เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 299 ไม่มีพระเจ้า มีเพียงชีวิตที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น

บทที่ 299 ไม่มีพระเจ้า มีเพียงชีวิตที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น

เช้าของคฤหาสน์ใหญ่

แม้ว่าสถานที่นี้จะถูกสร้างโดยชาวดาวเงิน แต่ก็ยังต้องมีการตกแต่งต่างๆ ขณะนี้ คฤหาสน์ได้ปลูกพืชที่สวยงามจากดาวน้ำพุ่งแล้ว นั่นคือต้นม่วง

ต้นไม้ชนิดนี้ เมื่อขูดเปลือก จะส่งกลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกตื่นตัว

บนพื้นป่า ปลูกโคลเวอร์สามใบซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่ง “โชคดี”

ขณะนี้หลัวโหวรู้สึกว่าคฤหาสน์นี้เล็กเกินไป เขาควรต้องการคฤหาสน์ขนาดใหญ่กว่านี้ ใหญ่กว่าเดิมหนึ่งร้อยเท่า

สระน้ำเล็กๆ ก่อนหน้านี้ถูกขยายออกไปสิบเท่า ครอบคลุมพื้นที่สิบไร่ ดูคล้ายทะเลสาบเล็กๆ

บนทุ่งหญ้าที่ล้อมรอบคฤหาสน์ มีลูกม้าแรกเกิดหลายตัว ซึ่งเป็นผลงานชั้นยอดของชนเผ่าเทพด้วยเทคโนโลยีพันธุกรรม

ผสมผสานยีนจากสายพันธุ์ม้าที่ดีที่สุดบนโลก

บนทุ่งหญ้า เด็กๆ หลายคนกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน

ลั่วถิงตอนนี้ก็ไม่เคยขี้เกียจนอนค้าง ตื่นแต่เช้ามืดและลุกขึ้นมาเพื่อออกไปเที่ยว

โอ้ ยังมีเด็กๆ อีกหลายคน ล้วนเป็นลูกของสมาชิกในคณะที่ปรึกษา แต่ลั่วถิงท่ามกลางกลุ่มเด็กๆ แม้อายุจะไม่ใช่มากที่สุด แต่กลับแสดงออกถึงบุคลิกที่สุขุมที่สุด บางทีอาจเป็นเพราะยีนของเธอถูกดัดแปลงก็เป็นได้

หลัวโหวนำเซียวไป๋มาจากดาวอสูร หรือที่เด็กๆ เรียกว่า “ดาวสัตว์ประหลาด” ตอนนี้กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานบนสนามเด็กเล่น เมื่อเทียบกับสัตว์อื่นๆ แล้วเซียวไป๋แสดงให้เห็นถึงสัญชาตญาณที่เหนือกว่ามาก

อวี้หลานกำลังลอยอยู่เหนือสระน้อย โบกไม้วิเศษในมือ สีเขียวบางๆ ลอยออกมาจากผลึกสีเขียวของไม้วิเศษ และโปรยลงในทะเลสาบประดิษฐ์ ที่ก้นสระ สาหร่ายค่อยๆ เกิดขึ้นมา

ผู้ใหญ่มองดูพืชที่ไม่เคยพบเห็นบนโลกกำลังค่อยๆ เติบโตในน้ำ ความประหลาดใจไม่อาจบรรยายได้

“การสร้างสรรค์นี่ยิ่งใหญ่จริงๆ” นายบาเวตต์ร้องออกมาด้วยความชื่นชม

หลัวโหวแก้ไขเขาว่า “ไม่มีพระเจ้า มีเพียงชีวิตที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น”

“ใช่แล้ว โรส พระเจ้าเป็นเพียงความเชื่ออันว่างเปล่า แต่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่นั้นมีอยู่จริง” คนแก่ยิ้มพลางกล่าว

อวี้หลานดูราวกับเทพธิดาในตำนานของโลก กำลังบินวนเวียนอยู่เหนือทะเลสาบประดิษฐ์

“คุณบาเวตต์ ถ้าไม่ได้ให้คุณหนีออกจากโลก คุณมีแผนอย่างไรบ้าง” หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา มองด้วยความชื่นชมที่อวี้หลาน บนท้องฟ้าเหนือผิวน้ำ และถามคุณบาเวตต์

“คุณเถียน ตามภาษาของชาวจีน โชคชะตาช่างแปรปรวน ในฐานะสมาชิกคณะที่ปรึกษา ฉันยังคงตั้งใจอยู่บนโลกนี้ แม้ว่าปัจจุบันแนวคิดการลงทุนของฉันบนโลกจะไร้ประโยชน์ โอ้ ไม่มีตลาดการเงินบนโลกแล้ว แต่ฉันยังคงมีประโยชน์บ้าง”

เอลิซเป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูอายุประมาณ 50 ปี ขณะนี้ยืนอยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งทะเลสาบประดิษฐ์ กำลังมองการแสดงของอวี้หลาน

เธอเป็นภรรยาของชายชรา และผ่านการซ่อมแซมยีนบางอย่าง จึงดูอ่อนกว่าวัยจริง

เถียนจิ้งตอบเขาว่า “คุณบาเวตต์ การได้อยู่ต่อถือว่าโชคดีแล้วนะ”

“ใช่ เทียบกับคนที่หนีไป ฉันโชคดีมาก” คุณบาเวตต์ผู้สูงอายุยิ้มตอบ

บริษัทที่เคยรุ่งโรจน์อย่าง ไมโครซอฟต์ แอปเปิ้ล ไอบีเอ็ม ล้วนกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ ภายใต้ภัยคุกคามครั้งใหญ่ และเทคโนโลยีอันยิ่งใหญ่ของชาวบรรพชน บริษัทเหล่านี้ไม่มีค่าอีกต่อไป มีเพียงคุณูปการทางประวัติศาสตร์ที่พวกเขาเคยสร้างสรรค์เท่านั้น

ชาวโลกกำลังสร้างฐานผลิตยานอวกาศขนาดใหญ่ในอวกาศและดาวอังคาร โดยได้รับความช่วยเหลือจากชาวบรรพชน ยานที่สามารถข้ามระยะทางหลายปีแสง

ในขณะนี้ทะเลสาบประดิษฐ์ส่องประกายเงินระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์ สายลมพัดเอื่อย ผิวน้ำสั่นไหวเป็นริ้วคลื่น

อวี้หลานค่อยๆ ร่อนลงมายังฝั่ง มาหยุดข้างๆ หลัวโหว

“หลัว” เธอพูดน้อยคำ

“เรียนอวี้หลานคุณ คุณทำได้ดีมาก” หลัวโหวกระพริบตาใส่เธอ กล่าว

อวี้หลานเป็นเอลฟ์ แม้อายุจริงจะมากกว่าหลัวโหวมาก แต่อายุสัมพัทธ์เพียงแค่สิบแปดปี

เธอเป็นลูกสาวของกาย่า

“พี่อวี้หลาน พี่อวี้หลาน ช่วยสอนฉันบินได้ไหมคะ” เสียงเด็กหญิงใสกังวานดังขึ้น

อวี้หลานหันไปมอง เห็นเด็กหญิงน่ารัก แล้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

ข้างๆ เด็กหญิง คือเซียวไป๋

ทั้งสองกำลังวิ่งมุ่งหน้าสู่สระน้ำเล็กๆ

“ถิงถิง ทำไมไม่ไปเล่นกับพี่ๆ ล่ะ” แม่ของเด็กหญิงคุกเข่าลง แล้วจัดผมที่กระจายของลูกสาว

“ไม่สนุกเลย ฉันอยากให้พี่อวี้หลานสอนเวทมนตร์ แต่เธอไม่ยอมสอนเลย” เด็กหญิงยื่นปากแดงระเรื่อ บ่นอย่างงอน

เด็กอัจฉริยะคนหนึ่ง

“โร่ เด็กที่ผ่านการปรับแต่งพันธุกรรมช่างฉลาดจริงๆ นะ คิดว่าคนรุ่นใหม่ในอนาคตจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า”

หลัวโหวยิ้มและพยักหน้า

“ใช่ พันธุกรรมของลั่วถิงได้รับการปรับแต่งแล้ว และยิ่งทำตอนอายุน้อยผลก็ยิ่งดี หากเป็นผู้ใหญ่ผลจะแย่ลง และถ้าเป็นคนชราแล้วก็จะแย่มากขึ้น” หลัวโหวกล่าวยิ้มๆ

ลั่วถิงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองพี่ชาย

เด็กสาวคนนี้ดูมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิม ทุกคนในครอบครัวสังเกตเห็น

สมาชิกคนหนึ่งของคณะที่ปรึกษา ชายชาวตะวันตกกล่าวยิ้มๆ “หลัวโหวชีวิตของลั่วถิงในอนาคตจะไม่ธรรมดาแน่ แล้วเขาจะช่วยซ่อมแซมทอมของฉันได้หรือไม่”

ทุกคนต่างหัวเราะกันลั่น

ทอมเป็นเด็กชายชาวอเมริกันอายุเพียง 3 ขวบ แต่หน้าตาน่ารักมาก คนตะวันตกตอนเด็กมักจะดูน่ารัก แต่พอโตขึ้นหลายคนก็จะดูไม่ดีเท่าเดิม

อวี้หลานยิ้มเบาๆ มองลั่วถิง “เธอจริงใจอยากเรียนวิชาเวทย์กับฉันหรือ”

ลั่วถิงได้ยินคำพูดนี้ จึงดีใจทันทีและกล่าวว่า “ป้าอวี้หลาน ฉันจะเรียนวิชาเวทมนตร์และบินได้เหมือนป้าได้ไหมคะ”

“แน่นอน” อวี้หลานหยิบไม้กายสิทธิ์เล็กๆ จากที่ไหนไม่รู้ และส่งให้ลั่วถิง

นี่คือไม้กายสิทธิ์สีเขียว ทำจากรากและลำต้นของพืชที่ไม่ทราบชื่อ ปลายไม้ประดับด้วยผลึกสีเขียวเล็กกว่าเมล็ดพืช

ขณะที่ลั่วถิงรับไม้กายสิทธิ์อย่างมีความสุข อวี้หลานก็ยิ้มและกล่าวว่า “ลั่วถิงชอบเรียนรู้มาก เราสามารถค่อยๆ ปลูกฝังความชอบในเวทมนตร์ให้เธอได้ โร เธอไม่เสียดายที่เธอไม่สามารถเรียนวิชาของเธอได้หรือ”

หลัวโหวก็ยิ้มตอบว่า “โอ้ แน่นอน ถ้าลั่วถิงมีพรสวรรค์ในการเรียนเวทมนตร์ก็ให้เธอเรียนไปเลย”

มนุษย์ต่างดาวไม่อยากสอนลั่วถิง เพราะหลัวโหวเองก็เป็น “อาจารย์ใหญ่” อยู่แล้ว

“หลังจากพันปี โลกจะมียุคแห่งเวทมนตร์อันรุ่งโรจน์ ลั่วถิงจะเป็นนักเวทมนตร์คนแรกของโลก เธอควรภูมิใจ” อวี้หลานลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ กลุ่มคนที่กำลังสังเกตการณ์

ผู้คนที่มุงดูต่างครุ่นคิดและรู้สึกตื่นเต้น

นี่คือยุคอวกาศ ที่ซึ่งทุกสิ่งเป็นไปได้