เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นเจ้าชายเลือดผสมแห่งฮอกวอตส์ - บทที่ 338 ศาสตราจารย์ผู้มีภาวะวิตกกังวลทางสังคมอย่างรุนแรงจะไม่ยอมพบกับปรมาจารย์แห่งรัตติกาลผู้มืดมิดและน่าสะพรึงกลัว
ในพิธีปฐมนิเทศก่อนเริ่มภาคการศึกษา มีที่นั่งว่างอยู่ที่โต๊ะของอาจารย์อย่างเห็นได้ชัด
ศาสตราจารย์เมลิส ผู้ซึ่งเคยเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันศาสตร์มืด ได้เสียชีวิตลงแล้ว เนื่องจากการแทรกแซงของสเนป การเสียชีวิตของเธอจึงไม่กลายเป็นเหยื่อสังเวยให้กับคำสาปของโวลเดอมอร์
ในงานเขียนต้นฉบับนั้น ประเพณีที่คอยหลอกหลอนเหล่าอาจารย์สอนวิชาป้องกันศาสตร์มืดมาหลายชั่วอายุคนราวกับฝันร้ายจึงถูกทำลายลง!
สเนปก็ได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้เช่นกัน
นี่เป็นการซ้อมก่อนที่เขาจะทดสอบโวลเดอมอร์ตอย่างเป็นทางการ และมันก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง การใช้คำสาปของโวลเดอมอร์ตนั้นเหนือความคาดหมายของสเนปไปมาก
ก่อนหน้านี้ สเนปคงไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า คำสาปที่ถือว่าค่อนข้างลึกลับและไม่ค่อยพบเห็นในศาสตร์มืด จะสามารถมีพลังถึงระดับนี้ได้!
แม้แต่เวทมนตร์ดำทำลายล้างที่ทรงพลังที่สุดของเขา เช่น การโจมตีศักดิ์สิทธิ์ และเวทมนตร์แห่งเนื้อหนังและเลือดที่เขากำลังพัฒนาให้ทันสมัยขึ้น ก็ยังด้อยกว่าคำสาปของโวลเดอมอร์ตมาก!
ความรู้ของสเนปตื้นเขินเกินไป
เมื่อเทียบกับพ่อมดทั่วไปแล้ว เขามีความสามารถมากกว่า แต่ถ้าเทียบกับดัมเบิลดอร์และโวลเดอมอร์แล้ว เขายังด้อยกว่าในหลายๆ ด้าน
เมื่อสเนปคิดว่าตนเองแข็งแกร่งขึ้นมากพอที่จะมีโอกาสชนะในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายมากขึ้น
ในเวลานั้น ลูเซียสจะถูกใช้เป็นหมากตัวสำคัญ ซึ่งจะจุดชนวนการต่อสู้ครั้งตัดสินระหว่างสองฝ่ายอย่างแท้จริง!
ในสายตาของสเนป การที่ศาสตราจารย์วิชาป้องกันศาสตร์มืดไม่อยู่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก
ในระดับความสามารถปัจจุบันของเขา พ่อมดที่เก่งกาจและมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะสอนและให้ความรู้แก่เขานั้นหายากขึ้นเรื่อยๆ
ดัมเบิลดอร์เป็นหนึ่งในนั้น แต่สเนปปฏิเสธข้อเสนอของเขาไปก่อนหน้านี้แล้ว
ในการสนทนาเพียงครั้งเดียว ดัมเบิลดอร์พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสเนปให้เป็นคนอย่างที่เขาต้องการ
เมื่อเริ่มมีการติดต่อกันในระยะยาว สเนปก็ไม่เต็มใจที่จะรับมือกับความพยายามที่จะเปลี่ยนใจเขาซึ่งเกิดขึ้นอยู่เสมอ!
นอกจากนี้ อย่าหลงเชื่อคำพูดที่ใจดีของดัมเบิลดอร์ในตอนนี้ด้วย
สเนปทราบดีว่า หากไม่ใช่เพราะการทำลายล้างผู้เสพความตาย การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับโวลเดอมอร์ตคงจะใช้พลังงานของโวลเดอมอร์ตไปมากเกินไป
ด้วยลักษณะวิธีการทำงานของดัมเบิลดอร์ เป็นไปได้ว่าเขาจะพยายามเปลี่ยนความคิดของดัมเบิลดอร์โดยใช้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว คล้ายกับวิธีที่เขาใช้ในการโน้มน้าวผู้ช่วยให้รอดในเรื่องต้นฉบับ
นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย
สเนปไม่มีความสนใจที่จะใช้ชีวิตในโรงเรียนตามแบบแผนที่วางไว้ล่วงหน้า และเขาไม่ต้องการให้ชายชราคนใดมาบงการชีวิตของเขา
อย่างไรก็ตาม การที่ดัมเบิลดอร์พูดเช่นนั้น อาจหมายความว่าศาสตราจารย์ที่ยังไม่เคยเข้าเรียนเลยนั้น อาจมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างก็เป็นได้
ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกิดขึ้นในใจฉัน
สเนปไม่ต้องรอนาน เขาได้พบกับศาสตราจารย์ในระหว่างคาบเรียนบังคับช่วงบ่ายวันนั้น
ฉันนั่งอย่างสงบที่โต๊ะทำงานของฉัน
เห็นได้ชัดเจนว่ายิ่งพ่อมดน้อยอยู่ใกล้สเนปมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งระมัดระวังและรอบคอบมากขึ้นเมื่อพูดจา และดูสง่างามและจริงจังมากขึ้นเท่านั้น
เป็นครั้งคราว สายตาของคนอื่นๆ ก็จะเหลือบไปมองเขาอย่างลังเล เมื่อเห็นว่าสเนปยังคงนิ่งเฉยเหมือนเช่นเคย นักเรียนคนอื่นๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่คำพูดและการกระทำของพวกเขายังคงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ถูกเก็บกดและความสงบเสงี่ยมที่ฝืนทำเอาไว้
มีเพียงลิลลี่เท่านั้นที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เธอเรียกร้องอยากเล่นเกมไพ่กับสเนป
อย่างไรก็ตาม เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
ขณะที่สเนปควบคุมราชาแห่งมงกุฎดำ ซึ่งปรากฏออกมาจากไพ่พร้อมคทา เขาเหวี่ยงอาวุธอย่างรวดเร็ว โจมตีอัศวินที่กำลังพุ่งเข้ามา ทำให้เขาตกจากม้า
นับตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาพบกัน ลิลี่ก็พ่ายแพ้ในเกมประจำวันไปแล้วเป็นครั้งที่ 5093 และยังไม่เคยชนะแม้แต่เกมเดียว!
เธอทำได้เพียงผลักลิลลี่ที่ดิ้นรนและหน้าแดงก่ำให้กลับไปนั่งที่เดิมอย่างหมดหนทาง
สเนปไม่รู้เรื่องนั้น
ลิลี่สู้เขาไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก การที่เธอเอาชนะเขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ทำไมลิลี่ถึงทำตัวราวกับว่าเธอมีโอกาสชนะ?
ศาสตราจารย์คนใหม่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า และสเนปไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยนี้มาขัดขวางแผนการสังเกตการณ์ศาสตราจารย์คนใหม่ และในขณะเดียวกันก็สัมผัสตัวเขาเพื่อเลียนแบบความเชี่ยวชาญของเขาด้วย
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู
ปัง
ทันทีที่เหล่าพ่อมดน้อยเงียบลงในห้องเรียน ชายชราคนหนึ่งแต่งกายเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ผมขาวโพลนเป็นประกายระยิบระยับในแสงแดด ก็เดินเข้ามา!
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดูประหม่าเล็กน้อย
ราวกับว่าเขาไม่ได้ถูกจับตามองมากขนาดนี้มานานแล้ว ชายชราสะดุดล้มขณะก้าวขึ้นไปบนแท่น ทำให้เหล่านักเรียนหัวเราะเบาๆ ทันที
“เอ่อ คุณเรียกผมว่าศาสตราจารย์ฟลาเมลก็ได้ครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นผู้รับผิดชอบหลักสูตรป้องกันศาสตร์มืด”
เสียงนั้นเบามากจนสเนปต้องตั้งใจฟังให้ดีถึงจะได้ยินว่าศาสตราจารย์ผู้ดูเหมือนจะขี้อายคนนั้นกำลังพูดอะไรอยู่
เขาเกาหัว
ศาสตราจารย์เลอแมตร์ยิ้มอย่างเขินอายและขอโทษ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้วหันไปพูดกับนักเรียนทุกคนที่กำลังจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ
“ฉันคิดว่าฉันควรขอโทษ ดัมเบิลดอร์บอกฉันว่าการปรากฏตัวของฉันควรจะเริ่มเมื่อหลายวันก่อนแล้ว…”
แต่การอพยพของผีเสื้อฮูเลียสีฟ้าเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวทุกสิบสองปี ดังนั้นจึงไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถเห็นได้ทุกวัน!
ดังนั้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันต้องวางทุกอย่างลงเพื่อชื่นชมการเคลื่อนไหวที่สง่างามของสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ น่ารักเหล่านั้นขณะที่พวกมันบินไปมา มันไม่ง่ายเลย แต่ฉันก็ทำได้
“นอกจากนี้ จำนวนแมลงและยุงในป่านั้นมากมายจนคาดไม่ถึง”
ถ้าคุณกล้าเข้าไปในป่าอีกครั้ง ผมจะแจกยาไล่แมลงสูตรเฉพาะของผมให้คนโชคร้ายคนนั้นสักสองสามขวด
จากการทดสอบส่วนตัวของผม ผลลัพธ์ของมันดีกว่าผลิตภัณฑ์อื่นๆ ในท้องตลาดหลายสิบเท่า เพราะมันทำให้คุณยังได้เห็นผมในวันนี้ มิเช่นนั้นผมคงถูกยุงกัดตายไปนานแล้ว
เขาขยับมุมปากเล็กน้อย
เลอแมตร์คิดว่าเขาเปิดเกมได้น่าสนใจทีเดียว แต่เมื่อเขามองลงไปด้วยความคาดหวังอย่างมาก สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นเพียงกลุ่มพ่อมดน้อยที่งุนงง
“…”
“…”
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเงียบๆ บรรยากาศที่อึดอัดอย่างยิ่งในห้องเรียนทำให้เลอแมตร์รู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย
เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างอึดอัด ทำทีเหมือนไม่สนใจ
ภายใต้สายตาแปลก ๆ ของเหล่าพ่อมดหนุ่มคนอื่น ๆ ฟลาเมลเปิดหนังสือและเริ่มอธิบายเนื้อหาของบทเรียนอย่างตะกุกตะกัก เขาค่อย ๆ เสียใจกับการตัดสินใจอาสาเป็นอาจารย์ตั้งแต่แรก
ความคิดที่ว่าต้องยืนอยู่บนแท่นรับรางวัลและเผชิญกับความอับอายขายหน้าแบบนี้ไปอีกหนึ่งปี ทำให้เลอแมตร์รู้สึกสิ้นหวัง
การจ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อจะได้เห็นจ้าวแห่งรัตติกาลในตำนานนั้นมากเกินไปหรือเปล่า?
และเมื่อเลอแมตร์เริ่มตั้งคำถามถึงความหมายของชีวิตอย่างแท้จริง
อีกด้านหนึ่ง สเนปก็กำลังสังเกตศาสตราจารย์คนใหม่เช่นกัน
YOU MAY ALSO LIKE
