เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 401 เจ้า... เจ้า เจ้าช่างชั่วช ้ายิ่งนัก !

การที่หม่าเป่ ากั้วผู้มีท่าทีหยิ่งทะนงเมื่อครู่ ทว่าเวลานี้กลับยิ้ม ออกมาอย่างมีเลศนัย ทาให้มิเพียงแต่เย่ฉางชิงเท่านั้นที่จะรู ้สึก ประหลาดใจ แต่ผู้อื่นเองก็อดมิได้ที่จะรู ้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน

ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาและท่าทางอันโดดเด่นของเย่ฉางชิง ที่ ท าให้สตรีใจเต้นแรง ยิ่งทาให้คนเข้าใจผิดคิดว่าหม่าเป่ากั้วผู้นี้ อาจมี ความชอบคนเพศเดียวกันจริง ๆ

ขณะเดียวกัน ระหว่างที่เย่ฉางชิงกาลังคาดเดาไปต่าง ๆ นานา เหล่าศิษย์หญิงของสานักต่าง ๆ ก็อดมิได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา

“ศิษย์พี่ทั้งหลาย ดูท่าแล้วหม่าเป่ ากั้วผู้นี้คงจะมีปัญหาจริง ๆ นะ เจ้าคะ ! ”

“จริงด้วย คิดมิถึงว่าผู้ที่มีคุณสมบัติสูงส่งเช่นนี้ จะกลายเป็ นคน เช่นนี้ไปได้ ! ”

“แต่ตอนนี้จะทาเช่นไรกันดี ? ”

“หากพวกเราพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แล้วเกิดต้องประมือกับคนผู้นี้ใน การประลองขึ้นมาล่ะก็ จะมิถูกเขาทาให้อับอายหรอกหรือ ! ”

“มิได้ ข้าจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นมิได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นวัน หน้าต่อให้ข้าหลับตาลง ก็จะต้องถูกภาพเช่นนี้คอยหลอกหลอนเป็ น แน่”

“ทุกท่าน พวกเรารอดูไปก่อนจะดีกว่า”

“ท่านอาจารย์เคยบอกว่า รูปลักษณ์ดูดี ท่าทางโดดเด่น คุณสมบัติย่อมมิธรรมดานะเจ้าค่ะ”

“……”

“……”

ขณะที่ศิษย์หญิงของสานักต่าง ๆ กาลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น

“ข้ามีนามว่า เย่ฉางชิง”

แม้เย่ฉางชิงจะรู ้สึกมิค่อยพอใจหม่าเป่ ากั้วเท่าไรนัก แต่ในเมื่อ อีกฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นเช่นนั้น เขาก็มิอาจที่จะเสียมารยาทได้

เขารู ้ดีว่าต่อให้ตบะบารมีของอีกฝ่ ายจะเหนือกว่าเขา แต่เขาก็มิ อาจแสดงความอ่อนแอออกมา จนท าลายจิตมรรคาของตนเองได้

เมื่อได้ยินคาตอบเช่นนั้น หม่าเป่ากั้วก็จ้องมองเย่ฉางชิงตั้งแต่หัว จรดเท้าโดยทันที

“ท่าทางของเจ้าดูมิเลว หวังว่าจะได้เจอกับเจ้าในการประลองต่อ จากนี้นะ”

ใบหน้าของหม่าเป่ากั้วยังคงแฝงเอาไว้ด้วยรอบยิ้มมีเลศนัย ขณะ เอ่ยกับเย่ฉางชิงด้วยท่าทางหยิ่งผยอง

ทว่าเย่ฉางชิงกลับมิได้แสดงสีหน้าใด ๆ เขาเพียงแค่พยักหน้ารับ เท่านั้น

………………………..

ขณะเดียวกัน บรรพจารย์แห่งนิกายกระบี่สวรรค์ ขงซิงเจี้ยน ก็ กาลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนกาแพงที่ไกลออกไป

ทว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของเขาทั้งสิ้น

“ผ่านมาร ้อยปี ในที่สุดสานักสิงหยุนก็มียอดฝี มือถือก าเนิด ขึ้นมาอีกแล้วหรือนี่”

“ทว่าเด็กคนนี้แม้จะมีพรสวรรค์ที่สูงส่ง มีความรู ้แจ้งในวิถีกระบี่ อย่างลึกซึ้ง แต่กลับมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง นี่อาจจะมิใช่เรื่องดีต่อการ บ าเพ็ญเพียรในภายภาคหน้าก็ได้”

ขงซิงเจี้ยนแววตาเป็ นประกายระยิบระยับขณะเอ่ยกับตนเอง พร ้อมกับทอดสายตามองไปยังลานประลองที่เต็มไปด้วยผู้คน

เอ่ยเพียงเท่านั้น

“จริงสิ เจ้าเด็กคนนี้มีนิสัยจองหองอวดดี แสดงว่าคนรุ่นราวคราว เดียวกัน ตอนนี้คงแทบจะมิมีผู้ใดสู้เขาได้อีกกระมัง”

“เกรงว่าการประลองในวันนี้ นอกจากเด็กน้อยของสานัก วิญญาณจันทราแล้ว คาดว่าคงมิมีผู้ใดที่จะสามารถประมือกับเขาได้ อีก”

ทว่าจู่ ๆ เขาก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะลูบหนวดของตนเอง พร ้อมกับหัวเราะออกมา

“ถ้าเช่นนั้นก็ให้เขาประมือกับคนผู้นั้นไปก็แล้วกัน เขาจะได้ เรียนรู ้และเกิดความเลื่อมใสศรัทธาด้วยใจจริง สิ่งนี้ก็จะช่วยขัดเกลา จิตใจของเขาไปด้วย”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ขงซิงเจี้ยน ก็สะบัดแขนเสื้อของตนเอง ก่อนที่ ห้วงอากาศตรงหน้าจะเกิดการสั่นสะเทือน จากนั้นก็มีม่านแสงปรากฎ ขึ้นมา

โดยมีรายชื่อศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้ฉายชัดอยู่บน ม่านแสงนั้น

จากนั้นเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นทาท่ามุทรา ผสานรอยประทับ โบราณที่เปล่งประกายระยิบระยับเข้าไปในม่านแสง มินานหลังจาก คลื่นแสงส่องออกไป ทุกอย่างบนม่านแสงก็เริ่มเลือนลางลง…

ขณะเดียวกันบนเวทีที่ตั้งอยู่กลางลานประลอง จู่ ๆ ก็ได้มีหญิง สาวรูปร่างโปร่งระหงหลายร่างปรากฏกายขึ้น รอบ ๆ พลันไร ้ซึ่งเสียง ใด ๆ

เห็นได้ชัดว่าพวกนางก็คือศิษย์ของนิกายกระบี่สวรรค์ ที่เป็ น ผู้รับผิดชอบการประลองในครานี้

“ก่อนอื่น ต้องขอกล่าวต้อนรับทุกท่านสู่เมืองกระบี่สวรรค์ เพื่อ เข้าร่วมการทดสอบศิษย์ในครานี้”

ศิษย์หญิงผู้เป็ นผู้นา ซูหรัน กวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ ณ ที่ นั้น พร ้อมกับเอ่ยด้วยน้าเสียงเรียบนิ่ง “ในส่วนของการประลองที่เมือง กระบี่สวรรค์นั้น เนื่องจากกติกาทั้งหมดมิได้มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เช่นนั้นข้าคงมิต้องอธิบายให้มากความอีก”

“เช่นนั่นข้าขอประกาศเริ่มการประลองในเมืองกระบี่สวรรค์ ณ บัดนี้ ! ”

ทันทีที่สิ้นเสียง ซูหรันและศิษย์น้องข้างกายหลายคนก็สบตากัน ก่อนที่ทุกคนจะทาท่ามุทราพร ้อม ๆ กัน

มิกี่อึดใจ หลังจากที่รอยตราเวทย์ของพวกนางถูกผสานเข้า ด้วยกัน จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็ นรอยตราประทับขนาดใหญ่ที่ดู เก่าแก่ชิ้นหนึ่งขึ้น ซึ่งรอยตราประทับนี้ก็เหมือนกับกุญแจที่ใช ้เปิด ค่ายกล ที่ปกคลุมที่นี่เอาไว้นั่นเอง

ในวินาทีที่รอยตราประทับปรากฏขึ้น คลื่นพลังอันรุนแรงที่เต็มไป ด้วยพลังลึกลับพลันปะทุออกมา

ทันใดนั้นห้วงอากาศโดยรอบก็เกิดเสียงคารามดังก้องขึ้นมา ป้ ายทรงกระบี่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตามจุดต่าง ๆ ก็เปล่งแสงกระบี่ขนาด ใหญ่และสว่างเจิดจ้าออกมา

ช่างเป็ นปรากฏการณ์ที่งดงามตระการตายิ่งนัก !

มินานบนป้ ายทรงกระบี่ก็มีอักษรโบราณอันซับซ ้อนปรากฏขึ้น ซึ่งเป็ นรายชื่อของศิษย์ที่มาเข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้นั่นเอง

ส่วนจะต้องทาเช่นไรต่อนั้น ทุกคนล้วนทราบดีอยู่แล้ว เพราะ บัดนี้บนป้ ายทรงกระบี่ทุกป้ ายจะมีรายชื่อของคนสองคนปรากฏอยู่ โดยคนทั้งสองตามรายชื่อนั้น จะต้องขึ้นไปบนเวทีเพื่อทาการประลอง กัน เป็ นเวลาหนึ่งก้านธูป

มิว่าจะชนะหรือแพ้ เมื่อหมดเวลาคนทั้งสองจะต้องลงจากเวที ในทันที เพื่อให้คู่ถัดไปได้ขึ้นมาประลองกันต่อ เป็ นเช่นนี้วนไปเรื่อย ๆ

โดยฝ่ ายที่ชนะก็จะต้องทาการฟื้นฟูร่างกาย เพื่อเตรียมประลอง ในรอบต่อไป ส่วนฝ่ ายที่พ่ายแพ้สามารถออกจากเมืองกระบี่สวรรค์ แล้วกลับไปยังสานักของตนเพื่อบาเพ็ญเพียรต่อ และรอเข้าร่วมการ ทดสอบในปีต่อไป

หรือว่าจะเลือกเป็ นผู้บาเพ็ญเพียรอิสระ ออกท่องไปทั่วทุกสารทิศ เพื่อตามหาโอกาสและวาสนาในการบาเพ็ญเพียร

บัดนี้บนเวทีแต่ละเวที ก็ได้มีผู้คนทยอยขึ้นไปยืนอยู่ด้านบน พวก เขาต่างคาราวะให้แก่กัน ก่อนจะเริ่มประลองฝีมือ

ทันใดนั้นกระบี่แสงก็ได้เปล่งประกายออกมา ประกายไฟลุกโชน ไอกระบี่อันรุนแรงคารามกึกก้อง บนเวทีมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวโหม กระหน่าและระเบิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

และในตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงที่ยืนอยู่บนเวทีกับบุรุษรูปร่างกายา ที่มีหน้าตาดูอาวุโสกว่าวัยอันควรผู้หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขานั้นโชคร ้าย สุด ๆ เพียงการประลองรอบแรก ก็มีชื่อของเขาโผล่ขึ้นมาเสียแล้ว

และด้วยความโดดเด่นของเย่ฉางชิง ศิษย์จากสานักต่าง ๆ ที่ได้ คาดเดาตัวตนของเย่ฉางชิงไปก่อนหน้านี้ ต่างก็พากันล้อมวงเข้ามา โดยเฉพาะศิษย์หญิงจากสานักต่าง ๆ ล้วนแห่กันไปยังเวทีที่เย่ฉางชิง อยู่ เพราะต่างคลั่งไคล้ความหล่อเหลาของเขา

“ผู้น้อย เหมียวต้าจวง ได้โปรดชี้แนะด้วย”

บุรุษรูปร่างกายาใบหน้าแดงก่าขึ้นมา ขณะปรายมองสายตาวาว โรจน์ที่ล้อมรอบเวทีอยู่ ก่อนจะอดมิได้ที่ต้องกลืนน้าลายลงคอ จากนั้นจึงได้ประสานมือคาราวะให้แก่เย่ฉางชิง

เพราะสาหรับเหมียวต้าจวงที่มีใบหน้าแก่กว่าวัยมาตั้งแต่เด็ก นี่ นับเป็ นครั้งแรกที่เขาถูกจับตามองด้วยสตรีมากมายเช่นนี้ ซึ่งเขาเอง ก็รู ้ดีว่าสตรีเหล่านี้หาได้สนใจเขาไม่ แต่เป็ นเพราะบุรุษรูปงามที่ยืนอยู่ ตรงหน้าเขาต่างหากเล่า ถึงแม้จะเป็ นเช่นนั้น แต่สาหรับเขาที่รู ้สึกต่า

ต้อยมาตั้งแต่เด็กก็พอใจมากแล้ว เช่นนั้นผลแพ้ชนะในการประลอง ครั้งนี้ สาหรับเขาแล้ว หาได้มีสาคัญเช่นก่อนหน้านี้ไม่

“ข้า เย่ฉางชิง”

เย่ฉางชิงมีท่าทางสงบนิ่งขณะเอ่ยแนะนาตัว พร ้อมกับประสาน มือให้เช่นกัน

เย่ฉางชิงในเวลานี้แม้จะมิได้เผยสีหน้าใด ๆ ออกมา ทว่าภายใน ใจก็ยังอดมิได้ที่จะรู ้สึกตื่นเต้นเป็ นอย่างมากเพราะสาหรับเขาแล้ว นี่ ถือเป็ นการต่อสู้ครั้งแรก หลังจากที่เขาได้ทะลุมิติมายังโลกบาเพ็ญ เพียรใบที่สอง

ด้วยเหตุนี้เขาจึงระมัดระวังตัวเป็ นอย่างมาก

เอ่ยเพียงเท่านั้น เหมียวต้าจวงที่ยืนเผชิญหน้ากับเย่ฉางชิงก็มิได้ ลังเลใด ๆ อีก เขาเพ่งสมาธิและหยิบกระบี่โบราณเล่มหนึ่งออกมา จากแหวนเก็บสมบัติในทันที

มิใช่สิ !

หากจะพูดให้ถูกก็คือ ดาบยักษ์เล่มหนึ่งต่างหากเล่า ตัวดาบ กว้าง 1 เซี๊ยะ ยาว 6 เซี๊ยะ สีดาสนิททั้งเล่ม บนดาบมีการสลักลวดลาย โบราณเอาไว้มากมาย

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เย่ฉางชิงเองก็ได้เพ่งสมาธิ หยิบกระบี่จื่อชิ งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติเช่นเดียวกัน

ทว่าวินาทีต่อมา มิเพียงเหมียวต้าจวงจะมีสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตา กลมโตของเขาคู่นั้นถึงกับเบิกโพลง ราวกับจะหลุดออกมาจากเบ้าก็ มิปาน แม้แต่กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่รอบเวทีเอง ต่างก็อ้าปากค้างไป ตาม ๆ กัน

ลาแสงสีม่วงไหลเวียน ลวดลายโบราณซับซ ้อนเปล่งประกายขึ้น ขณะเดียวกัน บนตัวกระบี่ยังมีไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาอีก ด้วย

กระบี่โบราณเช่นนี้ มิใช่กระบี่เทพแล้วจะเป็ นอันใดไปได้อีก ?

ที่สาคัญที่สุดก็คือ กล่าวกันว่ากระบี่เทพมักมีจิตวิญญาณแฝงอยู่ ขอเพียงคนที่ครอบครองได้รับการยอมรับจากจิตวิญญาณกระบี่ ก็จะ สามารถควบคุมกระบี่เทพได้ดั่งที่ใจต้องการ

การที่เย่ฉางชิงถือกระบี่เทพได้โดยมีสีหน้าเรียบเฉยเช่นนี้ เห็น ได้ชัดว่าเขาได้รับการยอมรับจากจิตวิญญาณกระบี่เล่มนี้แล้ว

เช่นนี้แล้วจะประลองด้วยได้เยี่ยงไร ?

“สูด ! ”

เหมียวต้าจวงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก็อดมิได้ที่จะต้องสูดลมหายใจ เข้าด้วยความหวาดหวั่น และปรายตามองดาบยักษ์รูปทรงหยาบ ๆ ใน มือของตน แล้วเหลือบมองกระบี่จื่อชิงที่น่าเกรงขามในมือของเย่ฉาง ชิง ก่อนจะพร่าบ่นออกมาว่า

“เจ้า… เจ้า เจ้าช่างชั่วช ้ายิ่งนัก ! ”