เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 445 บิลผู้โง่เขลาและผู้ทรงพลังหนุ่ม

บทที่ 445 บิลผู้โง่เขลาและผู้ทรงพลังหนุ่ม

ลั่วโหวแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินข่าวนี้

“แพ้งั้นเหรอ?”

บิลพยักหน้า

“หลังจากที่ฉันได้ยานอวกาศลำใหญ่มา ฉันก็ไปที่คาสิโนอวกาศแห่งหนึ่งที่ชายขอบสามพันมหาภพ โอ้ลั่วโหวระบบดาวฤกษ์ของพวกเราก็อยู่ที่ชายขอบสามพันมหาภพเหมือนกัน การเดินทางไปที่คาสิโนอวกาศนั่นใช้เวลาไม่ถึง 20 ชั่วโมงมาตรฐานด้วยยานอวกาศลำใหญ่”

ลั่วโหวรู้ดีว่าหนึ่งชั่วโมงมาตรฐานคือ 60 นาที หนึ่งวินาทีในอารยธรรมชั้นสูงของสามพันมหาภพล้วนมีความยาวเท่ากัน ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ลั่วโหวไม่ค่อยแน่ใจนัก เพียงแต่รู้ราง ๆ ว่ามันเกี่ยวข้องกับการโคจรของดวงดาว

“โอ้ คาสิโนนั่นเป็นของสำนักใหญ่แห่งหนึ่งจากทวีปหงหวง โอ้ พระเจ้า ที่นั่นคือฝันร้ายของฉัน ฉันเสียหยกวิเศษไป เสียอุปกรณ์ป้องกันที่สาธารณรัฐมอบให้เกือบหมด โอ้ ฉันเหลือไว้ให้ตัวเองและคนรอบข้างแค่ไม่ถึงล้านชิ้น และ และเสียยานอวกาศลำใหญ่ที่สาธารณรัฐให้มาไป 99%!”

ขณะที่ฟังเขาพูด ลั่วโหวรู้สึกแย่ราวกับกินอุจจาระ

“ลั่วโหว นายต้องช่วยฉัน!” บิลพูดขึ้น

ลั่วโหวถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แพ้ให้ใคร?”

บิลตอบ

“แพ้ แพ้ให้ทายาทของสำนักใหญ่จากทวีปหงหวง เขา เขาเป็นผู้ทรงพลัง ฉัน ฉัน เฮ้อ ถ้าเป็นคนธรรมดา ฉัน ฉันต้องแย่งกลับมาได้แน่ แต่ลั่วโหวฉัน ฉันพบว่าวันนั้น โอ้ สี่วันก่อนมั้ง ฉันเหมือนถูกมนต์สะกดยังไงไม่รู้ จริง ๆ นะ ถ้าเป็นฉันปกติ ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ ฉัน ฉันสงสัยว่ามีคนใช้เวทมนตร์อะไรสักอย่างกับฉัน เวทมนตร์ที่ทำให้คนเสียสติ นี่ นี่ต้องเป็นแผนร้ายแน่ ๆ ฉัน ฉันร้องเรียนไปที่สาธารณรัฐแล้ว พวกเขาบอกว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้”

สีหน้าของบิลหม่นหมองราวกับโชคร้ายครั้งใหญ่

ลั่วโหวเปิดตาทิพย์ขึ้นมา แต่ก็ไม่พบอะไร เพราะตาทิพย์ไม่สามารถมองเห็นสนามแม่เหล็กของอีกฝ่ายผ่านทางวิดีโอได้

ลั่วโหวคิดในใจ ที่ชายขอบสามพันมหาจักรวาลกลับมีบ่อนพนันระดับดวงดาวแบบนี้ บิลช่างใจดำจริง ๆ ถึงกับกล้าไปพนันกับผู้ทรงพลัง

แต่แล้วบิลก็พูดขึ้นว่า

“ลั่วโหว การพนัน กฎของการพนันนั้นยุติธรรมนะ ไม่มีการโกงเกิดขึ้นหรอก ไม่งั้นบ่อนพนันที่นั่นคงเปิดไม่ได้นานแล้ว แต่ผมคิดว่า คิดว่ามีคนใช้เวทมนตร์ทำให้ผมเสียสติ!”

ลั่วโหวถอนหายใจพลางกล่าว

“คุณครับ ถึงกฎการพนันจะยุติธรรม ที่นั่นไม่สามารถใช้เวทมนตร์โกงได้ แต่การพนันต้องใช้สายตา ต้องใช้ความจำ พวกนี้คุณจะไปเทียบกับผู้ทรงพลังได้ยังไง? เขาเก่งกว่าคุณนับพันเท่า! เฮ้อ คุณประมาทเกินไปแล้ว!”

บิลตะโกนขึ้นมาว่า

“ลั่วโหว พวกเขาใช้กลอุบายสาวงาม ใช้นางจิ้งจอกมาหลอกล่อผม ตั้งแต่ผมเพิ่งเข้าไป พวกเขาก็ใช้สาวสวย อาหารเลิศรส เหล้าดี และคำยกยอมาประจบผม แม้ผมจะเสียเยอะแล้ว พวกเขาก็ยังประจบเหมือนเดิม พวกเขา พวกเขาต้องมีแผนร้ายแน่ ๆ !”

ลั่วโหวพูดอย่างอ่อนใจ

“แล้วแอปเปิ้ลทองคำล่ะ?”

บิลพูดอย่างเก้อเขินทันที

“ผม ผมขาดผลึกพลัง เลยขายไป 49 พันล้านลูก เหลือ เหลือแค่พันล้านลูกเท่านั้น”

พอพูดถึงตรงนี้ บิลก็ร้องไห้ออกมา และยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ

“ลั่วโหว มันต้องมีแผนร้ายแน่ ๆ มันต้องมีแผนร้ายสักอย่าง พวกเขาต้องรู้ว่าฉันมีทรัพย์สมบัติก้อนใหญ่อย่างกะทันหัน พวกเขาถึงได้อยากจะแย่งชิงไป ฉัน… ฉันต้องโดนพวกเขาใช้มนตร์สะกดจิตแน่ ๆ แอปเปิ้ลทองคำตอนนี้ฉันเหลือแค่หนึ่งพันล้านลูกแล้ว ฉันขายไม่ได้อีกแล้ว ฮือ ๆ อารยธรรมเวทมนตร์ขั้นสูงส่งข่าวมาบอกว่าจะไม่ส่งคนมาชี้แนะพวกเราอีกแล้ว ลั่วโหว บอกฉันสิ ฉันควรทำยังไงดี ฉัน… ตอนนี้ฉันเหลือผลึกพลังงานไม่ถึงหนึ่งล้านเม็ดแล้ว”

ลั่วโหวเกือบจะสบถออกมา สีหน้าหม่นลง พูดว่า

“ผู้ทรงพลังหลอกเอาเงินคุณงั้นเหรอ ผู้ทรงพลังหลอกเอาเงินคุณ?”

บิลร้องไห้พลางพูด

“ลั่วโหว เขาเป็นผู้ทรงพลังจริง ๆ แต่ถ้านับอายุตามปีปฏิทินของพวกคุณ เขาอายุแค่ยี่สิบกว่าปี เขา… เขาได้เป็นผู้ทรงพลังเพราะความช่วยเหลือจากพ่อแม่และคนในตระกูล พ่อแม่ของเขาก็เป็นผู้ทรงพลัง ในตระกูลของเขาก็มีผู้ทรงพลังไม่ต่ำกว่าสิบคน ได้ยินว่าตั้งแต่เขาเกิดมาก็มีวรยุทธ์ระดับไท่อี้จินเซียนแล้ว ฮือ ๆ ฉัน… ถ้าเป็นคนอื่นกล้ามาหลอกเงินฉันแบบนี้ ฉันฆ่าไปนานแล้ว ฉันฆ่าไปนานแล้ว”

ลั่วโหวตกตะลึงอย่างที่สุด เกิดมาก็เป็นไท่อี้จินเซียนเลย มีอายุขัยถึงห้าสิบล้านปีขึ้นไป บ้าเอ๊ย โลกใบใหญ่สามพันใบนี้ ใครบอกว่าทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน? เด็กหนุ่มที่เกิดมาก็เป็นไท่อี้จินเซียนแล้ว จะเอาไปเปรียบกับเด็กที่เกิดในสลัมบนโลกได้ยังไง?

ตอนนั้น บิลพูดว่า

“ลั่วโหว เขามาแล้ว ช่วงนี้เขามาเป็นแขกที่อารยธรรมของพวกเรา เขามาหาฉันอีกแล้ว ฉันต้องไปพบเขา จะทำให้เขาโกรธไม่ได้ เขาใช้นิ้วเดียวก็ฆ่าฉันได้!”

…

ที่ดาวเทียนติ่ง บิลล้างหน้าแล้วเดินออกจากห้องสงบจิต มาถึงห้องรับแขกใหญ่ พบกับ “คนหนุ่ม” หลายคน คนที่นั่งหัวโต๊ะสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียว สูงประมาณสองเมตร รูปร่างได้สัดส่วนอย่างยิ่ง ผมดำสนิทยาวถึงเอว ใบหน้างดงามดั่งหยก บนหน้าผากมีผลึกสีแดงกลม ๆ หนึ่งจุด

ข้างกายเขามีชายชราคนหนึ่ง ใบหน้าผอมแห้งแต่เปล่งปลั่ง ไว้เคราขาวยาว สูงประมาณหนึ่งเมตรแปดสิบ และมีหญิงสาวสวยอีกสองคน

คนหนึ่งดูมีเสน่ห์ยั่วยวนกว่า อีกคนดูเย็นชากว่า แต่ทั้งสองคนเป็นสาวงามระดับ 100 คะแนนเต็ม เห็นได้ชัดว่าเป็นนางฟ้า

ทั้งสองคนสวมชุดเหมือนนางฟ้าดอกไม้ของลั่วโหวริ้วผ้าที่พริ้วไหวโดยไม่มีลมพัด และทั้งสองคนลอยอยู่เหนือพื้น เท้าเปล่าไม่แตะพื้น

บิลออกมาแล้วแกล้งยิ้มอย่างนอบน้อม

“แขกผู้ทรงเกียรติ ผู้แข็งแกร่งทั้งหลาย ยินดีต้อนรับกลับมาอีกครั้ง!”

บิลเป็นผู้ปกครองเผด็จการของอารยธรรม แต่ใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าหัวเราะ

“ท่านหลี่เต้าจี๋รบกวนแล้ว วันนี้พวกเรามาลาท่าน พวกเราตั้งใจจะกลับแล้ว!”

บิลชำเลืองมองสาวงามทั้งสอง แต่เห็นว่าพวกเธอไม่แม้แต่จะมองเขา แต่กลับจ้องมองไปข้างหน้า

บิลพูดขึ้นว่า

“ท่านผู้แข็งแกร่ง ผมมีข้อสงสัย ชื่อของคุณดูคล้ายกับพ่อค้าคนหนึ่งที่ผมรู้จักมาก!”

ชายหนุ่มยิ้มสดใสอย่างมีเสน่ห์ เขายิ้มเผยฟันอีกครั้ง

“อย่างนั้นหรือ? หลี่เป็นแซ่ของผม เต้าเสวียนเป็นชื่อรอง ผมยังมีชื่อจริงว่า หลี่เหยา!”