เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ Being a talent in the Chusheng Demon Sect - บทที่ 669 พรสวรรค์แก่นแท้ทองคำของลวี่หยาง!

บทที่ 669 พรสวรรค์แก่นแท้ทองคำของลวี่หยาง!

[จำนวนหน้าที่เหลืออยู่ในคัมภีร์ร้อยชาติปัจจุบัน: 89]

  [ตรวจพบว่าจิตใจแห่งมรรคผลของท่านได้สมบูรณ์แล้ว ใกล้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ]

  [ได้เปิดสิทธิ์ในการเปลี่ยนใหม่ให้แก่ท่านแล้ว ท่านสามารถระบุหนึ่งในตัวเลือกผลสำเร็จหลังจากเริ่มต้นใหม่ได้ตามอำเภอใจ เพื่อสุ่มเปลี่ยนเป็นตัวเลือกใหม่]

นิกายศักดิ์สิทธิ์ เขาหลัวเฟิง

ลวี่หยางลืมตาขึ้น เฝ้าสำรวจรอบกายอย่างเงียบงัน ก่อนค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาว ราวกับปลดภาระที่สะสมมานับชาติ รู้สึกถึงความเบาสบายและปลอดโปร่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ช่วงเวลานี้ ข้าเพิ่งบรรลุวางรากฐานขั้นต้นได้ไม่นาน กำลังรอคอยให้อรหันต์ฝูหลงสิ้นลม ยอดเขาปะสานฟ้าก็มองหมายเขมือบ ขณะเดียวกันแดนสุขาวดีและราชสำนักเต๋าต่างก็มีแผนล่อลวง หวังจะชักนำข้าให้ตกหลุมพราง ตอนนั้นยังคิดว่าตนเองตกอยู่ในภาวะอันตรายทุกย่างก้าว…”

แต่บัดนี้หากย้อนมอง กลับเหมือนเพียงสระน้ำเลี้ยงปลาที่สงบนิ่ง!

เมื่อจัดระเบียบความคิดเสร็จ ลวี่หยางก็หันไปเพ่งมองแผงหน้าของ คัมภีร์ร้อยชาติ ทันที สายตาจับจ้องไปยังสิทธิ์ใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น สิทธิ์ในการเปลี่ยนใหม่ ดวงตาก็ฉายแสงแหลมคมขึ้นมา

“เปลี่ยนตัวเลือก… ดีทีเดียว”

เอาตามตรง ตัวเลือกทั้งสามที่ผ่านมานั้น มีอยู่หนึ่งข้อที่ทำให้ลวี่หยางค้างคาใจมาโดยตลอด นั่นคือ【อายุขัย】 เขาแทบไม่เคยเลือกใช้เลย สำหรับเขามันแทบไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

ท้ายที่สุด อายุขัยมีไว้ก็เพื่อเอาตัวรอด

แต่ในสถานที่บัดซบเช่นนี้ ใช่ว่าจะเอาตัวรอดได้ง่ายดาย ยิ่งบำเพ็ญสูงเท่าไร ยิ่งเอาตัวรอดไม่ได้เสียยิ่งกว่า กลับเป็นช่วงบำเพ็ญต่ำที่ยังอาจหาทางรอดได้บ้าง

“‘ข้าเลือกเปลี่ยน【อายุขัย】”

ลวี่หยางเพียงขยับความคิด ก็ได้ข้อสรุปทันที ไม่นานนักเขาก็เห็นอักษรบนแผงหน้าของ คัมภีร์ร้อยชาติ เริ่มเรืองแสงแล้วค่อยๆ เปลี่ยนรูปไปอย่างรวดเร็ว

【เริ่มต้นใหม่หนึ่งชาติภพ ท่านสามารถที่จะเลือกหนึ่งอย่างจากผลเก็บเกี่ยวในชาติภพก่อนหน้าดังต่อไปนี้:
  หนึ่ง: สมบัติ

  สอง: ระดับพลัง

  สาม: เคล็ดวิชาบำเพ็ญ

  สี่: ละทิ้งผลเก็บเกี่ยวทั้งหมด ตามประสบการณ์ในชาติภพก่อนหน้าสุ่มปลุกพรสวรรค์หนึ่งอย่าง】

มองดูหน้าต่างหลังจากที่ได้เปลี่ยนแปลง ลวี่หยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะเปลี่ยนใหม่ออกมาเป็น【เคล็ดวิชาบำเพ็ญ】แรกเริ่มดูเผินๆ แล้วก็มิได้มีประโยชน์ใดชัดเจน

เพราะตามปกติแล้ว ตัวเลือก【ระดับพลัง】ใน คัมภีร์ร้อยชาติ ได้รวมเอาเคล็ดวิชาบำเพ็ญและวิชาเทพทั้งหลายที่เขาเคยบำเพ็ญไว้ในชาติก่อนอยู่แล้ว การจะแยก【เคล็ดวิชาบำเพ็ญ】ออกมาอีกก็เหมือนเกินความจำเป็น ทว่าไม่นานนัก เขาก็ตระหนักถึงประเด็นสำคัญ…

“ก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่”

ความคิดของลวี่หยางดำดิ่งลงลึก เขาหวนรำลึกถึงผลลัพธ์อันคาดไม่ถึงในชาติก่อน นั่นคือสิ่งที่ ร่างจำแลงของพระผู้เป็นเจ้า มอบให้เพื่อบีบให้เศษเสี้ยวของ ซือฉง ยอมร่วมมือกับเขา

《เคล็ดวิชาหลอมเทพมหาวิถี》!

“เคล็ดวิชาบำเพ็ญนี้ ข้าไม่มีทางกล้าบำเพ็ญแน่นอน ของที่มิได้ถูก คัมภีร์ร้อยชาติ กลั่นกรอง ย่อมไม่ต่างอะไรกับ 《คัมภีร์เก้าแปรมังกร》 ที่พร้อมถูกจับพิรุธได้ทุกเมื่อ”

แต่ตอนนี้กลับมิใช่อีกแล้ว

“หากข้าเข้าใจไม่ผิด ตัวเลือก【เคล็ดวิชาบำเพ็ญ】ที่ปรากฏขึ้นหลังการเปลี่ยนใหม่นี้ คงสามารถช่วยข้าล้างพิษสงของคัมภีร์ลักษณะนั้นให้บริสุทธิ์ได้!”

เมื่อมองโดยรวม ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ทว่าชาตินี้คงยังใช้ประโยชน์ไม่ได้อยู่ดี เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับเคล็ดวิชาบำเพ็ญหนึ่งเล่มแล้ว ผลแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ตนบากบั่นสร้างสมมาทั้งชาติย่อมสำคัญยิ่งกว่า

“ตูม!”

เพียงชั่วพริบตา ลวี่หยางก็รู้สึกได้ถึงอำนาจเร้นลับมหาศาลพลันพลุ่งพล่านขึ้นภายในกาย แสงสว่างสุกใสสาดส่องทีละสายปรากฏขึ้นใน ทะเลแห่งจิตสำนึก ของเขา

ธงสั่งสอนวิถีธรรม! กระบี่ลี่เจี๋ยโปว! หวงถิง!

วิชาเซียนเห็นตนกระจ่างมรรคผล!

มหาพลังวิชาพวยพุ่งไม่ขาดสาย พร้อมกับสมบัติแท้จริงทั้งสามชิ้น รวมเข้าด้วยกันแล้วแปรเป็น วิชาเซียนแสวงหามรรคผล ที่ฉับไวเอ่อท้นไปทั่วทั้งกายลวี่หยางในคราเดียว

เว้นเพียงสิ่งเดียว [เพลิงบนสวรรค์] หาได้ตามกลับมาด้วยไม่

“น่าเสียดาย…ตำแหน่งมรรคผลนั้นมิใช่ของข้าโดยแท้ จึงนำกลับมาไม่ได้ หากพูดอย่างเข้มงวดแล้ว ระดับพลังในปัจจุบันของข้าตามจริงแล้วได้ตกต่ำลงแล้ว”

เมื่อลวี่หยางตรวจสอบสภาพของตนเอง แววตาก็ฉายรังสีหม่นมัวออกมา

ไม่เกินคาด เมื่อสูญเสียทั้งถ้ำสวรรค์และตำแหน่งมรรคผลแล้ว เขาก็ถูกบีบให้ย้อนกลับสู่จุดตั้งต้น ระดับพลังขั้นเจินจวินโอสถทองคำ ทั้งร่าง พลันกลายเป็นความว่างเปล่าในชั่วพริบตา

“ถ้ำสวรรค์…ตำแหน่งมรรคผล…แท้จริงแล้วล้วนมีปัญหาทั้งสิ้น!”

บำเพ็ญเพียรจนถึงที่สุด ระดับขอบเขตง่ายที่จะตกต่ำถึงเพียงนี้ เช่นนั้นการบำเพ็ญเพียรยังจะมีความหมายรึ? เพียงแค่ไม่มีตำแหน่งมรรคผล เจินจวินโอสถทองคำก็มิใช่เจินจวินอีกต่อไปแล้วรึ?

“โชคยังดีที่ไม่สูญสิ้นไปหมด สมบัติแท้ทั้งสามรวมกันกลายเป็น วิชาเซียนเห็นตนกระจ่างมรรคผล สามารถเสริมพลังฐานะให้แก่ข้าได้ หากคำนวณจริงๆ เวลานี้ข้าคงมีพลังทัดเทียมผู้ที่แสร้งถือครองตำแหน่งมรรคผล การจัดการกับเจินจวินนอกรีตไม่มีปัญหา แต่หากต้องต่อกรกับเจินจวินสายตรงก็คงลำบากนัก”

ถัดมา ลวี่หยางก็หันไปตรวจสอบ ธงสั่งสอนวิถีธรรม

ผลลัพธ์ก็เป็นดังที่เขาคาดการณ์ไว้ บรรพชนถิงโยวกับนักพรตปราบมารไม่ได้รับผลกระทบใด ทว่าซั่วฮ่วนกลับเพราะว่าสูญเสีย【วารีในตาน้ำ】ไปจึงได้ตกจากขอบเขต

“แต่ซั่วฮ่วนยังดีกว่าข้า”

“เพราะว่า สวรรค์หวนซวี ของเขายังคงอยู่ ถ้ำสวรรค์ไม่พังทลาย หากอยากหวนคืนตำแหน่งมรรคผลก็เป็นเพียงเรื่องของหนึ่งความคิด เมื่อเปรียบกับเขาแล้ว ข้ากลับสู้ไม่ได้”

ท้ายที่สุดถ้ำสวรรค์ของเขาถูกนำไปหลอมรวมเป็น หวงถิง เรียบร้อยแล้ว

แน่นอนว่านี่มีทั้งข้อเสียและข้อดีอยู่ในที

ข้อเสียย่อมเป็นเพราะเวลานี้ระดับพลังของเขาร่วงต่ำ หากถ้ำสวรรค์เทียนจู่ซือเสวียน ยังอยู่ เขาก็สามารถช่วงชิงควบคุม เพลิงบนสวรรค์ ได้ในบัดดล

แต่ข้อดีก็คือ เขาเอาตัวรอดได้สำเร็จ…

“เพลิงบนสวรรค์ นั้นเป็นเป้าหมายใหญ่เกินไป ตำแหน่งมรรคผลสูงสุดย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะดึงดูดสายตาเหล่าจ้าววิถี ชีวิตในชาติปางก่อนก็เป็นบทเรียนมาแล้ว”

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดถอนหายใจไม่ได้

หากมิใช่เพราะตัวเองโดดเด่นเกินไป แสดงฝีมือเกินหน้าเกินตา จะถูกบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์จับตามอง ถูกพระผู้เป็นเจ้ามองทะลุ แล้วจะลงเอยด้วยปัญหามิรู้จบได้อย่างไรกัน

หรือว่านี่ก็คือชะตากรรมของอัจฉริยะกระนั้นหรือ

ก็เพราะข้าเลิศล้ำเกินไปนั่นเอง!

ทว่าในห้วงขณะนั้นเอง แผ่นหน้าจอของ คัมภีร์ร้อยชาติ พลันสว่างขึ้นมา

【ตรวจพบว่าระดับพลังในปัจจุบันของท่านและระดับพลังในชาติภพที่แล้วมีความขัดแย้งที่ผิดปกติอยู่ ทั้งสองมิอาจจะเข้ากันได้ โปรดทำการเลือกในตัวเลือกต่อไปนี้:

  หนึ่ง: ทับซ้อน

  สอง: แบ่งแยก

  เลือกทับซ้อน ระดับพลังในชาติภพก่อนจะบังคับทับซ้อนระดับพลังปัจจุบัน เลือกแบ่งแยก จะสร้าง “ร่างแห่งมรรคผล” ขึ้นมาเป็นพิเศษให้แก่ท่านเพื่อรองรับระดับพลังในชาติภพก่อน】

“หืม?”

เมื่อเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ลวี่หยางหรี่ดวงตาลง คำนวณข้อแตกต่างระหว่างสองทางเลือกไปพลาง พร้อมทั้งถามในใจว่า

“ร่างแห่งมรรคผลคือสิ่งใด?”

【ร่างแห่งมรรคผล: ร่างที่รองรับมรรคผล】

【ผู้บำเพ็ญเพียรราวกับคราบจักจั่น สลัดกายหยาบ ระดับพลังทั้งชีวิตกลายเป็นร่างปราณบริสุทธิ์สายหนึ่ง มีความอัศจรรย์ไร้ที่สิ้นสุด มิใช่ผู้ที่มีจิตใจแห่งมรรคผลสมบูรณ์มิอาจได้มา】

ลวี่หยางก็ตัดสินใจได้ในทันที ชาติภพนี้เขามิได้คิดจะไปสะดุดตาใคร ดังนั้นฐานรากแห่งมรรคผลระดับพลัง [ดินกำแพงเมือง] จึงจำเป็นต้องเก็บรักษาไว้

เหมาะยิ่งนักที่จะวางไว้บนเบื้องหน้า ใช้บดบังตนเอง

เมื่อครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็พลันพึมพำในใจ: ‘ข้าเลือก [แบ่งแยก]’

“ตูม!”

ฉับพลันนั้น ลวี่หยางรู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับฟ้าดินกลับตาลปัตร ร่างกายพลันเบาสบายไร้น้ำหนัก จากนั้นก็ล่องลอยขึ้นไปเหนือกระหม่อมสามฉื่อ!

ส่วนวิญญาณ จิตสำนึก ทะเลแห่งจิตสำนึก รากฐานแห่งมรรคผล และเหตุปัจจัยทั้งมวลของร่างเดิมนั้น ถูกตัดขาดลงในบัดดล มิได้ก่อให้เกิดความปั่นป่วนใด ๆ หากแต่รวมกลั่นเป็นสายปราณกระจ่าง ลอยล่องขึ้นมา ก่อรูปเป็นร่างหนึ่ง เยาวชนรูปงามในอาภรณ์เต๋าโบกสะบัด ยืนตระหง่านอยู่กลางเวหา

“ประสบการณ์ช่างอัศจรรย์นัก…”

ลวี่หยางเห็นแจ่มชัด เวลานี้ตัวตนที่เพิ่งก่อกำเนิดขึ้นมาในนาม ร่างแห่งมรรคผล นั่นต่างหากที่เป็นผู้ครอบครองหลัก ขณะที่เรือนกายเดิมกลับกลายเป็นเพียงสิ่งนอกกาย

ไม่… ไม่ใช่เพียงร่างกายเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงวิญญาณด้วย!

“ร่างแห่งมรรคผล อาศัยจิตใจแห่งมรรคผลเป็นแกน ย่อมไร้สิ่งที่เรียกว่าวิญญาณและทะเลแห่งจิตสำนึก ส่วนวิญญาณของข้า…แท้จริงแล้วก็คือ แก่นแท้ทองคำ ที่บำเพ็ญกลั่นออกมาในชาติก่อน!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น แววตาของลวี่หยางก็พลันเปล่งประกาย

ในชาติก่อน เขาใช้ เคล็ดถ้ำสวรรค์ บรรลุเป็นเจินจวิน วิญญาณและแก่นแท้ทองคำผสานเป็นหนึ่ง มิอาจแยกขาดจากกัน และแน่นอนว่าก็ติดตามระดับพลังนั้นมาถึงชาติปัจจุบันด้วย

“ถือว่าเหมาะนักที่ครานี้ คัมภีร์ร้อยชาติ จะทำการสรุปผลให้แก่แก่นแท้ทองคำของข้า!”

แท้จริงแล้วในชาติก่อนเขาก็เคยมีความคิดนี้ เพียงแต่เลือกไม่ลงมือทำ เหตุเพราะต้องการสะสมประสบการณ์และผลประโยชน์ให้มากที่สุด รอจนกว่าจะสิ้นชาติแล้วค่อยสรุป

แต่บัดนี้ เวลาก็มาถึงแล้ว!

“ในชาติก่อน ข้าเคยได้เผชิญหน้ากับพระผู้เป็นเจ้าตัวตนจริงมาแล้ว หากจะกล่าวว่าประสบการณ์มิใช่ตำนาน อย่างน้อยก็เป็นเกรียงไกรพลิกสรรพโลก ย่อมต้องก่อกำเนิดพรสวรรค์ล้ำเลิศแน่นอน!”

เมื่อตัดสินใจ ลวี่หยางก็ขับเคลื่อนความคิดขึ้นทันใด

เพียงชั่วพริบตาเดียว คัมภีร์ร้อยชาติ ก็ประหนึ่งพยัคฆ์หิวกระหาย กระโจนเข้าฉกลงสู่ร่างเดิมของเขา กลืนกินวิญญาณแก่นแท้ทองคำเข้าไปเต็มคำ

ครู่ใหญ่ผ่านไป มันจึงคายสิ่งนั้นออกมาอีกครั้ง

แล้วลวี่หยางก็เห็นกับตาตนเอง บนแผ่นหน้าจอของ คัมภีร์ร้อยชาติ แสงสีทองสายหนึ่งก็พลันส่องประกายเจิดจ้า แสงสว่างนั้นเจิดจรัสยิ่งนัก เหนือกว่าพรสวรรค์สีทองก่อนหน้านี้มาก!

【ท่านได้ปลุกพรสวรรค์สีทอง·คู่มือเอาชีวิตรอดในเซียนซู】

  【คู่มือเอาชีวิตรอดในเซียนซู: ที่นี่คือสายด่วนให้คำปรึกษาป้องกันการถูกหลอกในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน อาศัยประสบการณ์ที่ถูกหลอกมานานหลายปี จะทำการตัดสินอย่างชัดเจนว่าท่านถูกหลอกหรือไม่!】

ลวี่หยาง : “…?”