เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 652 ทุกคนต่างก็เอ่ยเช่นนี้

ตอนที่ 652 ทุกคนต่างก็เอ่ยเช่นนี้

เพียงเสี้ยววินาที

เมื่อดวงตาบนต้นไม้เก่าแก่ค่อย ๆ ลืมขึ้น

ไอพลังมหาศาลกลุ่มหนึ่งพลันแผ่ออกมา พร้อมพลังทำลายล้างอันรุนแรง

ขณะเดียวกัน ป่าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตแห่งนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นโกลาหลขึ้นมาทันทีทันใด

เหล่าปีศาจที่แข็งแกร่ง หรือจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา

พวกเขาล้วนมีท่าทางราวกับพบศัตรูตัวฉกาจ จากนั้นต่างก็พากันเหาะออกไปทางด้านนอกของป่าลึกลับแห่งนี้อย่างรวดเร็ว

“การที่ข้าตื่นขึ้นมาในเวลานี้ หรือว่าเขากลับมาแล้ว……”

ดวงตาอันชั่วร้ายดวงนั้นของต้นไม้เก่าแก่กะพริบปริบ ๆ เหมือนแฝงพลังงานบางอย่างเอาไว้

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนขั้นสูงสุดของระดับเทพพิภพ หากสบตากับเขาเพียงแค่แวบเดียว พลังวิญญาณก็จะถูกผนึกทันที จิตวิญญาณแตกสลายเป็นแน่

ในตอนนั้นเอง เมื่อดวงตาดวงนั้นกะพริบลง บริเวณนั้นก็มีเสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งดังขึ้น

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเคอ

เสียงที่แหบแห้งเสียงนั้นได้ดังมาจากส่วนลึกของป่าลึกลับ และก้องกังวานออกมาจนพวกเย่ฉางชิงสามารถได้ยินอย่างชัดเจน

“เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็เจอคนผู้นั้นแล้วงั้นหรือ ? ”

สิ้นเสียง พวกเย่ฉางชิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับส่งสายตาสื่อสารกัน ก่อนจะหันขวับไปทางเจี่ยงหนูทันที

‘เด็กน้อย ? ’

‘นี่หมายความว่าเจี่ยงหนูและสิ่งมีชีวิตลึกลับผู้นี้ จะต้องมีความเกี่ยวข้องที่มิธรรมดาอย่างแน่นอน’

‘อีกอย่าง’

‘เจอคนผู้นั้นแล้วงั้นหรือ ? ’

‘คำถามนี้หมายความว่าเยี่ยงไร ? ’

‘หรือว่าเจี่ยงหนูรู้อยู่แล้วว่าเย่ฉางชิงจะมา จึงได้รออยู่ที่เมืองโลกวิญญาณมาโดยตลอด ? ’

‘แต่เหตุใดเจี่ยงหนูถึงสามารถรู้ล่วงหน้าว่าเย่ฉางชิงจะปรากฏกายที่เมืองโลกวิญญาณ ? ’

‘หรือนี่จะเป็นแผนร้าย’

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ

ระหว่างที่บุรุษชุดดำยกมือขึ้นหมายที่จะสังหารเจี่ยงหนูนั้น

เย่ฉางชิงก็ปรายตามองไปยังบุรุษชุดดำ ก่อนจะเอ่ยถามเจี่ยงหนูเสียงเรียบว่า “เจี่ยงหนู ข้าอยากรู้ว่านี่มันเรื่องอันใดกันแน่ ? ”

เจี่ยงหนูที่หันหลังให้กับพวกเย่ฉางชิงเกิดความลังเลขึ้นชั่วขณะ จากนั้นก็หมุนกายและคุกเข่าลงตรงหน้าของเย่ฉางชิง

“นายท่าน เรื่องนี้ผู้น้อยหาได้มีเจตนาที่จะปิดบังท่านไม่ขอรับ”

เจี่ยงหนูเงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิงแล้วจึงเอ่ยว่า “ในปลายยุคสมัยก่อน ข้าถูกสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวตนหนึ่งไล่ล่า จนจับพลัดจับผลูเข้ามาในส่วนลึกของป่าแห่งนี้ จึงได้รักษาชีวิตเอาไว้ได้”

“และก็ได้พบกับต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งที่มีสติปัญญาในส่วนลึกของป่าแห่งนี้ อีกทั้งต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้ยังได้บอกข้าว่า การที่ข้ามาปรากฏกายขึ้นที่นี่เป็นฝีมือของบรรพบุรุษบางท่านของเผ่าเวหา”

“บรรพบุรุษท่านนี้ใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่างผนึกข้าเอาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก จากนั้นก็นำมาปล่อยในโลกใบนี้ และเมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง ผนึกบนกายของข้าก็จะปลดออกได้เอง”

“และหากข้าต้องการที่จะไปจากโลกใบนี้ จำเป็นจะต้องติดตามท่านไป มิเช่นนั้นชั่วชีวิตนี้ข้าจะต้องถูกขังอยู่ในโลกใบนี้ขอรับ”

ต้องบอกว่าทุกสิ่งที่เจี่ยงหนูทำตลอดหลายปีมานี้

มิว่าจะเป็นยอมรับเย่หลิงอี้เป็นนาย หรือฝืนทำลายสัญญา ล้วนเป็นไปตามคำสั่งของต้นไม้ลึกลับต้นนี้ทั้งสิ้น

เพราะตอนนั้นต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้มิเพียงทำให้เขาเห็นภาพของบรรพบุรุษเผ่าเวหาท่านนั้น อีกทั้งยังมีอิทธิฤทธิ์ทำนายอนาคตของสรรพสิ่งอีกด้วย

ดังนั้นจึงได้บอกเขาถึงเหตุการณ์ทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น และเวลาคร่าว ๆ ที่นายท่านจะปรากฏกายขึ้นด้วย

แต่ชะตาหลังจากที่เขาได้ติดตามนายท่านแล้ว ต้นไม้เก่าแก่กลับมิได้เอ่ยถึงแต่อย่างใด

หลังจากได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเย่ฉางชิงก็ยังคงเรียบนิ่ง ก่อนจะแค่ส่ายหน้าออกมาอย่างนึกขัน

‘ต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้ร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ? ’

‘เหมือนล่วงรู้สิ่งที่ข้าจะทำล่วงหน้าได้ก็มิปาน’

‘น่าสนใจทีเดียว ! ’

ทว่าเมื่อคนที่เหลือได้ยินดังนั้น กลับเผยท่าทางเคร่งเครียดออกมา

โดยเฉพาะบุรุษชุดดำที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน

‘ต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่ ! ’

‘ถึงสามารถทำนายอนาคตของนายท่านได้’

‘อีกฝ่ายต้องเป็นผู้กล้าเพียงใดกัน ถึงได้บังอาจทำนายการมีอยู่ของนายท่านเช่นนี้’

คิดถึงตรงนี้ บุรุษชุดดำก็มีสีหน้าเข้มขึ้น นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กางออก กระดานหมากที่เป็นร่างเดิมก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะลงมือตลอดเวลา

“เจี่ยงหนู ในเมื่อคนผู้นี้สามารถหยั่งรู้ได้ว่าข้าจะปรากฏตัวที่นี่ เช่นนั้นก็ให้เขาปรากฏตัวออกมาเถอะ”

ซึ่งเย่ฉางชิงเองก็ได้ถือตำหนักเทพวาสนาเอาไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยออกมา

เจี่ยงหนูจึงหยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและหมุนกายมองไปทางส่วนลึกของป่าที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบทันที

“ผู้อาวุโส เชิญปรากฏกายขึ้นเถอะขอรับ”

เจี่ยงหนูประสานมือคารวะ พร้อมทั้งเอ่ยเชื้อเชิญ

ทันทีที่สิ้นเสียง ก็มีร่างอรชรสีเขียวที่ดูเลือนรางร่างหนึ่งปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบ

พริบตา เมื่อความว่างเปล่ามีระลอกคลื่นเกิดขึ้น

ร่างอรชรสีเขียวร่างนี้ ก็ปรากฏกายขึ้นที่ด้านหน้าของทุกคน

ก่อนจะพบว่าร่างนั้นเป็นสตรีที่มีเสน่ห์เย้ายวน เรียวขาเรียวยาว หน้าอกอวบอิ่ม สะโพกงามงอนนางหนึ่ง โดยเฉพาะผมยาวสยายสีเขียวและดวงตาเรียวยาวคู่นั้น ทำให้คนที่พบเจออดมิได้ที่จะตกตะลึง

แม้ว่าทุกคนจะเห็นรูปโฉมของสตรีนางนี้แล้ว และรู้ว่าสตรีนางนี้เป็นปีศาจตนหนึ่ง

แต่มิรู้เพราะเหตุใดนางถึงให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยยิ่ง และรู้สึกสบายราวกับสายลมยามวสันต์

ทุกคนต่างมิรู้สึกว่านางนั้นคือปีศาจแม้แต่น้อย

หลังจากนั้น สตรีที่มีผมเขียวก็สบตากับเจี่ยงหนูที่กำลังนิ่งงันพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเบนสายตาไปทางบุรุษชุดดำ ที่เห็นนางเป็นศัตรูตัวฉกาจก็มิปาน

“กระดานหมากน้อย เจ้ายังระมัดระวังตัวเหมือนเดิมเลยนะ”

ดวงตาที่มีประกายสีเขียวของสตรีนางนั้นหรี่ลง พลางพินิจมองบุรุษชุดดำ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อีกทั้งน้ำเสียงของนางก็มิได้ฟังดูแก่เหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับใสราวกับดรุณีน้อยก็มิปาน ทั้งผ่อนคลายและน่าฟัง

‘กระดานหมากน้อย ? ’

เมื่อได้ยินคำเรียกขานเช่นนี้

บุรุษชุดดำก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

แม้เขาจะมิรู้ว่าตนเองนั้นมีชื่อเรียกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ทว่าหลังจากได้ยินคำเรียกขานเช่นนี้แล้ว

ภายในดวงตาคนละสีของเขากลับเผยความอ่อนโยนอย่างที่มิเคยมีมาก่อนออกมา ถึงขั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ’

‘หรือนางจะเป็นสหายเก่าผู้หนึ่ง ที่ข้าจำมิได้เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

ระหว่างที่บุรุษชุดดำรู้สึกใจเต้นระรัวอยู่นั้น

สตรีลึกลับก็เบนสายตามองไปทางเทพหลิว ที่มีใบหน้าเย็นชาและอยู่ด้านข้าง

เมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังมหามรรคาที่แผ่ออกมาจากกายของเทพหลิว สตรีลึกลับจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

สุดท้าย นางก็หันมองไปทางเย่ฉางชิง

วินาทีที่สายตาของคนทั้งสองสบกันนั้น

เย่ฉางชิงก็อดมิได้ที่จะเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมิทราบสาเหตุขึ้นมา

ทว่าหลังจากสบตากันแค่เพียงอึดใจ

สตรีลึกลับนางนั้นกลับเผยสีหน้าสับสนออกมา ดวงตาที่ดูสงบนิ่งคู่นั้นก็มีหยาดน้ำตารื้นขึ้นมา

“เจ้า……เจ้าก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิม”

สตรีลึกลับหยุดร้องไห้พลางยิ้มออกมา แม้จะเป็นรอยยิ้มที่อาบไปด้วยคราบน้ำตา แต่นางก็ยังคงเอ่ยกับเย่ฉางชิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

หล่อเหลา ?

เมื่อได้ยินสตรีลึกลับเอ่ยถึงตนเช่นนี้

เย่ฉางชิงก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดพิสดารบางอย่างขึ้นมา

‘หรือสตรีลึกลับนางนี้จะทะลุมิติมาเหมือนกัน ? ’

‘เพียงแต่วิธีที่ทะลุมิติมานั้นมิเหมือนกับข้า ? ’

เย่ฉางชิงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นมุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ทุกคนต่างก็เอ่ยเช่นนี้”

เย่ฉางชิงมองสตรีลึกลับ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

สตรีลึกลับชะงักงัน ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้