เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 207 รุ่งอรุณแห่งสหพันธ์

บทที่ 207 รุ่งอรุณแห่งสหพันธ์

เมื่อปล่อยพลังภายในเข้าไปในร่างกายเธอ หลัวโหวก็รู้ทันทีว่าเธอเป็นใคร ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพี่สาวถังที่มีพลังงานล้นเหลือนั่นเอง

ตอนนี้เธอใช้ใบหน้าของดาราสาวชื่อดังคนหนึ่งจากประเทศเกาหลี

หลัวโหวพูดอย่างจนปัญญาว่า “รีบเปลี่ยนกลับมาเป็นตัวเองเร็ว น้องจินก็ศัลยกรรมมาแล้ว หน้าตาดั้งเดิมของเธอสู้เธอไม่ได้เลย”

พี่สาวถัง “พลิกร่าง” กลับมาเป็นตัวเองทันที แล้วถามอย่างดีใจว่า “จริงเหรอ”

“เธอเอาของของฉันไปให้พ่อแม่อีกแล้วใช่ไหม” หลัวโหวถามด้วยรอยยิ้ม

เนื่องจากมีเรือบินจำนวนมากขึ้น หลัวโหวจึงให้สาวทั้งสี่คนละ 5 ลำ จริงๆ แล้วก็เพื่อให้พวกเธอสะดวกในการ “กตัญญู” ต่อผู้ใหญ่หลังจากก่อตั้งสหพันธ์แล้วนั่นเอง

แม้แต่อุปกรณ์ปลอมตัวส่วนบุคคล ก็ให้ไปคนละ 10 ชุด

พี่สาวถังส่ายหน้าพูดว่า “ไม่มี ฉันฟังคุณ รอให้สหพันธ์ก่อตั้งเสร็จก่อน แล้วค่อยให้พวกเขา”

หลัวโหวนึกอะไรขึ้นมาได้ หัวเราะฮิๆ พูดว่า “ผมชอบฟุคาดะ เคียวโกะของประเทศญี่ปุ่นมาก คุณเปลี่ยนเป็นหน้าตาเหมือนเธอสิ ฮิๆ”

พี่สาวถังได้ยินก็หึงทันที พูดว่า “ฮึ งั้นนายไปหาเธอสิ จะให้ฉันช่วยติดต่อเธอให้ไหม”

ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ

แต่แล้วก็ได้ยินเธอพูดว่า “เธอเป็นใครเหรอ”

หลัวโหวคิด ตายแล้ว เด็กคนนี้อายุน้อยกว่าฉันตั้งปีหนึ่ง ปีนี้น่าจะอายุแค่ 15 ปีเอง คงเพิ่งเริ่มเข้าวงการ เทียนเจ๋อไม่รู้จักก็ปกติ

จึงพูดว่า “แค่นักแสดงน้อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง อย่าหึงเลยนะ ไปกันเถอะ ผมจะไปช่วยเพิ่มพลังงานให้ยานของพวกคุณ ครั้งที่แล้วผมเคยบอกพวกคุณไปแล้ว”

“รุ่งอรุณแห่งสหพันธ์” ถูกส่งออกไป คณะกรรมการทุกคนที่ได้ฟังต่างรู้สึกซาบซึ้งจนบรรยายไม่ถูก ทุกคนบอกว่าตัวเองรู้สึกมีพลังบางอย่างก้องอยู่ในอก ทำให้นึกถึงภาพที่สวยงามและสร้างสรรค์ทันที

ดังนั้นก่อนถึงกำหนดส่งผลงาน มีกรรมการคนหนึ่งเสนอให้ส่งบทเพลงที่ดีที่สุดไม่กี่บทไปที่สถานีโทรทัศน์ ให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสิน

เมื่อบทเพลงนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ประชาชนจำนวนมากก็พูดทันทีว่า “ยอดเยี่ยมมาก ฉันเห็นภาพสหพันธ์ใหม่ที่สวยงามในยามเช้าแล้ว”

นักดนตรีบางคนถึงกับพยายามสืบหาผ่านช่องทางต่างๆ ว่าซิงเฉินผู้ประพันธ์เพลงนี้เป็นใครกันแน่

วันนี้หลัวโหวเกิดอยากทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมา จึงชวนเถียนจิ้งทั้งสองคน “พลิกร่าง” เปลี่ยนโฉมใหม่ ตัดสินใจออกไปเที่ยวเล่น

ขี่จักรยานไปตามถนนในเมืองจินหนิง ส่วนเถียนจิ้งนั้น เป็นสาวน้อยน่ารักนั่งอยู่ด้านหลัง มือน้อยๆ โอบเอวหลัวโหวเบาๆ

ทั้งสองมาถึงหน้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง หลัวโหวพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมในโรงเรียนไม่มีคนเลย วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์นี่นา”

เถียนจิ้งพูดอย่างรู้สึกเห็นใจว่า “อย่าว่าแต่นักเรียนไม่มีสมาธิเรียนเลย แม้แต่ครูก็ไม่มีสมาธิสอนเหมือนกัน และหลังจากสหพันธ์ก่อตั้งแล้ว ทุกคนจะมีเครื่องเรียนรู้คนละเครื่อง สิ่งที่โรงเรียนจะสอนนักเรียนได้ก็น้อยมาก ตอนนั้นโรงเรียนก็จะกลายเป็นสถานที่ทดสอบนักเรียนเท่านั้น”

ไม่เพียงแต่ประเทศซี โรงเรียนทั่วโลก ตั้งแต่มหาวิทยาลัยไปจนถึงอนุบาล ต่างก็ปิดเทอมทั้งหมด

ปิดเทอมยาวนานถึงครึ่งปีเต็ม

แต่ละท้องที่ต่างก็มีคลาสฝึกฝนวิชาพลังกายที่เต็มไปด้วยผู้คนทุกวัน ทุกวันนี้สิ่งที่ทุกคนฝึกฝนกัน ล้วนเป็นเคล็ดวิชาสองขั้นแรกที่หลัวโหวเผยแพร่ออกไป

เถียนจิ้งจึงกล่าวต่อว่า “อาจารย์ที่สอนวิชาทฤษฎีหลายคนคงต้องตกงานเป็นจำนวนมากแน่”

หลัวโหวกล่าว “ไม่จำเป็นหรอก เครื่องเรียนรู้สามารถช่วยให้นักเรียนจดจำความรู้ทางทฤษฎีได้ แต่มันไม่สามารถช่วยให้พวกเขาเข้าใจได้ หากไม่เข้าใจความรู้บางอย่าง ก็ยากที่จะนำไปประยุกต์ใช้ได้สะดวก เพียงแต่ว่าในอนาคต อาชีพครูจะมีความสำคัญมากขึ้น ข้อกำหนดด้านคุณสมบัติของครูก็จะสูงขึ้น”

บนท้องถนนมีคนไม่มากนัก หลายคนอยู่บ้านดูโทรทัศน์ ค่าครองชีพก็ลดต่ำลงจนไม่สามารถลดได้อีกแล้ว ราคาเนื้อหมูหนึ่งชั่งในประเทศ C ลดลงเหลือเพียง 1 หยวนต่อชั่งแล้ว แม้ว่าคนเลี้ยงหมูจะขาดทุน แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะหลังจากการก่อตั้งสหพันธ์แล้ว มาตรฐานการครองชีพจะดีกว่าการเป็นเถ้าแก่เล็กๆ ในตอนนี้เสียอีก จะกลัวอะไรล่ะ

ในขณะนั้น หลัวโหวกับเธอเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังวิ่งเหยาะๆ มาตามทางเท้าที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับตะโกนคำขวัญบางอย่าง เถียนจิ้งจึงหัวเราะแล้วพูดว่า “นั่นเป็นกลุ่มฝึกฝนวิชาพลังกายที่รวมกลุ่มกันเอง พวกเขาช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน ในประเทศ C หรือประเทศอื่นๆ มีกลุ่มฝึกฝนแบบนี้อยู่ไม่น้อย บางกลุ่มถึงกับไปที่ป่าลึก สองสามวันมานี้มีรายงานว่าปัญญาประดิษฐ์ไปพบนักฝึกฝนวิชาพลังกายหลายคนในป่าลึก เพื่อฝังไมโครชิปบัตรประจำตัวประชาชนให้กับพวกเขา ไม่ใช่หรือ”

กลุ่มนักฝึกฝนวิชาพลังกายกลุ่มหนึ่งซึ่งมีอายุประมาณ 12 ถึง 20 ปี วิ่งผ่านไป ทั้งชายและหญิง เมื่อเด็กหนุ่มบางคนเห็นเถียนจิ้งที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ร้องตะโกนชวนเธอว่า “สาวสวย มาเข้าร่วมกับพวกเราสิ”

หลังจากที่กลุ่มคนหนุ่มสาวประมาณสามสิบกว่าคนวิ่งจากไปแล้ว หลัวโหวก็พูดว่า “ไม่ได้ออกมาเดินเล่นแบบนี้นานแล้ว ปกติก็ไม่ค่อยได้ดูโทรทัศน์ ส่วนใหญ่จะดูข้อมูลที่ส่งมาให้ ดังนั้น ผมจึงไม่ค่อยได้สัมผัสกับความเปลี่ยนแปลงในหมู่ประชาชนเท่าไหร่ แม้ว่าจะพอจินตนาการได้บ้าง”

เถียนจิ้งหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณเห็นไหม ตอนนี้แม้แต่ขอทานก็ยังไม่มีแล้ว ถ้ามีขอทานปรากฏตัวขึ้น ก็ต้องมีคนใจดีเอาอาหารอร่อยๆ ให้เขากินแน่ๆ เหตุผลหลักก็คือขอทานถูกส่งตัวกลับไปหมดแล้ว รัฐบาลจัดหาอาหาร ผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ให้กับพวกเขาแล้ว แต่ว่า คุณสามีขา ผลิตผลทางการเกษตรจากต่างดาวต้องรีบมาถึงแล้วนะ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็เหมือนกับการกินข้าวหม้อเดียวกัน ทุกคนเอาเนื้อหมูที่ควรจะกินได้ทั้งปีมากินหมดภายในสองเดือน”

หลัวโหวกล่าว “ด้วยเทคโนโลยีของดาวเคราะห์กีเดี้ยน พวกเราไม่ต้องอดอยากอีกต่อไปแล้ว เพียงแต่ธัญพืช เนื้อสัตว์ ผักและผลไม้ที่นำเข้ามานั้นจะปลอดภัยและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่น คนบนดาวเคราะห์มังกรฟ้าอาจจะเริ่มชอบเนื้อหมูและเนื้อสัตว์อื่นๆ ของโลกเรา แต่ถ้าผ่านไปนานๆ เนื้อสัตว์เหล่านี้ไม่ใช่แบบปลอดสารพิษ พวกเขาก็คงไม่อยากกินแล้วล่ะ รสชาติดีหรือไม่อร่อย ทุกคนต่างก็มีมาตรฐานในการตัดสิน”