เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 628 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 628 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์

เฉียวโจวไม่ได้ถามอะไรอีก

ผู้กำกับหนุ่มเพียงแค่ใช้หางตามองไปที่ฉู่ลั่ว เมื่อได้รับสายตาปลอบโยนจากเธอ เขาถึงได้โล่งใจ

ก่อนยกมือขึ้นมาลูบยันต์ที่หน้าอกของตนเองเบา ๆ จิตใจจึงสงบลงไม่น้อย

คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน พวกเขาสงบใจด้วยการลูบยันต์ที่ฉู่ลั่วมอบไว้ให้

มีเพียงเด็กสาวที่อยู่ข้างกายฉู่ลั่วเพราะถูกเธอจับมือเอาไว้ ร่างกายเล็ก ๆ นั้นเริ่มสั่นสะท้าน เธอดึงมือของฉู่ลั่วเบา ๆ เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยความหวาดกลัว

ฉู่ลั่วส่งสายตาอ่อนโยนกลับมาให้ พลางเอื้อมมือไปลูบเส้นผมรกรุงรังของเด็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันจะปกป้องเธอเอง”

เธอหยิบยันต์ขึ้นมาติดไว้บนตัวเด็กหญิงแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็กัดปลายนิ้วให้เลือดหนึ่งหยด รินลงบนหน้าผากร่างเล็ก

เด็กหญิงที่ตอนแรกใบหน้าขาวซีด กลับรู้สึกสงบลงอย่างอธิบายไม่ถูก

มือน้อย ๆ จับมือของฉู่ลั่วเอาไว้แน่น ปากอ้าออก อยากจะพูดบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิด

“ไม่ต้องรีบร้อน ต่อไปเธอจะพูดออกมาได้แน่นอน”

ตอนที่ฉู่ลั่วกับเด็กน้อยกำลังกระซิบกระซาบกันสองคน พลันมีเสียงตะโกนของผู้ใหญ่บ้านก็ดังขึ้นมา “ถึงแล้ว”

ทุกคนเงยหน้ามอง

นี่เป็นพื้นที่ราบที่มนุษย์สร้างขึ้นขนาดหนึ่งร้อยกว่าตารางเมตร

ด้านหน้าพื้นที่ราบมีภาพภูเขาและแม่น้ำขนาดใหญ่

นี่คือ…

ภาพภูเขาและแม่น้ำที่แขวนเอาไว้ในโถงบรรพชน

ภูเขา คือภูเขาของหมู่บ้านเหลี่ยงโถว

น้ำ คือแม่น้ำของหมู่บ้านเหลี่ยงโถว

ภูเขาเขียว น้ำใสเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน แต่ไม่ได้ทำให้จิตใจของคนเบิกบานแต่อย่างใด

กลับกันภาพวาดนี้ มองเพียงแค่แวบเดียว ก็รู้สึกอึกอัดในใจ

“นี่คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านเหลี่ยงโถวของพวกเรา ให้พวกเราขอโทษทุกท่านตรงหน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านเหลี่ยงโถวลูกนี้ เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษอย่างจริงใจของพวกเรา”

ผู้ใหญ่บ้านเดินไปตรงหน้าภาพวาด หยิบธูปออกมา จุดธูป คุกเข่า โขกศีรษะ หลังทำเช่นนี้ครบแล้ว เขาก็หันหน้ามา ความใสซื่อบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยความเย่อหยิ่ง

“มาเถอะ! มาขอโทษแขกผู้มีเกียรติของพวกเรากันเถอะ!”

เขาตะโกนเสียงดัง ทันใดนั้นชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ที่มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย คนแก่และเด็ก ก็โผล่ออกมาจากป่าที่อยู่รอบข้าง

ราวกับว่าคนทั้งหมู่บ้านมาที่นี่หมดแล้ว

สายตาของทุกคนมองมาที่พวกเขาด้วยความโลภ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกชายวัยฉกรรจ์ ที่มองมายังพวกฉู่ลั่วอย่างไร้ยางอาย

“พวกคุณคิดจะทำอะไร?” เฉียวโจวเอ่ยถาม

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ย “ขอโทษไงล่ะ! พวกคุณที่เป็นแขกขอร้องเองไม่ใช่เหรอ? พวกเราชาวหมู่บ้านเหลี่ยงโถวก็จะขอโทษอยู่นี่ไง”

“ยังไม่รีบขอโทษแขกผู้มีเกียรติของพวกเราอีก”

ภายใต้น้ำเสียงออกคำสั่งของผู้ใหญ่บ้าน คนในหมู่บ้านก็พุ่งเข้ามาพร้อมเครื่องมือหลากหลายชนิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี

แต่ตอนที่วิ่งเข้ามาได้ครึ่งทาง ก็ถูกกำแพงไร้รูปร่างขวางเอาไว้

ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่ทั้งสองคนขวางหน้าทุกคนเอาไว้ ทั้งคู่หยิบยันต์ออกมาพร้อมกัน จากนั้นแผ่นยันต์ก็สร้างค่ายกลที่มองไม่เห็นกลางอากาศ

“ผู้ใหญ่บ้าน!”

มีเสียงตะโกนอย่างเป็นกังวลดังขึ้นมา

แต่สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านยังเป็นปกติ “ถือว่าพวกเราดูถูกพวกแกเกินไป คิดไม่ถึงว่าพวกแกสองคนจะมีความสามารถอยู่บ้าง”

เห็นสีหน้าของผู้ใหญ่บ้าน จี้ไจ่ก็ตื่นตระหนก “หรือว่าเขา… เป็นคนของลัทธิเต๋า?”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านดึงตัวเด็กผู้ชายอายุประมาณสิบสามสิบสี่ปีที่อยู่ด้านหลังสุดของฝูงชนออกมา

ในตอนที่เด็กชายยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาก็ยกมีดขึ้นมาเชือดที่คอทันที

เด็กชายไม่มีเสียงร้องออกมาแม้แต่เสียงเดียว จากนั้นเขาก็ถูกผู้ใหญ่บ้านคว้าตัวขึ้นมา โยนไปทางภาพวาด

ตอนที่ภาพวาดนั้นถูกย้อมไปด้วยเลือด ภาพวาดนั้นราวกับมีชีวิตขึ้นมา

ภูเขาเขียว และน้ำไหลที่กระเพื่อมไหว

มันไหลแผ่กระจายไปตามภาพวาด สายน้ำไหลกลืนกินเลือดของเด็กชาย ส่วนภูเขาเขียวกัดกินกายเนื้อของเด็กชาย

“แหวะ…”

คนของรายการทนไม่ไหว พวกเขาอาเจียนออกมา

ราวกับสวิตซ์ที่ถูกปิดเอาไว้เปิดออก บางคนส่งเสียงกรีดร้องออกมา บางคนตกใจจนใบหน้าซีดขาว แทบจะเป็นลมล้มลงไปแล้ว

ในขณะที่ชาวบ้านเมื่อเห็นภาพวาดเคลื่อนไหว ต่างก็คุกเข่าลง โขกศีรษะอย่างเลื่อมใส

ท่ามกลางเสียงเคี้ยวดังกรอบ ๆ ร่างทั้งร่างขอเด็กชายถูกกลืนกินไปจนหมด

ผู้ใหญ่บ้านยกมือขึ้นมา ชี้ไปยังพวกฉู่ลั่ว “ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ จับพวกมันไว้”

ภูเขาเขียวสายน้ำไหลที่ได้รับการบูชา พุ่งเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเลือด

สายน้ำไหลกระทบเข้ากับม่านพลัง

ชั่วพริบตายันต์ก็สลายเป็นขี้เถ้า ม่านพลังแตกสลายลงทันที

ภูเขาเขียวกลายเป็นเถาวัลย์นับไม่ถ้วน พุ่งเข้ามาหาพวกเขาราวกับลูกธนู