เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 629 หยินหยางในภูเขาและแม่น้ำ
บทที่ 629 หยินหยางในภูเขาและแม่น้ำ
ฉู่ลั่วผลักจี้ไจ่ออกไป “ชิงเจวี๋ย!”
เธอหยิบกระบี่ทองสำริดชิงเจวี๋ยบนคอออกมา มันกลายเป็นกระบี่ขนาดใหญ่ทันที
พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เพียงฟันครั้งเดียว เถาวัลย์ทั้งหมดก็ขาดสะบั้น
เถาวัลย์ที่ถูกตัดขาดมุดลงไปในดิน วินาทีต่อมาพวกมันก็โผล่ขึ้นจากพื้น
“จี้ไจ่ ตั้งค่ายกลป้องกัน!”
จี้ไจ่รีบสะบัดยันต์หลายสิบแผ่นออกไป ยันต์ลอยอยู่กลางอากาศ ปกป้องทุกคนเอาไว้ตรงกลาง
ฉู่ลั่วฟันกระบี่ผ่าภูเขาและแม่น้ำโถมกระหน่ำพุ่งมาหา ก่อนเธอจะวิ่งตรงไปที่ภาพวาด
“เธอจะทำลายภาพศักดิ์สิทธิ์!”
มีชาวบ้านตะโกนออกมา
“ขวางเธอไว้!”
ขาวบ้านถือเครื่องมือพุ่งเข้าไป แต่ถูกผู้ใหญ่บ้านรั้งเอาไว้ “ปล่อยเธอไป”
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังสนั่นว่า “อย่าเข้าไป!!”
เป็นเสียงของเด็กน้อยใบ้ที่เงียบไม่พูดไม่จามาตลอดนั่นเอง
ฉู่ลั่วถือกระบี่ไปได้แค่ครึ่งทาง ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เพิ่งเข้าใกล้ภาพวาด พลังหยินก็เข้าปกคลุมราวกับจะกลืนกินร่างกายของเธอไม่ให้เหลือ
แต่เธอไม่ยอมหยุด ยังคงพุ่งเข้าไปหาภาพวาด
ภูเขาและแม่น้ำในภาพวาดเหมือนมีชีวิต พวกมันเคลื่อนเข้ามาหาและโอบล้อมเธอเอาไว้
เพียงพริบตาเดียว ก็ดึงเธอเข้าไปในภาพวาดทั้งตัว!
“ฉู่ลั่ว!”
ฉู่จิงตะโกนเสียงดัง
แต่จี้ไจ่รั้งเขาเอาไว้ “อย่าไป เธอจัดการได้…”
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะอย่างอวดดี “จัดการได้? นี่คือภาพศักดิ์สิทธิ์ที่เทพเจ้าประทานให้พวกเรา… แกคิดว่าเธอเป็นใคร…”
ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงตกใจของชาวบ้านดังมาจากด้านหลัง
“ภาพศักดิ์สิทธิ์ ภาพศักดิ์สิทธิ์…”
ภาพศักดิ์สิทธิ์ที่แต่เดิมเป็นรูปภูเขาและแม่น้ำไหล เริ่มมีเลือดสดไหลทะลักออกมา
“ภาพศักดิ์สิทธิ์…”
“เธอทำลายภาพศักดิ์สิทธิ์”
ท่ามกลางเลือดสดที่ไหลออกมาก็มีกลิ่นคาวคละคลุ้ง ลอยออกมาจากภาพวาดด้วย
ยันต์แผ่นหนึ่งลอยออกมาจากกลางรูปภาพ สิ่งที่ตามออกมาด้วย คือฉู่ลั่วที่ร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด
เธอสะบัดกระบี่ เลือดที่เกาะอยู่บนกระบี่ทองสำริดถูกสลัดออกไป
ทันทีที่เดินออกมา เธอก็กดที่ชุดหูฟัง ติดต่อไปหาซู่เซี่ยงหยางที่อยู่ด้านนอก “ฉันตามหาตำแหน่งสถานที่กักขังคนเจอแล้ว เข้ามาเถอะค่ะ!”
เธอถือกระบี่เดินไปหาจี้ไจ่กับคนอื่น ๆ
ผู้ใหญ่บ้านมองภาพศักดิ์สิทธิ์ที่มีเลือดไหลทะลักออกมา ก่อนจะมองไปที่ฉู่ลั่ว “เป็นไปได้ยังไง? เธอทำได้ยังไง นี่คือภาพศักดิ์สิทธิ์?”
“ภาพศักดิ์สิทธิ์เหรอ?”
ฉู่ลั่วมองใบหน้าวิตกกังวลของชาวบ้านในหมู่บ้านเหลี่ยงโถว “ภาพวาดนี้ทุกคนคงบูชากันมาหลายสิบปีแล้วสินะ ใครเป็นคนสอนพวกคุณให้บูชาภูเขาและแม่น้ำ?”
“ภูเขาและแม่น้ำมีวิญญาณ หยินหยางประสานกัน เป็นสิ่งที่ฟ้าดินสร้างขึ้นมา มนุษย์จะมีความสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ยังไง”
“พวกคุณเปลี่ยนวิถีภูเขาและแม่น้ำโดยพลการ ทั้งยังใช้ชีวิตคนเป็นเครื่องบูชาภาพวาดที่มีพลังหยินชั่วร้าย เคยคิดถึงกรรมที่จะตามสนองบ้างไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้ว “เธอจะไปเข้าใจอะไร? นี่คือสมบัติล้ำค่าที่บรรพบุรุษหลงเหลือเอาไว้ให้ลูกหลานอย่างพวกเรา นี่คือพรจากบรรพบุรุษ ถึงได้มีภาพศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ตกทอดมาถึงพวกเรา”
“ถ้าเป็นภาพศักดิ์สิทธิ์จริง ทำไมคนของหมู่บ้านเหลี่ยงโถว ถึงได้ออกห่างจากหมู่บ้านเหลี่ยงโถวไม่ได้?”
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา คนของหมู่บ้านเหลี่ยงโถวที่อยู่ตรงนี้ต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขาเผยความหวาดกลัวออกมา
ยามมองตากัน ก็เห็นสีหน้าวิตกกังวลของกันและกัน
“คนที่ออกจากหมู่บ้านเหลี่ยงโถวไม่ได้ คงจะเป็นคนที่บูชาภาพวาดนี้มาหลายสิบปีแล้วสินะ? ภาพวาดนี้วาดด้วยเลือดของบรรพบุรุษของคุณใช่ไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านไม่พูดอะไร แต่แววตาเริ่มสั่นไหวแล้ว
“พวกคุณ… ถูกขังเอาไว้ที่นี่ ถึงจะมีเงินทองมากมาย แต่พวกคุณก็ไปจากหมู่บ้านเหลี่ยงโถวไม่ได้ ส่วนชาวบ้านที่ไม่ได้บูชาภาพวาดก็ออกจากหมู่บ้านไปนานแล้ว ที่เหลืออยู่… มีแต่พวกคุณ
“มีเพียงพวกคุณ ที่ไม่สามารถออกไปจากหมู่บ้านเหลี่ยงโถวได้ตลอดกาล”
ร่างกายของชาวบ้านสั่นเทา
“แต่ว่า… พวกคุณไม่มีทางเลือก พวกคุณต้องบูชามันไม่หยุด พวกคุณไม่หยุดบูชา มันก็ยิ่งโลภมากขึ้น จากที่บูชาด้วยเลือดสดเพียงอย่างเดียว ต่อมาก็เริ่มกินเนื้อคน ถึงตอนนี้… มันต้องการกลืนกินคนเป็น ๆ แล้ว”
“แต่หมู่บ้านของพวกคุณไม่ได้มีคนนอกเข้ามามากมาย พวกคุณที่เหลืออยู่ต้องถูกบูชาจนหมดเข้าสักวัน ดังนั้นพวกคุณถึงได้คิดวิธีการหนึ่งออกมา…”
“คือการค้ามนุษย์!”
YOU MAY ALSO LIKE
