เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 935 ขาเสียหายจนหมด
ประเทศ E
ฉู่จ้านกำลังอ่านประกาศของทางตำรวจเช่นกัน
เขาจ้องหน้าจออยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่นิ้วสั่นเทานั้นจะกดโทรไปที่
เบอร์ของฉู่เหิง “พี่ใหญ่ พี่ช่วยขอร้องลั่วลั่วให้ผมได้ไหมครับ”
ฉู่เหิง “…”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉู่เหิงก็มาถึงโรงพยาบาล
เขามองใบหน้าขาวซีดของฉู่จ้าน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสี
หน้าอึมครึม
โดยมีฉู่จิงกอดอกยืนอยู่ตรงหัวเตียง
สามพี่น้องอยู่ในห้องพักผู้ป่วยพร้อมหน้า แต่บรรยากาศใน
ห้องพักผู้ป่วยกลับกดดันจนน่าอึดอัด
“พี่ใหญ่ พี่รอง ผมรู้ครับ ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว เรื่องพี่
กับเวินอวิ๋นเสา เรื่องของพี่รองกับจั่วโยวโยว…”
“ก่อนหน้านี้เพราะไม่อยากเสียหน้า เลยไม่อยากไปหาฉู่ลั่ว แต่
ตอนนี้ผม…”
“นายอยากไปหาลั่วลั่ว แล้วลั่วลั่วจะยินยอมหรือเปล่าใช่ไหม?” ฉู่
เหิงพูดเสียงเย็นชา
ฉู่จ้าน “…”
ฉู่จิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ “อาจ้าน ไม่ว่านายจะรู้อะไรมา
หรือคิดอะไรขึ้นมาได้ นายต้องประคองสติเอาไว้ ทำตัวให้เป็นปกติ
ก่อนหน้านี้นายก็ทำได้ดีไม่ใช่เหรอ”
“นี่เรียกว่าดีเหรอครับ?” ฉู่จ้านมองขาของตัวเอง “พี่รอง ขาของ
ผมบาดเจ็บหนักใช่ไหม”
ฉู่จิง “…”
“ยังมีหวังไหมครับ”
“…”
“ผมยังขับรถแข่งได้ไหม”
“…”
“ผมจะยังเดินได้เหมือนคนปกติไหมครับ?”
ฉู่เหิงตอบได้แค่ว่า “หลังจากหายดี นายจะเดินได้ไม่ต่างจากคน
ปกติ”
ฉู่จ้านกลับไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่กับคำพูดของเขา สีหน้าขาวซีด
กว่าเดิม “หมายความว่า… ขับรถแข่งไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ?”
“อาจ้าน ตอนนี้พวกเราเพิ่งเจอหมอของโรงพยาบาลนี้ที่เดียว
ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญทางด้านกระดูก ถ้ารักษาด้วย
แพทย์แผนตะวันตกทุกทางแล้ว ในประเทศก็ยังมีแพทย์แผนจีน… ฉัน
กับพี่ใหญ่จะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาขาของนายเอง”
หัวใจที่ตื่นตระหนกของฉู่จ้านสงบลงได้ในที่สุด
เขากำลังจะเอ่ยปากพูดก็มีเสียงผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามา
จากข้างนอก
ฉู่หร่านเดินเข้ามาแล้ว
สีหน้าท่าทางของสามพี่น้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฉู่หร่านถือปิ่นโตรักษาอุณหภูมิเข้ามาด้วย “พี่ใหญ่ พี่รอง พวก
พี่มาเยี่ยมพี่สาม ทำไมไม่เอาของกินมาด้วยคะ”
“หนูถามคุณหมอแล้ว เลยให้ห้องครัวของโรงแรมตุ๋นซุปกระดูก
มาให้พี่สามโดยเฉพาะเลยค่ะ”
เธอวางปิ่นโตรักษาอุณหภูมิลงบนโต๊ะ เธอเทซุปได้ พลางพูดไป
ด้วยว่า “พี่สาม มีแต่น้องสาวอย่างหนูนี่แหละใส่ใจที่สุดแล้ว!”
“ขอบคุณนะหร่านหร่าน! หร่านหร่านของพวกเราใจดีที่สุดเลย
แต่ทีหลังไม่ต้องลำบากหรอก พี่สามไม่อยากให้หร่านหร่านเหนื่อย”
ฉู่จ้านยิ้มพลางรับถ้วยที่ฉู่หร่านส่งมาให้ ขณะที่กำลังจะตักเข้า
ปาก ก็ได้ยินหล่อนพูดขึ้นมาเสียก่อน
“พี่สาม หนูรู้แล้วค่ะว่าใครเป็นคนทำร้ายพี่ เป็นเหลยเอิน นักแข่ง
จากสโมสรเดียวกับพี่ไงคะ! เขาอิจฉาที่พี่สามชนะการแข่งขันมา
หลายครั้ง ก็เลยลงมือกับรถของพี่สามก่อนการแข่งขันจะเริ่ม”
“ทำให้ขาของพี่สามเสียหาย ตั้งแต่นี้ไปไม่สามารถขับรถแข่งได้
อีกแล้ว”
ฉู่จ้านพูดไม่ออก
มือข้างที่ถือชามซุปสั่นเล็กน้อย น้าซุปกระเด็นออกมา แต่เขา
กลับไม่รู้สึกอะไรเลย
เขามองไปที่ฉู่เหิงกับฉู่จิงโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าของสองพี่น้องก็ย่าแย่เช่นกัน
ฉู่จ้านกำลังจะพูด แต่ถูกฉู่จิงกดไหล่เอาไว้
ฉู่หร่านนั่งลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยน หล่อนหยิบเอกสารใน
กระเป๋าออกมา “พี่สามคะ ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลที่ฉันสืบมาได้ค่ะ มี
ข้อมูลพวกนี้อยู่ เหลยเอินอยากปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วค่ะ”
“ขอบคุณนะ หร่านหร่านของพวกเราเก่งมากจริง ๆ” ฉู่จ้านพูด
เสียงเบา
ฉู่หร่านไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ หล่อนยังคงเล่าอย่าง
ภาคภูมิใจว่าตัวเองฉลาดแค่ไหนที่หาข้อมูลพวกนี้มาได้ และต้อง
ลำบากแค่ไหนเพื่อยืนยันข้อมูลเหล่านี้
“พี่สาม หนูทำทั้งหมดก็เพื่อพี่นะคะ!”
“พี่สามรู้แล้ว ลำบากหร่านหร่านแล้วนะ รอให้พี่สามออกจาก
โรงพยาบาล พี่สามต้องขอบคุณหร่านหร่านอย่างดีแน่นอน”
ฉู่หร่านทั้งแสดงความใส่ใจทั้งออดอ้อน
หล่อนยังพูดจาเหมือนโกรธเคืองฉู่ลั่วหลายประโยค พอใจแล้วก็
ทิ้งเอกสารไว้ที่นี่ แล้วจากไปอย่างมีความสุข
รอจนกระทั่งประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง
ฉู่จ้านจึงวางถ้วยในมือไว้ด้านข้าง “พี่ใหญ่ พี่รอง! หมายความว่า
ยังไงที่ว่าขาของผมเสียหายจนหมด!? อะไรเสียหายหมดครับ มี
ผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาตรวจแล้วเหรอ หรือว่า…”
“อาจ้าน นายใจเย็นก่อน”
“ใจเย็น? ให้ผมใจเย็นได้ยังไง!” เสียงของฉู่จ้านดังขึ้นอย่าง
ควบคุมไม่อยู่ “ความฝันของผมคือการชนะการแข่งขันระดับแกรนด์
สแลม*[1] และมันก็เหลือแค่รางวัลสุดท้ายแล้ว! ผมก็จะทำความฝัน
ของตัวเองได้สำเร็จ!”
“ตอนนี้พี่บอกให้ผมใจเย็น ผมใจเย็นไม่ไหวหรอก!”
[1] แกรนด์สแลม วงการรถแข่งยกให้ศึกเอฟวันที่โมนาโก, ศึก
เลอ มังส์ 24 ชั่วโมงที่ฝรั่งเศส และศึกอินเดียนาโปลิส 500 ที่
สหรัฐอเมริกา คือสามรายการแข่งรถระดับแกรนด์ สแลม ที่หากนัก
ขับคนใดคว้าแชมป์ได้ครบ จะถือเป็นจ้าวแห่งมอเตอร์สปอร์ตโลกตัว
จริง