เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ Being a talent in the Chusheng Demon Sect - บทที่ 626 คุณค่าที่แท้จริงของมรรคผลวิถีกระบี่

บทที่ 626 คุณค่าที่แท้จริงของมรรคผลวิถีกระบี่

ภายในพันธมิตรนอกรีต ลวี่หยางขมวดคิ้วแน่น

‘[ทะเลทุกข์]…ทะเลแห่งภาพลักษณ์ไร้จุดสิ้นสุด ประหนึ่งขุมทรัพย์มหาศาล แต่ข้ากลับกลืนมันลงไม่ได้!’

ทั้งที่เพียงดูดซับน้ำแห่งทะเลทุกข์อย่างต่อเนื่อง ก็สามารถทำให้ถ้ำสวรรค์เติบโตพุ่งพรวด แม้ไม่อาศัยตำแหน่งมรรคผลใด ก็สามารถบรรลุสมดุลธาตุทั้งห้าได้โดยสิ้นเชิง แต่เขากลับทำเช่นนั้นไม่ได้

เพราะน้ำแห่งทะเลทุกข์ นั้นมากเกินไป…ปะปนหลากหลายเกินไป เขาไม่อาจกินเข้าไปทั้งหมดได้

ความรู้สึกนี้ทำให้ลวี่หยางแทบคลั่ง

ข้างหน้าเปรียบเสมือนขุมทรัพย์ใหญ่หลวง เขากลับต้องมือเปล่ากลับมา มากสุดก็ได้เพียงเศษเสี้ยวไร้ค่า จะให้เขายอมรับได้อย่างไร?

“ไม่ได้!”

ลวี่หยางดวงตาแดงก่ำ หากมีของดีอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ยึดไว้ เช่นนั้นจะยังสมเป็นเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้หรือ? วันนี้ต่อให้ต้อง กัดแทะด้วยฟัน เขาก็จะกัดก้อนใหญ่จาก [ทะเลทุกข์] มาให้ได้!

“ให้ข้าคิดก่อน…”

ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ดำดิ่งสู่ภวังค์ นับแต่ได้ประจักษ์ต่อหน้าทะเลทุกข์ ความเข้าใจของเขาที่มีต่อตำแหน่งมรรคผล ต่อหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรในวันข้างหน้าก็ลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิมนัก

แก่นแท้ของตำแหน่งมรรคผลคืออะไร?

‘คือการนำภาพลักษณ์เฉพาะเจาะจงมาถักทอรวมกัน จนก่อเกิดเป็นระบบหมุนเวียนภายในที่พึ่งพาตนเองได้อย่างสมบูรณ์ และผลลัพธ์สุดท้ายที่ปรากฏออกมาก็คือตำแหน่งมรรคผล!’

‘ส่วนความแตกต่างระหว่างตำแหน่งมรรคผลนอกรีต ตำแหน่งมรรคผลทั่วไป ตลอดจนตำแหน่งมรรคผลสูงสุด ก็อยู่ที่ระดับของการถักทอเช่นนี้ ยิ่งตำแหน่งมรรคผลทรงพลังเพียงใด การถักทอภาพลักษณ์ก็ยิ่งซับซ้อนเพียงนั้น ทำไมตำแหน่งมรรคผลนอกรีตถึงห่วยแตกนัก? ทำไมจึงต่ำกว่าตำแหน่งมรรคผลที่แท้จริงอยู่หนึ่งชั้นแต่กำเนิด? ก็เพราะตำแหน่งมรรคผลนอกรีตเหล่านี้ล้วนถือกำเนิดจากกระบวนการวิวัฒน์โดยธรรมชาติ!’

ของที่เกิดจากกระบวนการธรรมชาติ ย่อมเรียบง่ายเกินไป

เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเซียนซูหรือเทียนฝู่ ตำแหน่งมรรคผลแท้ของพวกเขา ตลอดจนตำแหน่งมรรคผลสูงสุด ต่างล้วนมีพลังแห่งจ้าววิถีเข้าเกี่ยวข้อง ล้วนเป็นของที่ถูกสร้างขึ้นโดยเจตนา

หลักการนั้นเรียบง่ายนัก

เหล็กกล้าแผ่นเดียวกัน หากแผ่นหนึ่งผ่านการตีขึ้นรูป บ่มไฟ หลอมกลั่นนับพันครั้งกลายเป็นกระบี่วิเศษ อีกแผ่นหนึ่งคงสภาพธรรมชาติไม่ผ่านการหลอมใด ๆ… เช่นนี้สองสิ่งจะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?

‘ในมุมนี้กล่าวได้ว่า ตำแหน่งมรรคผลแท้จริงแล้วมิอาจดูดซับน้ำจาก [ทะเลทุกข์] ได้อีก เพราะพวกมันได้ก่อร่างเป็นระบบเฉพาะของตนเรียบร้อยแล้ว ขณะที่น้ำในทะเลทุกข์นั้นโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง สำหรับตำแหน่งมรรคผลแล้วก็เป็นเพียงสิ่งเจือปนไร้ค่า การดูดกลืนจึงไม่อาจนำพาประโยชน์ใด ๆ เว้นเสียแต่จะมีผู้ใดช่วยกรองเอาสิ่งปนเปื้อนเหล่านั้นออกให้ได้!’

ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็พลันกระจ่างแจ้ง

‘ถึงได้จำเป็นต้องมีเจินจวิน!’

‘ตำแหน่งมรรคผลกับเจินจวิน โดยเนื้อแท้แล้วคือความสัมพันธ์แบบพึ่งพาเกื้อหนุน เจินจวินได้เห็นทะเลทุกข์ ก็จะสามารถช่วยยกระดับตำแหน่งมรรคผลได้ และตำแหน่งมรรคผลก็มอบฐานะเจินจวินให้…’

หากจะว่ากันให้เคร่งครัด เจินจวินนั้นยังคงอยู่ในสถานะเสียเปรียบ

ถึงขั้นโน้มเอียงไปในทางแรงงานรับจ้างเสียด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งมรรคผลย่อมสามารถเปลี่ยนมือได้ตลอดเวลาในทางทฤษฎี แต่หากเจินจวินละทิ้งตำแหน่งมรรคผล ก็จะสูญเสียฐานะเจินจวินของตนโดยพลัน

จนกระทั่ง

‘กระทั่งการปรากฏของถ้ำสวรรค์!’ ดวงตาของลวี่หยางพลันสว่างวาบ

‘ในเซียนซู แม้เจินจวินที่มีถ้ำสวรรค์จะยังไม่อาจควบคุมตำแหน่งมรรคผลโดยสิ้นเชิง ทว่าอย่างน้อยก็สามารถอาศัยถ้ำสวรรค์เพื่อยึดครองตำแหน่งมรรคผลที่ตนพิสูจน์ได้ไว้ด้วยตนเอง!’

เช่น [เพลิงบนสวรรค์] พฤติกรรมของลวี่หยางในเวลานี้ซึ่งเร้นกายแฝงเงาโดยสมบูรณ์ เดิมทีควรเป็นสิ่งที่ไม่ถูกใจมัน ทว่าบัดนี้ลวี่หยางกลับไม่จำต้องสนใจความชอบหรือการขัดขืนของมันแม้แต่น้อย ขอเพียงยัด [ถ้ำสวรรค์เทียนจู่ซือเสวียน] ที่แสนยิ่งใหญ่ของตนเข้าไป มันก็ต้องเชื่องเช่นสุนัข

‘วิชาถ้ำสวรรค์ ช่างเป็นสิ่งที่ปฏิวัติยุคสมัยโดยแท้!’

เหตุใดเจินจวินนอกรีตจึงถูกปลดออกจากตำแหน่งมรรคผลได้? เหตุใดเซียนจวินแห่งเทียนฝู่เหล่านั้นจึงถูกปลดออกจากตำแหน่งมรรคผลได้?

ที่แท้ก็เพราะพวกมัน…ไร้ถ้ำสวรรค์

แต่ในเซียนซู แม้กระทั่งราชสำนักเต๋า ก็ไม่อาจปลดตำแหน่งมรรคผลของผู้ใดได้โดยพลการ

สามมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักต้องอยู่ภายใต้อาณัติของราชสำนัก ก็ด้วยเหตุว่าถ้ำสวรรค์ของพวกเขาเป็นสมบัติร่วมกันตั้งแต่แรก รากฐานจึงมีปัญหา หากแต่จักรพรรดิเจียโย่วซึ่งครอบครองถ้ำสวรรค์โดยส่วนตนกลับไม่เคยกังวลว่าจะสูญเสียพลังเจินจวินแม้ในยามลงจากตำแหน่ง

‘วิชาบำเพ็ญเพียรนี้…ผู้ใดกันเป็นผู้บุกเบิกขึ้นมา?’

จนถึงบัดนี้ ลวี่หยางได้เห็นผู้บำเพ็ญเพียรแห่ง ภพสวรรค์ ไม่น้อย ทว่า วิชาถ้ำสวรรค์ ก็ยังคงเป็นสิ่งเฉพาะของเซียนซู และมีเพียงเจินจวินของเซียนซูเท่านั้น…ที่มีอิสระมากที่สุดในใต้หล้า!

ส่วนโอสถทองคำแห่งสถานที่อื่น…

ลองดูเซียนจวินของเทียนฝู่เหล่านั้นเถิด ถึงกับถูกจำกัดด้วยทรัพย์สิน หากล้มละลายก็ตายทันที!

หากไปพูดเช่นนี้ในเซียนซู ต่อให้เป็นเจินจวินก็ต้องถูกหัวเราะจนฟันหักเป็นแน่

‘จริงด้วย…’

คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของลวี่หยางก็พลันวาบไหวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองยังนักพรตปราบมาร

เขาได้เข้าใจแก่นแท้ของตำแหน่งมรรคผลแล้ว แต่กระนั้นก็ยังจำกัดอยู่เพียงในขอบเขตของตำแหน่งมรรคผลโดยทั่วไป แล้วกับ ตำแหน่งมรรคผลที่พิสูจน์จากความว่างเปล่า เล่า? จะมีความแตกต่างอย่างไร?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เอ่ยปากขึ้นทันที

“สหายเต๋าปราบมาร…ท่านเคยเห็น[ทะเลทุกข์]หรือไม่?”

คำพูดนี้พอหลุดออกมา นักพรตปราบมารที่เหมือนเพิ่งเข้าใจบางสิ่งอยู่ก็กระจ่างตื่นขึ้นทันใด จากนั้นก็ส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่เคยเห็น…บางทีข้าอาจจะแตกต่างจากผู้อื่นกระมัง”

“ตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่ของข้า ไม่ได้อยู่ใน[ทะเลทุกข์]”

ไม่ได้อยู่ใน[ทะเลทุกข์]หรือ…?

คำพูดนี้ทำให้ลวี่หยางพลันสนใจขึ้นมาทันที เขาหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ให้ข้านำท่านไปยัง [ทะเลทุกข์] สักครั้ง ดูว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง?”

นักพรตปราบมารพยักหน้าตอบรับด้วยความยินดี

วินาทีถัดมา ลวี่หยางก็รวมจิตเทวะอีกครา มุ่งสู่[ทะเลทุกข์] ครานี้[ทะเลทุกข์]ก็บังเกิดปฏิกิริยาขึ้นทันใด กระแสน้ำทะเลพลันเอ่อล้นผุดพุ่งออกมาอีกครา

“…ไป!”

ลวี่หยางจับกระบี่ ลี่เจี๋ยโปว มั่น แล้วฟาดฟันกลางห้วงเวหา ฟันคลื่นมหาสมุทรให้ขาดสะบั้นลงในพริบตา และในขณะเดียวกันก็เหยียบหนึ่งก้าว นำพานักพรตปราบมารเข้าสู่ห้วงมหาสมุทร[ทะเลทุกข์]โดยตรง

ชั่วพริบตา ความรู้สึกกดดันรุนแรงอย่างยิ่งก็พัดกระหน่ำถาโถมทั่วร่างของลวี่หยาง มหาสมุทรไร้ขอบเขตเบื้องหน้า ราวกับตระหนักถึงการปรากฏตัวของสิ่งแปลกปลอมบางอย่าง จึงไหลเข้ากดทับเขาอย่างบ้าคลั่ง

ความรู้สึกอึดอัดพลันปะทุขึ้นมาทันที…ราวกับตนเองตกลงสู่มหาสมุทรเพียงลำพัง ต้องล่องลอยไปตามคลื่นโดยไร้หนทางต่อต้าน

ทว่าลวี่หยางกลับหาได้ใส่ใจไม่…ในเวลานั้น สายตาของเขาได้หันไปยังนักพรตปราบมารเสียแล้ว

“เป็นอย่างไรบ้าง สหายเต๋า…”

น้ำเสียงของเขาหยุดชะงักลงกลางคัน

เพราะสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าก็คือ เมื่อน้ำแห่ง[ทะเลทุกข์]ไหลรินมาถึงรอบกายของนักพรตปราบมาร กลับถูกเขากลืนกินเข้าไปทั้งหมดในพริบตา!

กลืนเข้าไปทั้งหมด…โดยไม่เลือกสรร!

“สหายเต๋า ระวัง!”

ลวี่หยางรีบเปล่งเสียงเตือนทันใด “น้ำแห่ง[ทะเลทุกข์]นั้นเต็มไปด้วยภาพลักษณ์ที่สับสนซับซ้อน หากฝืนดูดกลืนอย่างไม่เลือก จะเป็นภัยต่อตัวเองโดยไม่รู้ตัว…ต้องคัดเลือกเฉพาะสิ่งที่สอดคล้องกับตนเท่านั้นจึงจะปลอดภัย”

เสียงของลวี่หยางค่อยๆ แผ่วลง…เพราะสิ่งที่เขาเห็น คือระหว่างที่นักพรตปราบมารดูดกลืนน้ำทะเลเข้าไปทีละสาย กลับไม่มีวี่แววของการถูกย้อนรอย ไม่ปรากฏแม้แต่เศษเสี้ยวของอาการวิปริต! ตรงกันข้าม พลังปราณของเขากลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทั่งกระบี่ไม่สังหาร ที่คาดอยู่ข้างเอวยังพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภาพลักษณ์แห่งเจตจำนงกระบี่อันคมกริบ กำลังหลั่งไหลเข้ามาสมทบรอบกายเขาไม่ขาดสาย…

“แคร้ง แคร้ง!”

ในที่สุด เสียงกระบี่แว่วกังวาน ร่างของลวี่หยางพลันสะท้านทั่วทั้งสรรพางค์ เกิดความรู้สึกคล้ายถูกเข็มพันเล่มแทงทะลุเข้าทั่วร่าง และในชั่วพริบตานั้นเอง นักพรตปราบมารพลันลืมตาขึ้น!

ยามนี้ เขาไม่จำเป็นต้องให้ลวี่หยางช่วยคุ้มกันอีกต่อไป

น้ำแห่ง[ทะเลทุกข์]ที่หลั่งไหลเข้ามาโดยรอบ ต่างแยกตัวหลีกทางออกไปด้วยตัวเองราวกับเกรงกลัว! ประหนึ่งมี ปราณกระบี่ไร้รูป สถิตอยู่รอบกายเขา

ลวี่หยางถึงกับเบิกตากว้าง

บัดซบ!

ความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผล!?

สายตาของเขามองเห็นได้ชัดเจน ตำแหน่งมรรคผลวิถีกระบี่ที่เขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาเนิ่นนานยังคงเป็นเพียงระดับนอกรีต จัดว่าเป็นเพียงการประกอบภาพลักษณ์ขึ้นมาเท่านั้น แม้แต่เมื่อเทียบกับตำแหน่งมรรคผลแท้ ยังนับว่าห่างไกลอยู่หลายช่วงตัว

เขาเองก็เคยแอบสงสัยอยู่คราหนึ่งว่า…นี่มันจะเป็นเพียง “ตำแหน่งนอกรีตปลอมๆ” ที่แสร้งแสดงเป็นการพิสูจน์จากความว่างเปล่าหรือไม่?

แต่เมื่อสิ่งนั้นตกอยู่ในมือของนักพรตปราบมาร เพียงดูดกลืนน้ำแห่ง[ทะเลทุกข์]ได้เพียงครู่เดียว กลับเกิดการแปรเปลี่ยนครั้งใหญ่โดยฉับพลัน!

ตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่นั้น…กลับถือกำเนิด ความอัศจรรย์พื้นฐาน ขึ้นมาจริงๆ!

นี่ก็คือคุณค่าที่แท้จริงของมรรคผลวิถีกระบี่รึ?

‘ไม่ ไม่ถูก…นี่คือคุณค่าที่แท้จริงของตำแหน่งมรรคผลที่พิสูจน์จากความว่างเปล่า!’

สายตาของลวี่หยางส่องประกายเจิดจ้า หากกล่าวว่าตำแหน่งมรรคผลอื่นล้วนต้องอาศัยผู้อื่นช่วยคัดกรองสิ่งเจือปน ทว่าตำแหน่งที่พิสูจน์จากความว่างเปล่ากลับคล้ายมีเครื่องกรองในตัว!

เพราะภาพลักษณ์ทุกสายของตำแหน่งมรรคผลที่พิสูจน์จากความว่างเปล่าล้วนคือผู้ที่พิสูจน์มรรคผลได้ถักทอขึ้นมาด้วยตนเอง จารึกไว้ในตำแหน่งมรรคผลโดยสิ้นเชิง ดังนั้นน้ำแห่ง [ทะเลทุกข์] ในตอนที่เข้าสู่ในตำแหน่งมรรคผลที่พิสูจน์จากความว่างเปล่า ก็จะถูกแบ่งแยกโดยธรรมชาติ ขจัดสิ่งสกปรกทั้งหมดโดยทันที ดูดซับเพียงส่วนที่เป็นประโยชน์

นี่จึงจะเป็นคุณค่าที่การพิสูจน์จากความว่างเปล่าตั้งอยู่!

แม้ยามแรกปรากฏ อาจดูแทบไม่ต่างจากตำแหน่งมรรคผลนอกรีต แต่ตราบใดที่สามารถได้ประจักษ์แก่ [ทะเลทุกข์] และรับการหล่อเลี้ยงจากมัน มันย่อมสามารถเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในพริบตา!