เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 294 หลัวโหวไม่กล้าประมาท

บทที่ 294 หลัวโหวไม่กล้าประมาท

การดูการต่อสู้ของผู้ทดสอบเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและเร้าใจอย่างยิ่ง ประชาชนทั่วไปของสหพันธ์สามารถนั่งดูโทรทัศน์ได้ตลอดทั้งวันหลัวโหวก็สามารถนั่งบนยานอวกาศเพื่อชมการต่อสู้ต่างๆ ได้ตลอดทั้งวันเช่นกัน จากการต่อสู้เหล่านี้ เขาสามารถสรุปประสบการณ์การต่อสู้ได้มากมาย

บางทีอาจเป็นการดึงดูดสัตว์ประหลาดระดับสูงบ้าง เมื่อวันรุ่งขึ้นมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 50 คนหลัวโหวก็เริ่มเงียบลง เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าหากต้องเผชิญกับสัตว์ประหลาดระดับสูงในวงกว้าง ผู้ทดสอบจะต้องเสียชีวิตวันละหลายร้อยหรือหลายพันคน ซึ่งจะทำให้เรื่องราวไร้ความหมาย

ดังนั้นหลังจากวันนั้นจบลง เขาจึงประกาศกฎใหม่ว่า ระหว่างการต่อสู้ หากรู้สึกว่าชีวิตตกอยู่ในอันตราย สามารถเรียกขอความช่วยเหลือจากระบบอัจฉริยะได้ หรือหากกลัวระหว่างการต่อสู้ก็สามารถทำเช่นนั้นได้ นอกจากนี้ หากผู้ที่ตกอยู่ในอันตรายไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือได้ เพื่อนร่วมทีมสามารถร้องขอแทนได้ โดยแต่ละกลุ่มสามารถปรึกษากับระบบอัจฉริยะของตนเองได้ แต่เมื่อระบบอัจฉริยะเปิดโล่งป้องกันแล้ว ผู้ทดสอบจะต้องกลับเข้าเมืองและฝึกฝนอย่างน้อยครึ่งปีก่อนจึงจะออกไปทดสอบใหม่ได้

หลัวโหวทำเช่นนี้เพราะเชื่อว่านี่ไม่ใช่สนามรบจริง การตายในตอนนี้จึงไม่ค่อยมีความหมายสักเท่าไร

หลัวโหวคิดต่อและส่งข้อความอีกว่า แต่ละกลุ่มในแต่ละการต่อสู้สามารถมีหนึ่งถึงสามคนที่มีสิทธิ์เปิดโล่งป้องกัน บุคคลที่เปิดโล่งป้องกันมีหน้าที่ช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมที่ตกอยู่ในอันตรายให้เปิดโล่งป้องกัน แต่พวกเขาจะไม่สามารถโจมตีสัตว์ประหลาดในการต่อสู้ได้อีก สำหรับความช่วยเหลืออื่นๆ ในสนามรบไม่มีข้อจำกัด

หลัวโหวทำเช่นนี้ก็มีเหตุผล เพื่อปลูกฝังจิตวิญญาณทีมและปลูกฝังจิตสำนึก “ห่วงใยเพื่อนร่วมทีม” นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้ทดสอบที่ไม่อยากออกจากสนามรบสามารถอยู่ต่อได้ เพราะการอยู่ที่นั่นจะทำให้ได้เรียนรู้ประสบการณ์การต่อสู้เพิ่มเติม

ผลปรากฏว่า กฎที่หลัวโหวกำหนดทำให้ผู้ทดสอบดีใจเป็นอย่างมาก

เมื่อสิ้นสุดวันที่สาม มีเพียงไม่ถึง 5 คนที่เสียชีวิต ซึ่งแสดงให้เห็นว่ากฎของหลัวโหวมีประสิทธิภาพ

และการเสียชีวิตของผู้คนมากกว่า 50 คนในวันก่อนหน้านี้ทำให้ผู้ทดสอบหลายคนระมัดระวังมากขึ้น

นี่คือสัตว์ประหลาดระดับ 8 ตัวหนึ่ง มีความยาวตัวอย่างน้อย 20 เมตร สูงเมื่อยืนประมาณ 5 เมตร ลำตัวมีสีสันสดใสราวกับมังกรบินในภาพยนตร์อวตาร

แต่สัตว์ประหลาดตัวนี้สามารถใช้เวทย์ลมและเวทย์น้ำ สามารถยิงลูกธนูลมและลูกธนูน้ำแข็ง ความเร็วสูง นับเป็นสัตว์ประหลาดระดับ 8 ที่มีความสามารถระดับกลาง

หลัวโหวเรียกสัตว์ประหลาดตัวนี้ว่า “มังกรลายพุ่งเร็ว”

สัตว์ประหลาดบินออกมาจากป่าลึก เห็นกลุ่มผู้ฝึกซ้อมในอากาศ จึงพุ่งดิ่งลงมา แต่กลับพบว่าเหยื่อที่มันมองเห็นต่างส่งเสียงร้องโหยหวน และมีแผ่นฟิล์มใสแต่มองเห็นได้ปรากฏขึ้นบนร่างกาย

ในขณะนั้น ยานบินของหลัวโหวก็บังเอิญอยู่ใกล้เคียง เห็นเหตุการณ์นี้

เขาจึงออกมาจากยาน ลอยอยู่กลางอากาศ ส่งเสียงคำราม มังกรลายพุ่งเร็วไม่คาดคิดว่ามีผู้บุกรุกปรากฏตัวกลางอากาศ จึงหักเลี้ยวทันที พุ่งขึ้นฟ้าด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าใส่หลัวโหว

เสียงร้องแหลมแหลมดังออกจากปากสัตว์ประหลาด ลูกธนูน้ำแข็งยาวครึ่งเมตรพุ่งใส่หลัวโหว

ความเร็วเกินเสียง ส่งเสียงระเบิดดัง

หลัวโหวไม่กล้าประมาท กางโล่พลังงานทันที

แม้ร่างกายยังคงถูกกระแทกด้วยเสียงลูกศรน้ำแข็งไปไกลกว่าร้อยเมตร

หลัวโหวพยายามอย่างยากลำบากจนหยุดลงได้ สัตว์ประหลาดก็ลอยอยู่ในอากาศห่างออกไปหลายสิบเมตร

ใช่ ลอยอยู่อย่างนั้นเลย แม้แต่ปีกก็ไม่ได้กระพือ

หลัวโหวรู้ว่าสัตว์ประหลาดอาจใช้เวทมนตร์หยุดนิ่งในอากาศ

ต่อมา นักฝึกหลายคนต่างเงยหน้ามองขึ้น บางคนถึงกับหยิบอุปกรณ์กล้องส่องระยะไกลของดาวคีดที่ทันสมัย อุปกรณ์เช่นนี้สามารถถ่ายภาพได้ด้วย

ทันใดนั้น รอบตัวหลัวโหวก็ปรากฏมีดบินลอยอยู่หลายเล่ม จากนั้นมีดเหล่านี้ก็หมุนวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงฉีกอากาศ

สัตว์ประหลาดลายพรรณ์ปรากฏสีหน้าหวาดกลัว กำลังเตรียมหนี แต่กลับเห็นมีดดำเหล่านั้นพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วหลายเท่าของความเร็วเสียง

กลางอากาศ สัตว์ประหลาดลายพรรณ์ส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างถูกมีดโลหะผสมสูงเทคโนโลยีหลายสิบเล่มยิงทะลุไปมา

ตามมาด้วยหมอกเลือดที่ลอยกระจายในอากาศ

หลัวโหวถอนหายใจ คิดในใจ ตายละ ถ้าไม่ระวังหน่อย เกือบจะทำหน้าเสียต่อหน้าพลเมืองสหพันธ์เข้าให้แล้ว ความเร็วของมีดบินของข้าใกล้เคียง 10 เท่าของความเร็วเสียง แม้แต่มังกรโตเต็มวัยก็คงได้รับบาดเจ็บสาหัส

สัตว์วิเศษลายพาดผ่าตกลงมาจากท้องฟ้า ทับถมต้นไม้หลายต้น แต่ร่างกายของมันยังคงแข็งแกร่งมาก ไม่ได้ถูกกิ่งไม้แทงทะลุ

หลัวโหวตอนนี้มีสถานะในสหพันธ์ที่แตกต่างออกไป เขาอายที่จะลงไปผ่าซากสัตว์วิเศษต่อหน้านักฝึกหัด จึงตะโกนจากบนอากาศว่า “คริสตัลแก่นกลางเป็นของสมาชิกในทีมของพวกคุณ”

พูดจบ เขาบินเข้าไปในยานอย่างรวดเร็วและจากไป

ในยาน หลัวโหวคิดในใจ ดูเหมือนสัตว์วิเศษระดับแปดจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน พอฉันกำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ เสร็จ ฉันจะกลับไปที่โลก ที่นั่นยังมีเรื่องให้ทำอีกมาก

ไม่นาน นักฝึกหัดทั้งหลายก็ทราบข่าวผ่านเครื่องสื่อสารส่วนตัวว่าสัตว์วิเศษระดับแปดถูกกำจัดแล้ว

ข่าวนี้แน่นอนว่าไม่ได้ประกาศโดยหน่วยงานทางการ แต่เป็นการประกาศโดยนักฝึกหัดเอง

หลัวโหวพบกองกำลังหนึ่งในอากาศ กองกำลังที่ประกอบด้วย “นักรบหญิง” เท่านั้น

กองกำลังที่ประกอบด้วยนักรบหญิงสี่คน

หลัวโหวลอยลงมาจากท้องฟ้า นักรบหญิงทั้งสี่คนเห็นเขาแล้ว ต่างก็ยิ้มอย่างน่าดึงดูด หลัวโหวลงพื้น เดินเข้าใกล้ แล้วหัวเราะพูดว่า “สาวสวยทั้งสี่คน วันนี้ข้าจะปล้นรัก”

นางเอกสาวกล่าวอย่างออดอ้อน “ท่านหลวง ณ กลางวันแสกๆ…”

ก่อนจะพูดจบหลัวโหวก็กอดเอวบางของเธอแน่น จูบลงบนริมฝีปาก นางเอกสาวไม่ต่อต้าน กลับตอบรับอย่างร้อนแรง อาวุธและเกราะที่ถือก็ร่วงหล่นลงพื้น

เมื่อริมฝีปากแยกออกหลัวโหวมองไปยังทหารหญิงที่สูงที่สุด แล้วดึงเธอเข้ามา มือลามบนหน้าอกของเธอ นวดไปมา แล้วกล่าวชมว่า “ลูกพีช เริ่มสุกแล้วนะ”

ทหารหญิงสี่คนนี้ล้วนเป็นภรรยาของหลัวโหวแน่นอน

แม้ว่าพวกเธอจะปลอมตัวมาก็ตาม

คุณหนูถังกล่าวขึ้น “ผัว เจ้านำแก่นพลังวิเศษระดับแปดมาหรือยัง มาให้ฉันดูหน่อย”

เมื่อได้ยินว่าหลัวโหวมอบแก่นพลังให้กับผู้ฝึกซ้อมแล้วคุณหนูถังก็บ่นว่า “นี่เป็นของรางวัลแรกของเธอที่นี่นะ”

ต่อมา เมื่อได้ยินว่าหลัวโหวจะกลับไปยังโลก เหล่าสาวๆ ต่างก็กังวล บอกว่าจะติดตามกลับไปด้วยหลัวโหวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องหรอก ที่นี่ปลอดภัยดี ใส่ชุดป้องกันระดับสูง ก็แทบจะไม่มีปัญหา เรามียานอวกาศสามลำที่นี่ สองลำให้คณะกรรมการจัดการ อีกหนึ่งลำเป็นของพวกเธอ หากอยากกลับจริงๆ ก็นั่งยานนี้กลับไปได้ แต่ฉันยังแนะนำให้พวกเธอฝึกฝนที่นี่ต่อ”