เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ Being a talent in the Chusheng Demon Sect - บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย

บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย

กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “เชว่เซีย”

ท่านคือผู้เยี่ยมยุทธ์ผู้เป็นดั่งอัจฉริยะฟ้าประทานแห่งนิกายกระบี่ ทว่ากลับถูกผู้อื่นบดบังรัศมี ถูกบีบให้เร้นกายอยู่ในเงามืด มิให้ผู้ใดล่วงรู้ ใจของท่านจึงเต็มไปด้วยความริษยา — อักษรปรากฏขึ้นบนหน้าจอแห่งคัมภีร์ร้อยชาติอย่างชัดเจน

คนแรกก็คือเชว่เซียผู้เป็นถึงมหาเจินเหรินขั้นวางรากฐานสมบูรณ์แห่งนิกายกระบี่ หากจะว่ากันตามตรง ชีวิตของเขาคงอธิบายได้เพียงสองคำ — น่าเวทนา

เชว่เซียและเจินเหรินปราบมารนั้นอยู่รุ่นเดียวกัน เป็นธรรมดาที่ตั้งแต่เยาว์วัยก็ถูกกดทับรัศมีไว้ จนกระทั่งต่อมาเจินเหรินปราบมารหันไปบ่มเพาะวิถีกระบี่ จึงทำให้เขารู้สึกสมดุลขึ้นบ้าง เพราะนั่นหมายความว่าวิถีแห่งมรรคของปราบมารได้สิ้นสุดแล้ว ทว่าผลกลับกลายเป็นว่าเมื่ออั้งเซียวปรากฏ เขาก็กลายเป็นตัวตลกในบัดดล

เพราะเขาบ่มเพาะมรรคผลทองคำขาวเทียน!

ในยามนั้น จิตใจของท่านแทบพังทลาย — ข้าอุตส่าห์เอ่ยวาจาเยาะเย้ยว่าเจินเหรินปราบมารวิถีแห่งมรรคสิ้นสุดแล้ว ที่ไหนได้…ตัวข้าเองก็ไร้หนทางเดินเช่นกัน!

นี่ใครจะทนไหวกันเล่า?

ท่านจึงได้รับพรสวรรค์สีทอง — ผู้ไร้ตัวตน!

ผู้ไร้ตัวตน!: ท่านสามารถที่จะลดทอนการดำรงอยู่ของตนเองโดยสมัครใจ ยิ่งอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนมาก ก็ยิ่งยากที่ใครจะสังเกตเห็นท่าน

คล้ายกับอุปสรรคแห่งญาณรู้…

แม้จะไม่รอบด้านเท่าอุปสรรคแห่งญาณรู้ในแบบสมบูรณ์ และยังมีข้อจำกัดอยู่มาก แต่ก็ถือเป็นวิธีที่ทรงอานุภาพ หากใช้ได้เหมาะย่อมได้รับผลลัพธ์เกินคาด

กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน”

ท่านคืออ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า เชื้อสายข้างเคียงแห่งราชวงศ์เทียนอู่ ในฐานะน้องชายของโอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋า ท่านซ่อนเร้นความทะเยอทะยานที่จะขึ้นเป็นโอรสสวรรค์อยู่ในใจเสมอ

การคำนวณเส้นทางทองคำลำดับที่สอง เสร็จสิ้นแล้ว

เมื่อมองแผงหน้าจอที่บันทึกเส้นทางชีวิตอันยาวเหยียดของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน” ลวี่หยางก็เผยแววตาเปี่ยมความสนใจขึ้นมาทันที

ราชสำนักเต๋า…ช่างลึกลับมาโดยตลอด!

แม้ในการปั่นป่วนใหญ่ทั่วหล้าครานี้ ราชสำนักเต๋าก็มิได้ยื่นมือเข้าเกี่ยวข้อง ทั้งแคว้นเจียงตงปิดประเทศไม่ติดต่อกับภายนอก ทำให้คนนอกยากจะหยั่งรู้โครงสร้างภายใน

และเนื้อหาการคำนวณของอู่ไท่อันในครั้งนี้ ก็พอดีเติมเต็มช่องว่างความรู้ของลวี่หยางในด้านนี้ได้อย่างพอเหมาะ ที่ผ่านมาเขามิเคยประมาทราชสำนักเต๋าเลย แม้แต่ตัวอย่างง่าย ๆ เพียงหนึ่งก็ชี้ให้เห็นได้ชัด — หลังความวุ่นวายใหญ่ในครานี้ เมื่อมองไปทั่วหล้า เกรงว่าราชสำนักเต๋ากลับจะกลายเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดเสียด้วยซ้ำ!

ต้องรู้ไว้ว่า บรรดาเจินจวินทั้งหลายยังมิได้ปรากฏกายเลยด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากราชสำนักเต๋าแล้ว สามนิกายที่เหลือต่างไร้ผู้ใดที่สามารถแสวงหาโอสถทองคำได้อีก จวินถงและเจินเหรินสยบปีศาจเพิ่งวางรากฐานสมบูรณ์ไปหมาด ๆ จะหวังแสวงหาโอสถทองคำก็คงยังห่างไกลนัก

มีเพียงราชสำนักเต๋าเท่านั้น ที่สูญเสียไปไม่มากนัก

อย่างน้อยที่สุด องค์รัชทายาทผู้มีตำแหน่งสูงสุดในยามนี้ของราชสำนักเต๋า ย่อมมีความหวังในการแสวงหาโอสถทองคำอย่างแน่นอน! เพียงแต่ไม่รู้เหตุใดเขาจึงมิได้ออกแสวงหา…

ทันใดนั้น บนแผงบันทึกของคัมภีร์ร้อยชาติ ก็พลันปรากฏอักขระขึ้นมา

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด!

มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด : ในสายตาของผู้บังคับบัญชาท่านยิ่งยอดเยี่ยม ยิ่งได้รับการให้ความสำคัญจากผู้บังคับบัญชา ในตอนที่ท่านทรยศต่อผู้บังคับบัญชาการเสริมพลังที่ได้รับก็จะยิ่งมากขึ้น

“นี่…”

สีหน้าของลวี่หยางดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง พรสวรรค์สีทอง “การเสริมพลังจากการทรยศ” นี้ ให้การเสริมตั้งแต่วิชาเทพ พลังวิชา ไปจนถึงชะตาพลังโดยรอบ

และสามารถทวีขึ้นได้สูงสุดถึงหนึ่งเท่าตัว!

กล่าวอีกอย่าง หากเขาสามารถดึงศักยภาพเสริมพลังนี้ให้ถึงขีดสุดในยามหักหลัง ก็จะสามารถยกระดับพลังตนเองขึ้นในพริบตาถึงหนึ่งเท่าจากเดิม!

อย่ามองว่ามีเพียงหนึ่งเท่า

หากนำมารวมกับความฉับพลันของการหักหลังแล้ว การทวีพลังขึ้นถึงหนึ่งเท่าเช่นนี้ อาจเพียงพอให้เขาสังหารได้ในคราเดียว มิให้คู่ต่อสู้มีโอกาสพลิกกลับเลยแม้แต่น้อย!

‘ช่างเป็นพรสวรรค์ของบุตรทรพีโดยแท้…’

ลวี่หยางลูบคางเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองคัมภีร์ร้อยชาติอีกครั้ง

คราวนี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของ ธรรมลักษณ์ศิษย์พุทธะ ซึ่งต่างจากสองคนก่อน ตรงที่ธรรมลักษณ์นั้นไม่มีประสบการณ์ซับซ้อนอะไรนัก เพียงไม่กี่บรรทัดก็จบลง

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด!

วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด : ท่านสามารถแปรสภาพตนเองเป็น วิญญาณบรรพกาล แล้วไปสิงสู่อยู่ในร่างของผู้อื่นโดยไม่ให้ถูกล่วงรู้ ใช้ร่างผู้อื่นเพื่อซ่อนเร้นตัวตนของท่าน

‘เวอร์ชันวัยเยาว์ของพรสวรร์หุ่นเชิดงั้นหรือ?’

ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พลันเข้าใจในทันที — ไม่ เพียงแค่ทิศทางต่างกันเท่านั้น พรสวรร์หุ่นเชิดเด่นที่จำนวนและขอบเขตการควบคุมซึ่งกว้างกว่า

เมื่อเทียบกันแล้ว วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด ถึงจะสิงร่างได้เพียงหนึ่งคน แต่สามารถซ่อนร่างจริงเอาไว้ อีกทั้งการเข้าสิงก็ไร้ร่องรอยให้จับได้ เท่ากับซ่อนตนเองไว้อย่างสมบูรณ์ในความมืด หากนำมาใช้คู่กับพรสวรร์หุ่นเชิดแล้วล่ะก็ ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้แน่นอน

ยิ่งคิด ลวี่หยางก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าสงสัยนัก

ทำไมรู้สึกว่าพรสวรรค์พวกนี้ที่คำนวณออกมา ยิ่งทำให้ตนเองเหมือนตัวร้ายในนิยายเข้าไปทุกที? ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นคนดีแท้ ๆ

ถัดจากนั้น คัมภีร์ร้อยชาติก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง

ครานี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของเซี่ยงเยี่ยและเซียนวิญญาณซั่งจาง

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — ข้าคือผู้บุกเบิก!

ข้าคือผู้บุกเบิก : เมื่อสิ่งที่ท่านทำ ไม่มีผู้ใดรอบกายกล้าทำ ท่านจะได้รับการหนุนเสริมจากชะตาบารมี ยิ่งยากเท่าใด ชะตาบารมีก็จะมากขึ้นเท่านั้น

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — สะสมชะตาบัญชาโชค!

สะสมชะตาบัญชาโชค : ท่านสามารถสะสมชะตาบารมีของตนเอง แปรเปลี่ยนเป็น “โชคร้าย” และ “โชคดี” แล้วจัดสรรให้แก่ตนเองหรือผู้อื่นได้

‘มากมาย… มากเกินไปแล้ว…’

ลวี่หยางสูดลมหายใจฮึดฮัดด้วยความพึงใจอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับจิตใจทั้งหมดถูกพรสวรรค์ที่คัมภีร์ร้อยชาติคำนวณออกมา หลั่งรินจนเต็มล้น

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้แผงสถานะของเขาหรูหราจนทำให้คนต้องตกใจตายได้

นาม : ลวี่หยาง ระดับพลัง : วางรากฐานสมบูรณ์
พรสวรรค์ : พรสวรรค์อัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรคู่ (ขาว), มีฝีมืออยู่บ้าง (ม่วง), เซียนวิญญาณโดยกำเนิด (ทอง), หุ่นเชิด (ทอง), เสี่ยงทายตรวจชะตา (ทอง), เชื้อสายมังกรแท้ (ทอง), แท่นสังหารมังกร (ทอง), กาเหว่ายึดรังสาริกา (ทอง), ผู้ไร้ตัวตน (ทอง), มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด (ทอง), วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด (ทอง), ข้าคือผู้บุกเบิก (ทอง), สะสมชะตาบัญชาโชค (ทอง)

แดนมงคล : แดนมงคลทองเกิงอันเป็นที่โปรดปรานแห่งฟ้าดิน, แดนมงคลเสวียนตู
วิชาเทพ : จิตใจกระจ่างแจ้ง, ปราณแท้จริงบรรจุ, วิชาบรรจบมหามรรค, รับบัญชาสวรรค์, เป็นหนึ่งกับโลก, จ้าวศาสตรา, หว่านจินกง, เหมันต์เร้นลับ, ระฆังฟ้าคำราม, อำนาจสังหารแห่งฟ้าดิน
สมบัติ : กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม (เคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสอง)
หน้าคัมภีร์ร้อยชาติ : 91 หน้า

ดูสิ! ดูสิว่าชีวิตนี้ของข้าได้อะไรมาบ้าง!

‘พรสวรรค์ไม่ต้องพูดถึงเลย เรียกว่ามากขึ้นเป็นเท่าตัว’

‘ส่วนวิชาเทพ นอกจากที่ได้มาจากสวรรค์เจ็ดยอแสงแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นสิ่งที่ข้าใช้ กาเหว่ายึดรังสาริกา แย่งกลับมาจากเซียนวิญญาณซั่งจางทั้งหมด’

คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดรู้สึกตื่นเต้นในใจไม่ได้

‘ชาตินี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้หวนอาลัยอีก’

ลวี่หยางทอดสายตามองร่างของตนเอง — ท่านสวรรค์เลี้ยงดูเซียนวิญญาณซั่งจางไว้อย่างดี วิชาเทพครบถ้วน แก่นแท้ทองคำพร้อมสมบูรณ์ แทบจะสามารถลองแสวงหาโอสถทองคำได้ทันที

‘หรือว่า…จะลองดูสักครั้ง?’

อย่างไรเสียก็ต้องเริ่มต้นใหม่อยู่แล้ว เหตุใดไม่ลองพุ่งชนตำแหน่งมรรคผลก่อนเริ่มใหม่เล่า!

‘ตราบจนบัดนี้ ข้าก็เพียงเฝ้ามองผู้อื่นแสวงหาโอสถทองคำ ไม่เคยสัมผัสด้วยตนเองเลย ว่ามีจุดยากและอันตรายอันใด ข้ายังไม่รู้อะไรแม้แต่น้อย…’

ลวี่หยางไม่เคยออกศึกโดยไร้การเตรียมพร้อม

ตามแผนที่เขาวางไว้ ชาติหน้าจักต้องแสวงหาตำแหน่งเจินจวินให้จงได้ ในเมื่อชาตินี้ใกล้ถึงปลายทางอยู่แล้ว เหตุใดไม่ใช้ของที่เหลือให้คุ้ม เพื่อเป็นประโยชน์ต่อชาติหน้า!

‘หากสำเร็จก็ยิ่งดีนัก ยกเอาถ้ำสวรรค์ติดตัวไปชาติหน้า เปิดฉากในฐานะเจินจวิน’

“แม้ไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ได้ลองล่วงหน้า หากในการแสวงหาโอสถทองคำมีหลุมพรางอันใด ข้าบังเอิญสะดุดเจอ ก็จะได้หาทางรับมือในชาติหน้า”

คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็มิได้ลังเลอีกต่อไป

แสวงหาโอสถทองคำ!

พิสูจน์ไม้ทับทิม!