เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ Being a talent in the Chusheng Demon Sect - บทที่ 692 ถึงเวลาที่เราจะสะสางบัญชีเก่ากันแล้ว! - novel-lucky

บทที่ 692 ถึงเวลาที่เรา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌จะสะสางบัญชีเก่ากันแล้ว!

การที่ตนฝังปฏิรูปวิถีไว้ในกายของจงก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วงนั้น แท้จริงแล้วมีอยู่สองเป้าหมาย

หนึ่ง ย่อมเพื่อช่วยเหลื‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อจงกวงต่อกรกับอั้งเซียว

‘จากประสบการณ์ของข้าแล้ว แม้อาจารย์ลุงจงกวงจะสามารถพลิกกลับดินธาตุ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เฉินได้ แต่ท้ายที่สุดอั้งเซียวก็ยังสามารถย้อนกลับได้อีกครั้งอยู่ดี’

หากมิใช่เช่นนั้น จงกวงย่อมไม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่ล้มเหลวในการแสวงหาโอสถทองคำ

‘ทว่าเมื่อมีข้าเข้าร่วม ในยามคับขัน ต่อให้อั้งเซียวพลิกกลับดินธาตุเฉิ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นอีกครา ข้าก็ยังสามารถลงมือโต้กลับ ย้อนกลับเป็นครั้งที่สามได้เช่นกัน’

‘และด้วยฐานะของข้าแล้ว หากอั้งเซียวถูกบรรดาเจินจวินทั่วหล้าเหนี่ยวรั้ง อีกทั้งยังติดอยู่ในยมโลก ออกแรงได้จำกัด เช่นนี้แล้วในการแปรเปลี่ยนดินธาต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ุเฉิน ก็น่าจะสู้กันได้พอฟัดพอเหวี่ยง ถึงแพ้ก็หาเป็นไร เพราะก็แค่ใช้เรื่องการแสวงหาโอสถทองคำของอาจารย์ลุงจงกวงมาเบี่ยงเบนความสนใจของเขาเท่านั้น’

ว่าให้ตรง ยิ่งช‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นะกลับยิ่งลำบาก

นี่แหละคือเป้าหม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ายข้อที่สองของเขา

หากว่าวันหนึ่งอาจารย์ลุงจงกวงระเบิดศักยภาพอันน่าตกตะลึง และด้วยการสนับสนุนของ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ตนยังสามารถต้านทานแรงกดดันจากอั้งเซียวไว้ได้ ถึงขั้นสำเร็จแสวงหาตะเกียงดับแสง

‘เช่นนั้นข้าก็จำต้องงัดไพ่ตาย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่ฝังไว้ มาใช้สกัดเขาเสียเอง’

ท้ายที่สุด หากจงกวงสำเร็จจริง เ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ช่นนั้นหงยวิ๋นจะพิสูจน์สิ่งใดได้

‘วางใจเถิดอาจารย์ลุง ชาติห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น้าแล้วกัน ข้าจะชดเชยให้!’

เมื่อจัดการเรื่องของอาจารย์ลุงจงกวงเรียบร้อยแล้ว ลวี่หยางก็อาศัยจังหวะที่เฟยเสวี่ยเจินจวินยั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งคงต่อสู้กับหานกวงฝูเทียนเจินจวินอย่างดุเดือด แอบลอบออกจากแคว้นชิ่งอย่างเงียบงันไร้ผู้ล่วงรู้

โพ้นทะเล เตาหลอม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ใจสมุทรเพลิงปฐพี

ลวี่หยางไม่หยุดพักแม้เพียงชั่วครู่ รีบรุดไปยังฐานใหญ่ของซั่วฮ่วนที่ซ่อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นตัวอยู่ในดินแดนโพ้นทะเลนี้ จากนั้นก็หยิบธงสั่งสอนวิถีธรรมออกมาในบัดดล

“สหายเต๋าซั่วฮ่ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น สบายดีหรือไม่?”

“ข้าน้อยหาเป็นไรไม่ ขอข‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อบคุณนายท่านที่เป็นห่วง”

ภายในธงสั่งสอนวิถีธรรม มีม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่านปราณสีม่วงลอยล่องแผ่ซ่าน

ไม่นานนัก เงาร่างของซั่วฮ่วนก็ปรากฏขึ้น แม้เวลานี้เขาจะหล่นลงจากขั้นโอสถทองค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ำแล้ว แต่ฐานะของเขายังสูงส่งเกินกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับวางรากฐานโดยทั่วไปนัก

ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มขื่น “…บอกเจ้าไปกี่หนแล้ว ว่าเราไม่ได้เป็นผู้เหนือกว่าหร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ือผู้น้อยกว่ากัน ควรจะเรียกขานกันว่าสหายเต๋า พูดเช่นนี้ทุกวัน มันง่ายที่จะห่างเหินกันนะ”

“ข้าเข้าใจแ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ล้ว นายท่าน”

ซั่วฮ่วนประสานมือคารวะ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ หากก็ไม่เปลี่ยนสรรพนาม

ความจริงอยู่ร่วมกันมานาน เขาย่อมรู้ดีว่าลวี่หยางหาได้พูดจาสุภาพตามธ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌รรมเนียม หากแต่คิดเช่นนั้นจริง ๆ …เพียงแต่เขาเองก็มีจุดยืนของตนอยู่

ในสายตาเขา ลวี่หยางมีคุณูปการใหญ่หลวงทั้งต่อตนและสวรรค์หวนซวี จนไม่รู้ว่าจะทดแทนอย่างไรได้หมด ดังนั้นการใช้คำเรียกที่ยกย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่องจึงเป็นเพียงวิธีแสดงความขอบคุณของเขา และบุคคลที่เขายอมก้มหัวให้โดยไม่ขุ่นข้องใจเช่นนี้ มีเพียงลวี่หยางผู้เดียวเท่านั้น

เรื่องนี้ เขาค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิดไว้แต่แรกแล้ว

นึกย้อนกลับไปเมื่อคราวก่อน เพื่อแสวงหาโอสถทองคำ เพื่อกอบกู้สวรรค์หวนซวี เขาไม่รู้ว่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ต้องไปกราบผู้คนมากเพียงใด ขอร้องไปเท่าไร แต่ท้ายที่สุดก็ถูกมองเป็นเพียงเศษฟางเศษหญ้า

มีเพียงลวี่หยางเลือก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌จะฉุดเขาไว้ครั้งนั้น

ดังนั้นเขาจึงได้ตัดสินใจตั้งแต่แรก：นอกจากลวี่หยางแล้ว เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้ใ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ครอีก ไม่ยอมคารวะผู้ใดอีก บนผืนฟ้าดินนี้ ก็ไม่มีใครคู่ควรให้เขากระทำอีกแล้ว

จากนั้น เขาก็หันหน้ากลับไปมองยังที่ไม่ไกลนัก ภายในเตาหลอมใจสมุทรเพลิงปฐพี‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ตรงนั้นมี “ตัวเขาเอง” อีกผู้หนึ่งอยู่ แววตาเผยความซับซ้อนขึ้นมาชั่วพริบตา

นั่นคือเขาในอดีต ผู้ไร้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌พลังจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา

วินาทีถัดมา แววตาของซั่วฮ่วนก็กลับมาแน่วแน่ เขายกมือขึ้นปาดหนึ่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งครั้ง ก็ดูดกลืนร่างนั้นเข้าไปทันที แววตาค่อยๆ ส่องประกายขึ้นมา

ลวี่หยางเห็นเข้าก็อดรู‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้สึกอิจฉาเล็กน้อยไม่ได้

เพราะเมื่อเกิดใหม่มาหลายครั้ง เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่า หลังการกลับชาติเกิดใหม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่ หากสามารถดูดกลืนตัวตนในอดีตได้ ก็เหมือนจะช่วยเพิ่มสติปัญญาได้ในระดับหนึ่ง

เรื่องนี้เห็นได้ชัดเจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นมากในตัวบรรพชนถิงโยว

อย่างชาตินี้ เขาก็เพิ่งรวบรวมวิญญาณธงทั้งหลายในธงหมื่นวิญญาณที่ได้จากหยวนถูคืนมา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ไว้ทั้งหมด และตอนนี้บรรพชนถิงโยวในธงสั่งสอนวิถีธรรมปัจจุบันคือสี่รวมเป็นหนึ่งแล้ว

มีสติปัญญาแห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ลมคมจนน่ากลัว

แล้วแหลมคมแค่ไหนน่ะหรือ? จะพูดให้ชัดก็คือ… แค่ลวี่หยางมองสบตากับบ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌รรพชนถิงโยว ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า…ตัวเองดูเหมือนจะโง่นิดๆ ด้วยซ้ำ

นี่คื‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ออะไร? (อ่านฟรีตอนต่อไปได้ที่ https://novel-lucky.com/)

นี่มันภาพล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ักษณ์ชัดๆ!

แม้จะยังไม่ถึงระดับภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผล แต่ลวี่หยางก็รู้สึกได้ว่าปั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ญญาอันล้ำลึกของบรรพชนถิงโยว กำลังค่อยๆ เข้าใกล้ขีดสุดบางประการเข้าไปทุกที

เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ แม้การเพิ่มพูนของซั่วฮ่วนจะไม่ถึงกับยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะน้อย เพราะเมื่อตอนดูดกลืนตนเองครั้งแรกก็มีความก้าวหน้าอยู่แล้ว มิเช่นนั้นเขา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌คงยากที่จะพิสูจน์“วารีในตาน้ำ”ได้อย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ ส่วนครั้งนี้ที่ดูดกลืนตนเองครั้งที่สอง ผลลัพธ์ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าเขาฉลาดขึ้นอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เสียดายก็แต่ว่า มีเพียงข้าเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ท่านั้นที่ดูดกลืนตนเองไม่ได้

ลวี่หยางแลบลิ้นเล็กน้อยอย่างเสียดาย ทว่าไม่ถึงกับอิจฉาอะไรนัก ท้ายที่สุดแล้วป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ัญญาของบรรพชน ก็ย่อมถือเป็นปัญญาของข้าด้วยเช่นกัน… ก็ไม่เห็นมีอะไรต่างกันนัก

“จากนี้ไปก็ฝากด้ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยแล้วกัน สหายเต๋า”

ลวี่หยางกล่าวพลางมองไปยังซั่วฮ่วน ซึ่งในยามนี้ได้ดูดกลืนร่างเดิมเสร็จสิ้น พร้อมทั้งรั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌บช่วงเหตุและผลทั้งหมดต่อมา ต่อให้เป็นอั้งเซียวมายืนอยู่เบื้องหน้าก็คงแยกแยะไม่ออกแล้ว

เป็นเช่นนี้แล้ว แผนการที่อั้งเซียววางไว้บนร่าง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ของซั่วฮ่วน ก็ถือว่าสิ้นเปลืองเปล่าไปโดยปริยาย

ไม่เพียงสิ้นเปล่า หากแผนการแสร้งปลอมประสบผลลัพธ์ หลอกล่อให้อั้งเซียวเปิดประต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ูยมโลกสำเร็จ เช่นนั้นก็อาจฉวยโอกาสลงมือพิฆาตเขาในห้วงเวลาสำคัญได้เลยด้วยซ้ำ!

“เหอะเหอะ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เหอะ… ”

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็หัวเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ราะออกมาอย่างมืดมนเจ้าเล่ห์ทันที

“ตะเกียงดับแสง… ธารายืนยาว… ทองคำขาวเทียน… ปฐพีในทราย… ไพ่ตาย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่อั้งเซียวทิ้งไว้ในตำแหน่งมรรคผลทั้งหมด ถูกข้าถอนรากถอนโคนไปหมดแล้ว”

เช่นนี้แล้ว… เขา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌จะยังรอดได้อีกหรือ?

แต่ในไม่ช้า ลวี่หยางก็ค่อยๆ หายจากความตื่นเต้นที่เหมือนจะได้ล้า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งแค้น สีหน้าก็กลับคืนสู่ความสงบ หันไปเริ่มต้นครุ่นคิดถึงทางถอย:

‘การสังหารอั้งเซียวเป็น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เพียงกระบวนการเท่านั้น’

‘แม้ว่าข้ากับอั้งเซียวมีคับแค้นส่วนตัวบ้างเล็กน้อย แต่ข้าทำสิ่งใดมักแย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กบุญคุณกับความแค้นชัดเจน ไม่ได้เพราะแค้นนิดหน่อยแล้วจะไปล้างแค้นตอบแทน’

‘เป้าหมายหลัก ยังค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งเป็นตะเกียงดับแสง’

‘และตามแผนของข้า สุดท้ายอั้งเซียวจะต้องมุ่งแก้ไขตัวเองจนไม่มีแรงไป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ขวางหงยวิ๋น แต่สิ่งนั้นเป็นแผนก่อนหน้า ผลลัพธ์ภายหลังมิอาจฟันธงได้’

เหตุเพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งกับการกลืนกินตะเกียงดับแสง

ต่างไปจากการแสวงหาโอสถทองคำตามธรรมดา นี่เป็นการยึดชิงตำแหน่งมรรคผลด้วยกำล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ัง หากทำสำเร็จจะก่อให้เกิดผลกระทบใด ใครจะรู้ว่าจะเรียกปฏิกิริยาแบบใดกลับมา

เพียงพลั้งพลาดเพียงครั้งเดี‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยว ก็เท่ากับต้องเริ่มต้นใหม่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขณะนี้การกลืนกินตะเกียงดับแสงยังไม่สิ้นสุด เขาจำต้องห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าโอกาสสังหารหงยวิ๋น แล้วแปรกายาแห่งชีวิตร่างนี้ให้กลายเป็นของตนเองให้ได้

สิ่งนี้ต้องใช้เวลา แ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ละยิ่งต้องใช้สถานที่

ทว่าเมื่อลงมือกลืนกินตะเกียงดับแสงสำเร็จแล้ว หงยวิ๋นย่อมตกเป็นจุดศูนย์กลางแห่งสวรร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ค์ทั้งผอง จ้าววิถีเองก็จะหันมาสอดส่อง แล้วใครกันจะกล้าทำอันใดต่อหน้าสายตาเหล่านั้น?

ลวี่หยางข่มความคิดพลุ่งพล่านลงอย่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งสงบ และในไม่ช้าก็ได้คำตอบในใจว่า:

‘จิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่ของเทพสวรรค์…แดนลับซึ่งแม้แต่สายตาจ้าววิถียังมิอาจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ล่วงรู้ได้ ที่แห่งนี้คือสถานที่เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับใช้เป็นทางหนีของข้า!’

เมื่อตระหนักถึงจุดนี้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ลวี่หยางก็ลงมือทันที

เจียงซี ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ป่ารกทึบ

เมื่อเห็นลวี่หยางที่กลับมาแล้วยื่นพิกัดของทะเลแห่งแสงนอกฟ้าให้ตนเอง หงย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วิ๋นก็ฉายสีหน้าประหลาดใจทันที: “นอกฟ้า? สถานที่แบบนั้นมีอะไรน่าไปหรือ?”

“สหายจะเข้าใจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เองในเวลานั้น”

ลวี่หยางคลี่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยิ้มเล็กน้อย:

“เมื่อสหายกลับคืนสู่ตะเกียงดับแสงแล้ว ย่อมเข้าใจเอง พอถึงเวลานั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้นเพียงมุ่งหน้าไปตามพิกัดนี้ อาจยังหลงเหลือหนทางรอดอีกสายหนึ่ง”

ได้ยินดังนี้ คิ้วของหงยวิ๋นก็ขมวดแน่นไปชั่วครู‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่ ก่อนจะพลันเข้าใจทันที พยักหน้าอย่างหนักแน่น:

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านสหายคงกังวลว่าอั้งเซียวจะย้อนกลับมาล้างแค้นภายหลัง? ก็ถูกแล้ว เจ้าอั้งเซียวผู้นี้เป็นคนต่ำช้า แต่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กลับมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งนัก เราทั้งสองขัดขวางเส้นทางแห่งมรรคผลของมัน ย่อมไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า ยิ่งควรระวังตัวไว้มาก”

ลวี่หยางไม่ได้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ให้คำตอบโดยตรง

เขาเพียงเงยหน้า แหงนมองออกไปสุดสายตา ประหนึ่งสามารถแลเห็นทะลุผ่านเก้าหมื่นลี้ จนไปถึงร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่างนั้นที่นั่งอยู่เบื้องหน้าประตูยมโลก ร่างที่เคยทำให้เขาหวาดกลัวแทบขาดใจตลอดหลายชาติภพ

‘ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมแล้ว ต่อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ไปก็แค่เชิญเจ้าลงหม้อเท่านั้น’

‘อั้งเซียว มีคำกล่าวว่า “แค้นเมื่อวานดั่งหนามทิ่มหลัง” วันคืนย่อมผลัดเปลี‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่ยนหมุนเวียน ครานี้อย่าได้โทษข้าเลย ถึงเวลาที่เราจะสะสางบัญชีเก่ากันแล้ว!