เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 658 ปลายทางเส้นทางโบราณ

ตอนที่ 658 ปลายทางเส้นทางโบราณ

เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะเอ่ยออกมา

บางทีอาจเพราะความรู้สึกคุ้นเคยที่ชัดเจนขึ้น

เมื่อสตรีลึกลับเอ่ยออกมาเช่นนี้ เย่ฉางชิงจึงเลือกที่จะเชื่ออย่างมิมีเหตุผล

มิหนำซ้ำเขายังรู้สึกเศร้าใจและอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอีกด้วย

สตรีลึกลับยิ้มให้กับเย่ฉางชิงอย่างอ่อนโยน พลางตอบกลับไปว่า “เป็นความจริงทั้งหมด และนี่ก็ถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้แล้ว”

สิ้นเสียง เย่ฉางชิงก็อดมิได้ที่จะมีสีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง

‘สิ่งสุดท้ายที่สามารถช่วยข้าได้แล้ว ? ’

‘หรือก่อนหน้านี้นางเคยช่วยข้าเอาไว้หลายอย่างงั้นหรือ ? ’

‘แต่ถึงเยี่ยงนั้นข้ากลับมีเพียงแค่ความรู้สึกคุ้นเคยต่อสตรีลึกลับนางนี้เท่านั้น’

‘แม้แต่นามของอีกฝ่ายก็ยังมิรู้’

‘เช่นนั้นตัวตนที่แท้จริงของข้ามิเท่ากับเป็นบุรุษสารเลวผู้หนึ่งหรอกหรือ ? ’

‘บัดซบ ! ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก เย่ฉางชิงก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “แม้จะมิรู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าเคยทำสิ่งใดเพื่อข้าบ้าง อีกทั้งส่วนลึกของความทรงจำก็ยังถูกผนึกเอาไว้อยู่ แต่นับจากนี้ไปข้าจะจำเจ้าเอาไว้”

“จริงสิ เจ้ามีนามว่าอันใดงั้นหรือ ? ”

สตรีลึกลับพยักหน้าน้อย ๆ จากนั้นก็จ้องไปที่เย่ฉางชิง พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ซีเหยา หรือจะเรียกว่าอาหมันก็ได้”

“ซีเหยา……อาหมัน ? ”

เย่ฉางชิงเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ข้าจะจำเอาไว้”

เอ่ยเพียงเท่านั้น เย่ฉางชิงก็เบนสายตาไปยังทุกคนที่เลือกที่จะอยู่ต่อ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ทุกท่าน ในเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเราก็จากกันตรงนี้ก็แล้วกัน หวังว่าอีกมินานจะได้พบกันใหม่ที่แดนเซียนโบราณ”

“นายท่านรักษาตัวด้วย ! ”

“น้อมส่งท่านเย่ ! ”

ทุกคนต่างเผยสีหน้าสับสนออกมา แต่ก็ยังคงโค้งคำนับให้แก่เย่ฉางชิง

เย่ฉางชิงพยักหน้าให้ ก่อนจะหันไปมองทางหนิงซู่ซู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

และขณะที่เย่ฉางชิงกำลังจะเอ่ยบางอย่างออกมา

“ฉางชิง เจ้ารีบไปเถอะ”

หนิงซู่ซู่กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน “เชื่อว่าอีกมินานเราคงจะได้พบกันอีกครั้งที่แดนเซียนโบราณ”

มุมปากของเย่ฉางชิงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมพยักหน้าให้เบา ๆ

หลังจากเย่ฉางชิงบอกลาทุกคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็พาบุรุษชุดดำและเจี่ยงหนูที่แปลงกายเป็นมนุษย์จากไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

เมื่อทั้งสามคนเดินออกมาจากป่าดึกดำบรรพ์แห่งนั้นแล้ว สายตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

เพราะเบื้องหน้าของพวกเขาในเวลานี้หาใช่พื้นดินที่ไร้ขอบเขตไม่ แต่กลับเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแทน

ท้องฟ้าเหนือมหาสมุทร ปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆที่คล้อยต่ำไกลนับหมื่นลี้

ให้ความรู้สึกกดดันบางอย่าง

เปรี้ยง !

จากนั้นก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กึกก้องไปทั่วบริเวณภายในพริบตา

เมื่อสายฟ้าสีเลือดอันทรงพลังไร้ที่เปรียบสายหนึ่ง ทะลวงหมู่เมฆแหวกความว่างเปล่าลงมา

ไอพลังทำลายล้างที่รุนแรงแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณภายในพริบตา

มิเพียงเท่านั้น ผืนน้ำที่เคยสงบนิ่งก่อนหน้านี้ จู่ ๆ ก็เกิดพายุโหมกระหน่ำ คลื่นลมปั่นป่วน

เกิดพายุงวงช้างหลายลูกขึ้นพร้อม ๆ กัน เป็นปรากฏการณ์ที่หาได้ยากยิ่งอีกด้วย

และพายุงวงช้างทุกลูกต่างซุกซ่อนพลังอันน่ากลัวที่ทำให้ความว่างเปล่าแตกร้าวเอาไว้อีกด้วย

ปรากฏการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องกินเวลาประมาณหนึ่งเคอ

จากนั้นสะพานสายรุ้งสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเย่ฉางชิงโดยที่พวกเขามิรู้ตัว

เพียงพริบตา

อีกฟากของสะพานสายรุ้งก็มีเกาะ ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

และสิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็คือ ตำแหน่งที่เกาะแห่งนี้ปรากฏขึ้นกลับเป็นใจกลางของพายุงวงช้างเหล่านั้น

และเมื่อทอดสายตาไกลออกไป ก็พบว่าท้องฟ้าเหนือเกาะหินรูปทรงประหลาดได้มีลำแสงสีทองสาดส่องลงมา พร้อมกับแผ่คลื่นแสงออกมา ก่อนจะสาดส่องไปทั่วทุกทิศทุกทางอย่างต่อเนื่อง

เป็นภาพที่ตระการตาอย่างมาก ราวกับมีปาฏิหาริย์บางอย่างเกิดขึ้นก็มิปาน

และทั้งหมดนี้ให้ความรู้สึกเหมือนว่าเกาะแห่งนี้เป็นเส้นทางเดียวที่เชื่อมต่อระหว่างสองโลก

จากสวรรค์บูรพาหากต้องการไปยังโลกอีกใบหนึ่ง คงมีเพียงเส้นทางนี้เท่านั้น

“ตรงนั้นคือปลายทางของเส้นทางโบราณงั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงมองไกลออกไป พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

บุรุษชุดดำพยักหน้าเล็กน้อย พลางเอ่ยอย่างมิมั่นใจนัก “น่าจะใช่ขอรับ”

“เรียนนายท่าน เกาะแห่งนั้นก็คือปลายทางของเส้นทางโบราณขอรับ”

เจี่ยงหนูเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตอนนั้นที่ผู้น้อยตื่นขึ้นมา ก็บังเอิญเห็นผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจท่านหนึ่งก้าวขึ้นสะพานสายรุ้ง จากนั้นก็ต้านทานสายฟ้าสีเลือดที่ฟาดฟันลงมาจากเบื้องบนมิหยุด”

“ใช้เวลาหลายวัน แม้จะก้าวข้ามอุปสรรคจนไปถึงเกาะแห่งนั้นได้แล้ว ทว่าวินาทีที่สายฟ้าสีทองอันน่ากลัวยิ่งฟาดฟันลงมา”

“ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจท่านนั้นแม้ว่าจะแปลงกายเป็นร่างเดิมและทำทุกอย่างเพื่อต้านทานสายฟ้าสีทองเหล่านั้นอยู่หลายครั้ง เพื่อที่จะขึ้นไปยังโลกเบื้องบนให้จงได้ ทว่าสุดท้ายเมื่อสายฟ้าสีทองโจมตีลงมามิหยุด ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจก็ต้านทานมิไหวร่างกายแตกดับกลายเป็นหมอกเลือดในที่สุดขอรับ”

เมื่อได้ฟังดังนั้น เย่ฉางชิงก็ชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนสายตากลับมาและสบตากับบุรุษชุดดำเล็กน้อย

อีกฝ่ายก็พยักหน้าน้อย ๆ ให้กับเย่ฉางชิง

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเราก็ไปยังปลายทางของเส้นทางโบราณ แล้วเตรียมรับทัณฑ์สวรรค์พิฆาตและขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณในตำนานเถอะ”

เย่ฉางชิงเอ่ยจบ

บุรุษชุดดำก็เข้าใจได้ในทันที จากนั้นเขาจึงเพ่งสมาธิ พร้อมกับร่างเดิมได้ปรากฏขึ้นในพริบตา

อีกทั้งครั้งนี้เพื่อต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาต

เขาจึงแปลงกายเป็นแสงสีดำ ก่อนจะพุ่งเข้าไปในกระดานหมาก

เพียงพริบตา กระดานหมากก็เปล่งแสงขาวดำออกมา พร้อมไอพลังอันแข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งแผ่ออกมา และขยายขึ้นอีกหลายร้อยเท่าภายในพริบตา

“นายท่าน พวกเราออกเดินทางเถอะขอรับ”

บุรุษชุดดำส่งเสียงออกมาอีกครั้ง

เย่ฉางชิงกวาดตามองสะพานสายรุ้งครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจก้าวขึ้นสะพานสายรุ้งไป

เปรี้ยง !

ขณะที่เย่ฉางชิงก้าวขึ้นไปราวกับไปกระทบเข้ากับข้อห้ามบางอย่าง

เมื่อเสียงฟ้าผ่าที่แสบแก้วหูเสียงหนึ่งดังขึ้น

วินาทีต่อมา

ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึนก็เกิดพลุ่งพล่านขึ้น

ทันใดนั้น ฟ้าร้องคำราม

สายฟ้าแลบแปลบปลาบ

จากนั้นสายฟ้าสีเลือดอันทรงพลังที่ห่อหุ้มไอพลังทำลายล้างหลายสายก็ผ่าลงมาอย่างต่อเนื่อง

ปรากฏการณ์นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ราวกับเดินเข้าสู่สระสายฟ้าพิฆาตก็มิปาน

ทว่าหลังจากนั้นภาพที่แปลกประหลาดก็เกิดขึ้น

เมื่อกระดานหมากขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเย่ฉางชิงและเจี่ยงหนู มีสัญลักษณ์โบราณอันซับซ้อนนับมิถ้วนปรากฏขึ้น พร้อมกับมีหมอกแสงสีขาวดำลอยออกมาจาง ๆ

อีกทั้งบนกระดานหมากยังปรากฏกลหมากรูปแบบหนึ่งขึ้นอีกด้วย

ทุกครั้งที่มีสายฟ้าสีเลือดฟาดฟันลงมา

ก็จะมีลำแสงอันเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งขึ้นไป ตอบโต้สายฟ้าสีเลือดแทบทุกครั้ง

เปรี้ยงงงงง…..

เมื่อพลังปราณอันหนาแน่นเกิดการผันผวนอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง

ราวกับผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ และส่งเสียงออกมามิหยุด

ในตอนแรกมิว่าจะเป็นเย่ฉางชิงหรือว่าเจี่ยงหนู ล้วนอดมิได้ที่จะตื่นตระหนก

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองก็ค่อย ๆ คุ้นชินและสงบสติอารมณ์ลงได้

จนสุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม

ด้วยการต้านทานอย่างต่อเนื่องของกระดานหมากเฉียนคุน

เย่ฉางชิงและเจี่ยงหนูก็สามารถเดินไปจนสุดสะพานสายรุ้ง และไปถึงเกาะที่มองเห็นก่อนหน้านี้ได้

ตอนนั้นเอง แม้เย่ฉางชิงจะยังคงมีท่าทางสบาย ๆ

แต่เจี่ยงหนูกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลานุภาพอันน่ากลัวที่มองมิเห็น

ถึงขนาดทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้าน จนอยากจะหมอบลงไปกับพื้นอย่างควบคุมมิได้

เย่ฉางชิงชำเลืองมองด้านบน เมื่อเห็นว่ายังมิมีสายฟ้าสีทองที่เจี่ยงหนูบอกฟาดฟันลงมา จึงเอ่ยเสียงเรียบว่า “ยังไปต่อไหวหรือไม่ ? ”

“เรียนนายท่าน ยังไหวขอรับ”

เสียงของบุรุษชุดดำตอบกลับมาในทันที

ทว่ายังมิทันสิ้นเสียง ส่วนลึกของช่องว่างที่มีแสงสีทองสาดส่องลงมา กลับมีพลังงานบางอย่างที่น่าตกใจปะทุขึ้น

เปรี้ยง !

มิกี่อึดใจต่อมา ก็มีกระบี่ยาวสีทองมากมายนับมิถ้วนพุ่งลงมาจากท้องฟ้า……