลงมือเช่นกัน
“ฉู่ลั่ว ลงมือสิ!”
“ฉู่ลั่ว…”
นักพรตผิงหยางเห็นฉู่ลั่วไม่ลงมือก็โจมตีเข้าไปโดยตรง แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกพลังหยินที่แข็งแกร่งมาผลักออกมาจนเซถลา
“แย่แล้ว มันกลายสภาพไปแล้ว!”
พลังหยินเข้มข้น กดดันให้ผู้คนหายใจไม่ออก
นักพรตผิงหยางเพิ่งจะยืนได้อย่างมั่นคงก็ถูกโจมตีเข้ามาอีกครั้ง แต่ถูกหยวนเจียจับแขนเอาไว้ “เข้าไปหาที่ตายหรือไง?”
ด้วยพลังของผิงหยาง ไม่มีทางรับมือกับวิญญาณพยาบาทได้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นวิญญาณพยาบาทที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
นักพรตผิงหยางร้อนใจมาก เขาถามอย่างโกรธเคืองว่า “ฉู่ลั่ว ทำไมเธอไม่กำจัดก่อนที่มันจะกลายสภาพ!”
“เธอจะทำอะไรกันแน่…”
วิญญาณพยาบาทวิวัฒนาการเสร็จแล้ว มันออกแรงครั้งเดียวก็สลัดด้ายแดงของฉู่ลั่วหลุด
ร่างกายที่บิดเบี้ยวของมันรวมถึงใบหน้าดุร้ายค่อย ๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิม
หญิงสาวสวยสะกดตาคนหนึ่งปรากฏต่อหน้าทุกคน
เมื่อหล่อนคนนี้ปรากฏตัว คนตระกูลซ่งต่างก็ลืมความกลัวไปหมดสิ้น ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย
สาวสวยคนนี้ไม่ใช่แค่หน้าตาที่สวยมาก แต่รูปร่างก็ดีมากด้วย
หญิงสาวที่สวยอย่างน่าทึ่งแบบนี้ ถ้าอยู่ในวงการบันเทิงต้องเป็นศิลปินตัวท็อปของวงการแน่นอน
พ่อ โชคดีสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ!
พ่อ ผู้หญิงที่ความสวยอยู่ในระดับสูงสุดขนาดนี้ ยังไม่เต็มใจจะแต่งงานด้วยอีกเหรอ?
ซ่งอวิ๋นไท่เมื่อเห็นใบหน้านั้น ก็ชะงักไปเช่นกัน
ใบหน้านี้ เขาไม่ได้คิดถึงมาตั้งนานแล้ว
ตอนนี้เมื่อได้เห็นอีกครั้ง ก็ยังตกอยู่ในภวังค์เหมือนเคย
“ย่วนย่วน…”
“ซ่งอวิ๋นไท่ มาอยู่กับฉันเถอะ!”
ทันใดนั้นดวงตาของหร่วนย่วนย่วนก็กลายเป็นสีแดง เล็บแหลมคม หล่อนพุ่งเข้าไปหาด้วยความโกรธแค้น
เจ้าสำนักหยวนเจียกับนักพรตผิงหยางรีบพุ่งเข้าไปปะทะกับวิญญาณพยาบาท
ผู้บำเพ็ญไม่กี่คนที่นี่สามารถต่อสู้กับวิญญาณพยาบาทตนหนึ่งได้หรือไม่?
หร่วนย่วนย่วนวิ่งเข้าไปหาซ่งอวิ๋นไท่ได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกขวางเอาไว้
ไม่เพียงแต่เจ้าสำนักหยวนเจียกับนักพรตผิงหยางที่ตกใจ แม้แต่หร่วนย่วนย่วนเองก็ตกใจเช่นกัน
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าฉู่ลั่วจะลงมือ
ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้น คือเธอสามารถหยุดวิญญาณพยาบาทได้ด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว
“ทำไมเธอต้องขวางฉันด้วย? เธอปล่อยให้ฉันกลายสภาพไม่ใช่เหรอ? เธออยากให้ฉันฆ่าไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ไม่ใช่เหรอ?”
ฉู่ลั่วตอบ “ถ้าเธอฆ่าเขา จะเป็นการตัดหนทางในการบำเพ็ญของเธอ”
“ฉันไม่ได้คิดจะบำเพ็ญพลังวิญญาณตั้งแต่แรก!” หร่วนย่วนย่วนกรีดร้อง
“เธอไม่บำเพ็ญ แล้วพวกเขาจะทำยังไง?”
ฉู่ลั่วชี้ไปที่ถุงกระสอบบนหม้อเหล็ก
เมื่อเห็นถุงกระสอบ สีหน้าของหร่วนย่วนย่วนก็เปลี่ยนไป “ลูก ลูก…”
“พวกเขาเป็นเพียงผีเด็กที่ยังไร้รูปร่าง ร่างวิญญาณยังสับสน หลังจากตายแล้ว วิญญาณของพวกเขาต้องกลับไปที่ยมโลก แต่เธอตั้งชื่อให้พวกเขา ตั้งป้ายวิญญาณ และสร้างหลุมศพให้ พวกเขาเลยติดอยู่ในโลกมนุษย์ ต้องติดอยู่ในความสับสนวุ่นวายไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย”
“ระหว่างนั้น พวกเขาคงถูกปรมาจารย์นอกรีตสั่งให้ทำเรื่องไม่ดี หรือไม่ก็ถูกกำจัด สุดท้ายก็กลายเป็นเถ้าถ่าน”
ฉู่ลั่วมองสีหน้าที่ผ่อนปรนลงของหร่วนย่วนย่วน “นี่คือจุดจบที่เธอจะเหลือไว้ให้พวกเขาเหรอ?”
หร่วนย่วนย่วนชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มขมขื่นออกมา “แล้วจะปล่อยเขาไปอย่างนี้เหรอ?”
“ฉันได้รับความทุกข์ทรมาน จะให้เลิกแล้วต่อกันไปแบบนี้เหรอ?”
“ไม่ยุติธรรม นี่มันไม่ยุติธรรม!”
“เขามีสิทธิ์อะไรมีลูกหลานเต็มบ้าน กิจการราบรื่น เขามีสิทธิ์อะไรมามีชีวิตที่ดีแบบนี้?”
หร่วนย่วนย่วนชี้ไปที่ซ่งอวิ๋นไท่ พร้อมกับตั้งคำถาม “ทำไมไอ้สัตว์เดรัจฉานี่ถึงมีชีวิตที่ดีขนาดนี้? ทำไม?”
ฉู่ลั่วเอ่ย “เพราะเขาขโมยโชคชะตาของเธอมา”
หร่วนย่วนย่วน “…”
สีหน้าของซ่งอวิ๋นไท่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ “ปรมาจารย์ฉู่ ถ้าคุณยังไม่กำจัดวิญญาณร้ายตนนี้ คุณก็อย่าลืมล่ะ ว่าคุณรับเงินจากตระกูลซ่งแล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
