เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 580 เจ้าทำอันใดเอาไว้กันแน่ !

ตอนที่ 580 เจ้าทำอันใดเอาไว้กันแน่ !

หลังจากที่ราชันทมิฬสั่งการออกไป

ทันใดนั้นลำแสงอันเจิดจ้ามากมายก็ทะยานขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง

จิตวิญญาณอาวุธนับร้อยที่แบกร่างเดิมของพวกเขาเอาไว้ด้านหลัง ก็ได้บุกโจมตีเหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์ในทันที

มีทั้งเจดีย์โบราณลึกลับ ตัวเจดีย์มีแสงล้อมรอบ สัญลักษณ์ซับซ้อนเก่าแก่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรง

เมื่อจิตวิญญาณอาวุธแบกเจดีย์โบราณทะยานขึ้นไปบนฟ้า

ลำแสงสีเขียวที่ห่อหุ้มพลังทำลายล้างสายหนึ่งก็ทะลวงความว่างเปล่าออกไปภายในพริบตา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์อย่างไร้ความปรานี

ดาบโบราณสีทองกวัดแกว่ง ตัวดาบไหลเวียนไปด้วยลมปราณอันทรงพลัง ทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบแยกออก ก่อนจะผสานเข้าด้วยกันเป็นวัฏจักร

เมื่อจิตวิญญาณอาวุธสะบัดแขน ตัวดาบพลันเปล่งแสงออกมา ก่อนจะมีเงาดาบขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น พร้อมฟาดฟันไปตรงหน้าทันที

ทันใดนั้นด้านบนก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น ขอบฟ้าครึ่งหนึ่งปรากฏรอยแยกอันน่ากลัว

จากนั้นไอดาบอันน่าสะพรึงกลัวก็ฟาดฟันเข้าใส่เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์……

มิเพียงเท่านั้น จิตวิญญาณอาวุธของสมบัติเซียนนับร้อยชิ้น

หลังจากรับคำสั่งของราชันทมิฬแล้ว ก็ได้ปล่อยท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาทันที

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงจิตวิญญาณอาวุธ ทว่าราชันทมิฬมีนิสัยเช่นไร พวกเขาล้วนได้เห็นมากับตาแล้ว หากเวลานี้พวกเขามิปล่อยท่าไม้ตายของตนเองออกมา แล้วราชันทมิฬเห็นเข้า

เชื่อว่าเมื่อการต่อสู้ครั้งนี้จบลง ราชันทมิฬจะต้องนำพวกเขาออกมาจากแหวนเก็บสมบัติที่เต็มไปด้วยวาสนาวงนั้น และย้ายไปอยู่ในแหวนเก็บสมบัติวงอื่นอย่างแน่นอน

หรือหากเกิดศึกใหญ่ขึ้นมาก็จะถูกราชันทมิฬเรียกใช้ร่ำไป

ทำให้แม้จะมีโอกาสได้กลับไปอยู่ในแหวนเก็บสมบัติที่เต็มไปด้วยวาสนาอันมิรู้จบวงนั้น แต่พลังก็จะห่างชั้นจากสมบัติเซียนอื่น ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะคนผู้นี้คือราชันทมิฬ

มิเพียงโลภมากมิมีที่สิ้นสุด แต่จิตใจยังคับแคบอีกด้วย

ดังนั้นเวลานี้จิตวิญญาณอาวุธของสมบัติเซียนนับร้อยชิ้น จึงมิมีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งแม้แต่คนเดียว

ดังนั้นคิดดูก็รู้แล้วว่าเหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์ จะได้รับชะตากรรมเช่นไร

แม้ในบรรดาพวกเขาจะมีผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ที่มีตบะบารมีระดับเซียนถึง 6 คน

แต่เมื่อถูกสมบัติเซียนมากมายโจมตีอย่างเต็มกำลัง แค่ป้องกันตนเองก็กินแรงมากพอแล้ว

เพียงพริบตา เวลามิถึงหนึ่งเคอ

ตู้ม !

แสงอันตระการตาสายหนึ่งก็ได้ทำลายเคล็ดวิชาป้องกายของผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์ผู้หนึ่ง จากนั้นก็ทะลวงไปที่หน้าอกของเขา

วินาทีต่อมา ผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์ผู้นี้ก็ระเบิดออก กลายเป็นหมอกเลือดที่น่าสยดสยองภายในพริบตา

ขณะเดียวกันก็มีผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์อีกหลายคน ที่ถูกเล่นงานและระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่องบนท้องฟ้าที่อยู่มิไกลนัก

แม้คนที่เหลือจะมีตบะบารมีขั้นสูงสุดของระดับเทวา แต่เมื่อคนเหล่านั้นทยอยดับสูญไป อีกทั้งค่ายกลโบราณป้องกันที่เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์สร้างขึ้น ก็อ่อนแรงลงตามไปด้วย

เวลาผ่านไปอีกมิถึงหนึ่งก้านธูป

ด้วยความร่วมมือกันของสมบัติเซียนนับร้อย เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับเซียนของเผ่าสวรรค์สุดท้ายก็มิอาจต้านทานได้ และทยอยล้มตายลงไป

เมื่อเห็นผู้แข็งแกร่งคนสุดท้ายของเผ่าสวรรค์เลือดโชมกาย และสุดท้ายก็ล้มลงไป

ราชันทมิฬก็ยังคงมีท่าทางสงบนิ่ง มิได้แยแสแต่อย่างใด

ในสายตาของเขา หากผู้ใดกล้าสบประมาทนายท่าน ล้วนต้องชดใช้ด้วยชีวิต

“มิรู้ว่าทางพี่ต้นไม้จะเป็นเช่นไรบ้าง”

ราชันทมิฬหันไปมองทางที่เขาจากมา ก่อนจะเอ่ยกับเหล่าจิตวิญญาณอาวุธอันดำมืดว่า “ทุกท่านจงช่วยกันทำลายค่ายกลโบราณต่าง ๆ ที่ปกคลุมที่นี่ซะ ข้าจะบุกไปถล่มเผ่าสวรรค์”

สิ้นเสียงจิตวิญญาณอาวุธมากมาย ก็ได้ปล่อยท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมา โดยพร้อมเพรียงกันอย่างมิลังเล

ตู้ม !

แสงอันเจิดจ้านับร้อยสายที่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง ก็พุ่งเข้าโจมตีในจุดเดียวกันโดยทันที

วินาทีต่อมาเมื่อเสียงที่ดังสนั่นกึกก้องไปทั่วบริเวณ ด้านหน้าพลันปรากฏกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ขึ้น

ทันใดนั้นไอพลังอันน่ากลัวจำนวนมหาศาลก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ความว่างเปล่าที่ราวกับกระจกจึงแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เวลามิถึงหนึ่งเคอ

ระหว่างที่นิมิตอันน่ากลัวค่อย ๆ จางหายไป ค่ายกลโบราณทั้งหลายที่ปกคลุมบริเวณนี้ก็ได้หยุดทำงานลงในทันที

สิ่งนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสมบัติเซียนนับร้อย เมื่อโจมตีพร้อม ๆ กันแล้ว น่ากลัวมากเพียงใด !

อีกด้านหนึ่ง

ขณะที่เทพหลิวเผยร่างจริงออกมา

นางก็ได้ปรากฏกายขึ้นที่ใจกลางเผ่าสวรรค์ชั้นนอกแล้ว

เมื่อนางปรากฏกายขึ้น พวกอวิ๋นจงเอี้ยนที่เวลานี้ได้รออยู่ภายในค่ายกลสังหารโบราณมากมาย ต่างก็มีสีหน้าเข้มขึ้นทันที ท่าทางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

อวิ๋นจงเอี้ยนมองว่าก่อนหน้านี้นางยอมอ่อนข้อแล้ว จึงเลือกที่จะมิเผชิญหน้าและหนีมา

แต่สุดท้ายสตรีลึกลับผู้นี้ กลับยังคงมิมีทีท่าจะรามือแต่อย่างใด

คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นจงเอี้ยนก็อดมิได้ที่จะพร่ำบ่นภายในใจว่า ‘อวิ๋นชิงเฟิง เจ้าคนสารเลวไปทำเรื่องชั่วช้าอันใดเอาไว้กันแน่ ถึงทำให้คนผู้นี้มิยอมเลิกราง่าย ๆ ’

‘เฮ้อ ยุคนี้มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ มิเพียงมีผู้ต้องห้ามเช่นท่านเย่ปรากฏกายขึ้น บัดนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งและพิสดารปรากฏกายขึ้นมาอีก แม้ข้าจะก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพแล้ว ทว่าหากสู้กันขึ้นมาจะมีโอกาสชนะสักกี่ส่วนกัน ? ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ อวิ๋นจงเอี้ยนก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ จากนั้นก็ได้เอ่ยกับเทพหลิวว่า “ท่านต้องการให้ตายกันไปข้างจริง ๆ งั้นหรือ ? ”

มิกี่อึดใจต่อมา

เทพหลิวก็ได้ตอบกลับไปอย่างวางอำนาจว่า “ก่อนหน้านี้ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว”

อวิ๋นจงเอี้ยนหันไปสบตากับอวิ๋นซิงหงที่อยู่มิไกลนัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็อยากจะรู้ว่าเผ่าสวรรค์ของข้ามีความแค้นอันใดกับท่านเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“หรือพวกอวิ๋นชิงเฟิงไปล่วงเกินสิ่งใดเอาไว้ ถึงทำให้ท่านโกรธแค้นได้ถึงเพียงนี้”

“ในเมื่อเจ้าอยากรู้ เช่นนั้นข้าก็จะบอกให้”

เทพหลิวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ ว่า “เขาสบประมาทนายท่านของข้า ดังนั้นเขาจึงมิสมควรมีชีวิตอยู่ต่อได้อีก”

‘นายท่าน ? ’

เมื่อได้ยินคำ ๆ นี้ มิเพียงแต่บรรพบุรุษอวิ๋นซิงหงและหัวหน้าเผ่าสวรรค์อย่างอวิ๋นเฉินเฟิง รวมถึงเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดเหล่านั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป แม้แต่อวิ๋นจงเอี้ยนเองก็มีท่าทางตื่นตระหนกเช่นกันเมื่อยินคำนี้

‘ผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ยอมคารวะผู้อื่นเป็นนายด้วยงั้นหรือ ? ’

‘เช่นนั้นนายท่านของนางจะน่ากลัวเพียงใดกัน ? ’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘มิน่าเชื่อ ! ’

‘ปลายยุคสมัยนี้มียอดฝีมือที่ไร้เทียมทานเช่นท่านเย่ปรากฏตัวขึ้น’

‘บัดนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งที่มิอาจจินตนาการได้ผู้หนึ่งปรากฏขึ้นมาอีก’

‘อีกทั้งในศึกใหญ่ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้’

‘หากนางยอมอ่อนข้อให้ก็คงจะดี แต่หากนางเลือกที่จะสู้มิถอยแล้วล่ะก็ อาศัยเพียงค่ายกลสังหารที่หลงเหลือมาตั้งแต่สมัยบรรพกาล คงทำอันใดสตรีลึกลับนางนี้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น’

‘ถึงตอนนั้นหากนายท่านของอีกฝ่ายมาที่นี่’

‘หรือเพียงแค่เจตจำนงของเขาปรากฏขึ้นที่นี่ แล้วเผ่าสวรรค์ของพวกนางจะต้องทำเช่นไร ? ’

‘ชะตากรรมของเผ่าสวรรค์จะเป็นเช่นไร ? ’

‘หรือจะจบสิ้นเพียงเท่านี้แล้วจริง ๆ ? ’

‘น่าเศร้า ! ’

‘น่าเศร้ายิ่งนัก ! ’

ทว่าตอนนั้นเอง ระหว่างที่เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าสวรรค์กำลังโศกเศร้าในชะตากรรมอยู่นั้น

ร่าง ๆ หนึ่งก็ได้เหาะมาจากใจกลางเผ่าสวรรค์ชั้นใน

ผู้ที่มาก็คือ อวิ๋นชิงเฟิง ที่ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมา และได้สงบจิตเต๋าตนลงแล้ว

“เจ้า……เจ้าตามมาถึงที่นี่เลยเยี่ยงนั้นหรือ”

อวิ๋นชิงเฟิงมองเทพหลิวที่ยืนอยู่กลางอากาศมิไกลนัก ก่อนจะลอบกลืนน้ำลาย พลางเอ่ยออกมาด้วยความหวาดกลัว

ทว่ายังมิทันสิ้นเสียง เทพหลิวยังมิทันเอ่ยปาก อวิ๋นซิงหงที่ยืนอยู่มิไกลกลับเป็นฝ่ายเดือดดาลขึ้นมาเสียก่อน

“อวิ๋นชิงเฟิง เจ้าสารเลว เจ้าทำเรื่องงามหน้านัก ! ” อวิ๋นซิงหงเอ่ยออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด

หากมิใช่เพราะเป็นคนเผ่าสวรรค์ด้วยกันแล้วล่ะก็ คงมิต้องถึงมือของสตรีลึกลับนางนี้ เพราะเขาจะเป็นคนฆ่าอวิ๋นชิงเฟิงด้วยตนเอง

อวิ๋นจงเอี้ยนเองก็หันไปต่อว่าเช่นกัน “อวิ๋นชิงเฟิง เจ้าบอกมาตามตรง ก่อนหน้านี้เจ้าทำอันใดเอาไว้กันแน่ ! ”

อวิ๋นชิงเฟิงได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก