เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 361 ฝันไปเถอะ

“ลั่วโหวปล่อยให้เธอนอนดูดซึมไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หรือไง?”

แม้ลั่วโหวจะชอบเซียนหญิง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นรัก ความชอบของเขามีเพียงแค่ความทรงจำในสมองเท่านั้น

เซียนหญิงในใจของเขาคือ

“นางฟ้า”!

การจูบและสัมผัสยังพอทำได้ แต่ถ้าจะให้ทำเรื่องนั้นจริง ๆ ตอนนี้เขาทำไม่ได้!

“เร็วเข้า ไอ้ลิงน้อย นี่คือโอกาสครั้งใหญ่ของนาย ถ้านายปล่อยให้เธอนอนอยู่อย่างนี้ ต่อให้ผ่านไปหลายร้อยหลายพันปีเธอก็ไม่มีทางตื่นขึ้นมา ถ้านายร่วมบำเพ็ญกับเธอ มันจะเป็นประโยชน์กับนายมาก นายจะได้ทะลวงถึงขั้นสูงสุดของชั้นที่เก้าเลย ใช้พลังชีวิตจากอ่างไม้และพลังเซียนในร่างของเธอ นายก็จะได้วิวัฒนาการ”

ลั่วโหวนั่งอยู่พักใหญ่ ลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของเทพธิดาแห่งความมืด พูดเบา ๆ ว่า

“พี่สาวแห่งสวรรค์ชั้นเก้า ฉันขอโทษจริง ๆ บางทีในอีกมิติหนึ่ง ตัวฉันอาจมีเรื่องราวที่ต้องเล่ากับคุณก็ได้!”

พูดจบก็เริ่มแก้เสื้อผ้าของเธอ แต่กลับพบว่าแก้ไม่ออก!

ซิงเฉินแค่นเสียงว่า

“ไอ้หนูน้อย ถึงตาแกแล้ว เสื้อผ้าบนร่างของเทพธิดาแห่งความมืด ไอ้ลิงน้อยแก้ไม่ออกหรอก!”

ผลไม้น้อยลงมือแล้ว ใช้พลังงานพิเศษฉีกเสื้อผ้าออก

ครู่หนึ่งลั่วโหวมองร่างกายอันงดงามไร้ที่ติของเธอ!

เขารู้สึกคอแห้งผากในทันที ถอดชุดเกราะออกแล้วทาบทับลงไป

“ซิงเฉินเราจะร่วมบำเพ็ญยังไงล่ะ? ใช้วิธีของฉันไหม?”

ลั่วโหวทาบทับร่างอยู่ แต่ไม่กล้าขยับ แม้แต่จะจูบก็ยังไม่กล้า!

ซิงเฉินพูดว่า

“แค่สอดใส่เข้าไปก็พออย่าขยับพอสอดใส่แล้วก็อย่าขยับ แค่ปล่อยให้จิตวิญญาณของตัวเองผ่อนคลายก็พอแล้ว!”

จากนั้น ลั่วโหวหลับตาลง แล้วจูบลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงงาม

เขารู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ไม่อาจบรรยายได้บนใบหน้านั้น…

เขาลิ้มรสมันราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะ แต่กลับพบว่าความงดงามนั้นเป็นดั่งเส้นแดง จะเข้าไปได้อย่างไร?

ซิงเฉินถอนหายใจพูดว่า

“ฮ่า ให้ฉันจัดการเองแล้วกัน ฉันจะปล่อยให้ไอ้ตัวแสบนี่ได้เปรียบสักหน่อย!”

ซิงเฉินเข้าไปในสมองของหญิงผู้วิเศษ ควบคุมร่างกายของเธอชั่วคราว ครู่หนึ่งต่อมา ลั่วโหวพบว่าความงดงามนั้นบานสะพรั่งราวกับดอกไม้ เขาไม่อาจบรรยายความรู้สึกซาบซึ้งของตัวเองได้

ไม่รู้ว่าเป็นปีใดเดือนใด ลั่วโหวรู้เพียงว่าร่างกายของตนกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

และในเวลานี้ หากมีใครสักคนอยู่ที่นี่ พวกเขาจะพบว่าพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินบนดาวดวงนี้ถูกดูดเข้าไปในวังวนมหึมาราวกับถูกดึงดูด!

ถูกดึงดูดไปยังชายหาดแห่งหนึ่ง

บนชายหาดมีอ่างไม้ขนาดใหญ่วางอยู่

ในอ่างไม้ใบใหญ่นั้นมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ ทั้งสองเชื่อมต่อกันอย่างใกล้ชิดจนไม่อาจบรรยายได้ แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

แสงดาวและพลังวิเศษกำลังไหลเวียนอยู่รอบร่างของทั้งสอง!

ไม่เพียงแต่พลังสวรรค์ของดาวดวงนี้ถูกดึงดูดเข้ามา แม้แต่พลังจากหัวใจแห่งชีวิตก็กำลังถูกดูดซับด้วย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ดวงตาคู่หนึ่งลืมขึ้น เป็นดวงตาที่งดงามดั่งหงส์!

เจ้าของดวงตาหงส์คู่นี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว ใบหน้าแสดงความเขินอายอย่างน่าเอ็นดู!

ชายที่อยู่ตรงหน้าลืมตาขึ้นและยิ้มให้เธอ

“พี่สาวเสวียนจิ่วเทียน ขอบคุณที่ช่วยให้ความปรารถนาของผมเป็นจริง!”

เสวียนจิ่วเทียนพูดเบา ๆ

“ปล่อยฉัน!”

นั่นคือลั่วโหว!

เขาหัวเราะคิกคัก

“ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว จะปล่อยทำไมล่ะ!”

“อย่าทำแบบนี้นะ!”

เสวียนจิ่วเทียนหันหน้าหนี พูดเสียงเบา!

สุดท้ายมันก็เป็นแบบนี้จนได้…

สำหรับลั่วโหวเขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนั้นได้…

…

นี่ไม่ใช่ดาวแห่งความหวัง แต่เป็นดาวดวงหนึ่งในกาแล็กซีทางช้างเผือก เสวียนจิ่วเทียนอยู่ในมิติพับซ้อนไม่นาน เธอบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว ร่างกายไม่สามารถอยู่ในมิติพับซ้อนได้นานกว่านี้ เธอจึงเลือกที่จะกระโดดออกมาแบบสุ่ม แต่ก็ไม่ได้ปรากฏตัวบนดาวดวงนี้โดยตรง แต่เป็นเพราะผลไม้น้อยช่วยพาทั้งสองคนมายังดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

เป็นดาวดวงหนึ่งที่อยู่ห่างจากโลกไม่ถึง 3,000 ปีแสง ในมิติพับซ้อนนั้น กังฟูเป็นเทคนิคชั่วครู่ชั่วยาม

ดาวดวงหนึ่งที่มีเพียงมนุษย์ดั้งเดิมอาศัยอยู่

ในตอนนี้ลั่วโหวและเสวียนจิ่วเทียนกำลังนั่งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดของดาวดวงนี้ อ้อ ที่จริงลั่วโหวนั่งอยู่บนเบาะที่ทำจากหัวใจแห่งชีวิต

ลั่วโหวโอบเอวของเธอไว้ เสวียนจิ่วเทียนนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา

สายลมเย็นพัดผ่าน ลั่วโหวลูบไล้หน้าอกนุ่มนิ่มของเธอพลางกล่าว

“พี่สาว ผมผ่านด่านที่เก้าได้แล้ว ในตัวผมสะสมพลังวิญญาณไว้มากมาย!”

เสวียนจิ่วเทียนส่งเสียงรับในลำคอ

“ฉันอยู่ในระดับผู้ทรงพลังระดับสามแล้ว ฉันไม่ได้พัฒนาขึ้นมาหลายหมื่นปีแล้ว”

ลั่วโหวหัวเราะคิกคัก

“หัวใจแห่งชีวิตในกระถางนั้นพวกเราดูดซับมาจนหมดแล้ว! พี่สาวช่างดีจริง ๆ พี่สาวช่างอ่อนโยนจัง!”

เสวียนจิ่วเทียนแสดงท่าทีเขินอายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“กับคุณเป็นคู่กรรมจริง ๆ แต่มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้อย่าคิดอะไรอีก ที่นี่อยู่ใกล้โลกมาก คุณต้องรีบกลับไป ฝึกวิชาตามที่ฉันสอนให้ คุณมีหัวใจแห่งชีวิตแล้ว บางทีอาจจะกลายเป็นผู้ทรงพลังได้ภายในร้อยปีหรือมากกว่านั้น ส่วนฉันก็ต้องกลับสาธารณรัฐแล้ว บางทีอาจจะต้องไปหาโอกาสที่ดีกว่าในอารยธรรมการบำเพ็ญเพียรระดับสูง พวกเราอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ญาติพี่น้องและคนรอบข้างของคุณคงเป็นห่วง”

ลั่วโหวก็ไม่คิดว่าจะได้ “ร่วมบำเพ็ญ” กับเสวียนจิ่วเทียนถึงสองปี!

เขาจึงจูบแก้มเธอพลางหัวเราะคิกคัก

“อีกสักครั้งได้ไหม? อยู่กันมาตั้งสองปีแล้ว แค่สองชั่วโมงคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จริง ๆ แล้วการร่วมรักของทั้งสองคนนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป และแตกต่างจากที่ลั่วโหวเคยมีกับผู้หญิงคนอื่นด้วย พวกเขายังคงนั่งหันหน้าเข้าหากัน ไม่ขยับเขยื้อน แนบชิดกันแน่น จากนั้นก็ปลุกพลังวิญญาณในร่างกาย พร้อมกับเชื่อมโยงจิตใจถึงกัน ความรู้สึกอันวิเศษนี้ยากจะบรรยายเป็นคำพูด

ในตอนนั้น เสวียนจิ่วเทียนส่ายหน้าพลางกล่าวว่า

“คุณไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้แล้ว พลังวิญญาณในร่างของคุณกำลังจะระเบิดแล้ว คุณต้องกลับไปโลกมนุษย์ก่อน จัดการธุระที่ค้างคาให้เสร็จ แล้วค่อยไปฝึกฝนในมิติซ้อน ถ้าฉัน…ถ้าฉันยังทำแบบนั้นกับคุณอีก มันจะเป็นอันตรายต่อตัวคุณ”

ลั่วโหวถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ยังหัวเราะฮิ ๆ พลางถามว่า

“แค่จูบนิดหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม? นอนด้วยกันก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เสวียนจิ่วเทียนจึงผลักเขาออกทันที แยกร่างออกจากเขาแล้วลอยละล่องไปไกล พลางหัวเราะคิกคักว่า

“ฝันไปเถอะ คุณคิดจะทำกับฉันเหมือนที่ทำกับสาว ๆ บนโลกมนุษย์งั้นเหรอ? ไม่ได้หรอก ฉันรังเกียจการกระทำแบบนั้นมาก!”

ลั่วโหวรีบพุ่งตัวตามไปทันที แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไล่ตามเซวียนจิ่วเทียนไม่ทัน!