เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ Being a talent in the Chusheng Demon Sect - บทที่ 748 การแสดงครั้งยิ่งใหญ่เริ่มต้นขึ้น!

บทที่ 748 การแสดงครั้งยิ่งใหญ่เริ่มต้นขึ้น!
  [เจ้าแห่งการบำรุงชีวิต]

  ภายในเจดีย์ขนาดมหึมา ท่ามกลางชั้นหนังสือมากมาย เจ้าแห่งมังกรเฒ่ากำลังจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งความรู้ พลิกดูหนังสือมากมายเกี่ยวกับการบรรลุระดับที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

  อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้น ความรู้สึกสั่นสะเทือนเล็กน้อยเกิดขึ้นภายในตัวเขา

  ’นี่เป็นเพียงจินตนาการของฉันหรือ?’

  เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าแผ่นหยกที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดของเขา ซึ่งเขาใช้ติดต่อ [เจ้าแห่งการเทศนาธรรมที่มั่นคง] เมื่อจำเป็น ได้สั่นสะเทือนขึ้นอย่างกะทันหัน

  แต่ตอนนี้ เมื่อมองดูอีกครั้ง ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

  อย่างไรก็ตาม เขาก็รู้สึกแบบเดียวกันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว และคาดเดาถึงสาเหตุและผลลัพธ์โดยไม่รู้ตัว สำหรับเจ้าแห่งธรรมแล้ว นี่เป็นวิธีสื่อสารที่แนบเนียนที่สุด

  หากตาข่ายแห่งเหตุและผลอันยิ่งใหญ่เป็นฐานข้อมูลขนาดมหึมา และผู้ทรงคุณวุฒิระดับรากฐานสามารถเข้าถึงข้อมูลเพียงส่วนเล็ก ๆ ในขณะที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ระดับแก่นทองคำสามารถเข้าถึงข้อมูลส่วนใหญ่ได้ ก็ย่อมมีการเข้าถึงระดับสูงสุด นั่นคือความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลโดยตรงและฝากข้อความไว้ในฐานข้อมูล มี

  เพียงจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่สามารถบรรลุถึงสิ่งนี้ได้

  กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้ที่สามารถฝากข้อความไว้ในตาข่ายแห่งเหตุและผลอันยิ่งใหญ่ แม้กระทั่งตรึงเหตุและผลไว้ และท้ายที่สุดให้ระบบคำนวณผลลัพธ์นั้นได้ จะต้องเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคนี้

  นอกจาก [จักรพรรดิผู้เผยแผ่ธรรมรูปแข็ง] แล้ว จะเป็นใครได้อีก?

  อืม? ไม่สิ ดูเหมือนจะมีคนอื่น… อ้อ ใช่ ไม่มีใครอื่นแล้ว อ่า ดูเหมือนว่าฉันจะแก่ลงจริง ๆ ช่วงนี้ความคิดของฉันเริ่มฟุ้งซ่านมากขึ้นเรื่อย ๆ

  ดวงตาของจ้าวมังกรเฒ่าพร่ามัว มีควันปกคลุมจาง ๆ แต่เขากลับไม่รู้ตัว และไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะเขายังคงจดจ่ออยู่กับเรื่องตรงหน้า

  “เหมือนเห็นใบไม้ตรงหน้า—นั่นแหละคือความหมายที่แท้จริง”

  ไม่นานนัก ข้อความก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าราชามังกรเฒ่า:

  【วังมังกร พบข้า】

  เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจที่กระวนกระวายก่อนหน้านี้ของราชามังกรเฒ่าก็สงบลงทันที เขารู้สึกผิดในใจที่ระมัดระวังมากเกินไปจนเกือบพลาดสิ่งสำคัญไป แดน

  ไกล วังมังกร

  ขณะที่จิตสำนึกของราชามังกรเฒ่าค่อยๆ กลับสู่สภาวะปกติ รูปปั้นมังกรที่อยู่ลึกเข้าไปในวังมังกรก็พลันมีชีวิตขึ้นมา ดวงตาหยกของมันก็เปล่งประกาย

  ’อนิจจา น่าเสียดายที่ร่างที่แท้จริงของข้าไม่สามารถปรากฏออกมาได้’ ราชามังกรเฒ่าถอนหายใจในใจ [

  อังเซียว] และลู่หยางกำลังจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด เห็นได้ชัดว่าไม่ยอมให้เขาไปไหนไกล เขาจึงต้องใช้ร่างแยกของเขาชั่วคราวเท่านั้น
  “สหาย นานแล้วนะ”

  “ฟ่อ!”

  เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ราชามังกรเฒ่าตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกไม่สบายใจ เขาจึงสบถในใจกับคุณภาพที่แย่และประสาทสัมผัสที่อ่อนแอของร่างแยก

  ถ้าร่างที่แท้จริงของเขาอยู่ที่นี่ เขาคงไม่มีทางเข้าใกล้ขนาดนี้ได้โดยไม่ทันสังเกต ตัวอย่างเช่น ตอนที่ลู่หยางมาที่วังมังกรก่อนหน้านี้ แม้จะมี [นักล่าราตรี] คอยพรางตัวอย่างลึกลับ เขาก็ยังรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่ดี แต่ร่างโคลนของเขากลับขาดความสามารถนี้อย่างเห็นได้ชัด

  ทันทีหลังจากนั้น เขาก็หันหลังกลับ

  สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือชายวัยกลางคนที่มีรูปลักษณ์สง่างามและดูเป็นนักวิชาการ แม้ว่าเขาจะดูไม่สบายก็ตาม แต่เจตนาแห่งดาบของเขากลับดึงดูดความสนใจของท่านเจ้ามังกรเฒ่าได้

  มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก [เจ้าสำนักเทศน์กังซิง]

  เมื่อเห็นเขา ท่านเจ้ามังกรเฒ่าก็รีบโค้งคำนับ “สวัสดีสหายเต๋า ร่างที่แท้จริงของข้าไม่สามารถปรากฏได้ในขณะนี้ ข้าขอถามได้ไหมว่าทำไมท่านถึงเรียกข้ามา?”

  “เพื่อ [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต]!”

  [เจ้าสำนักเทศน์กังซิง] ยิ้มอย่างเย็นชา “[อังเสี่ยว] มาพบข้าก่อนหน้านี้เกี่ยวกับโอกาสของ [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต] ข้าได้ยินมาว่าท่านก็เกี่ยวข้องด้วยหรือ ท่านเจ้ามังกรเฒ่า?” เมื่อ

  ได้ยินเช่นนั้น เจ้าแห่งมังกรเฒ่าก็ตกใจทันที

  ’เร็วขนาดนี้เลยเหรอ!?’

  ประสิทธิภาพของสำนักศักดิ์สิทธิ์นั้นสูงเกินไป เขายังลังเลอยู่เลยว่าจะทรยศพวกเขาดีหรือไม่ และจะทรยศอย่างไร พวกเขาก็เริ่มลงมือตามแผนแล้ว!

  เมื่อรู้เช่นนี้ เจ้าแห่งมังกรเฒ่าก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เพราะการให้สวามิภักดิ์ต่อศาลาดาบนั้นเป็นการตัดสินใจที่ไตร่ตรองมาอย่างดีและหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงรีบพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “สหาย อย่าหลงกล จริงอยู่ที่มีโอกาสอยู่ใน [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต] แต่มันก็เป็นกับดักที่ [อังเซียว] วางไว้เพื่อดักซุ่มโจมตีเจ้า!”

  ”นอกจากนี้ ยังมีปรมาจารย์แห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ลึกลับ ผู้ที่เคยควบคุมเส้นทางกายธรรม”

  ”ไม่ต้องพูดอะไรมาก ข้ารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”

  [ปรมาจารย์แห่งรูปกาย] กล่าวอย่างใจเย็นว่า “อย่างไรก็ตาม นี่เป็นการสมคบคิดอย่างเปิดเผย ข้าปฏิเสธไม่ได้ มิเช่นนั้นข้าจะเดินทางมาไกลขนาดนี้เพื่อตามหาท่านทำไม?”

  ราชามังกรเฒ่าเข้าใจในทันที:
  ”สหายเต๋า วางใจได้เลย ข้าจงรักภักดีต่อศาลาดาบเสมอมา ข้ายังคงครอบครองมรดก [เพลิงสวรรค์] อยู่ เพียงแต่รอโอกาสที่จะรับใช้ท่าน!” “

  ดีมาก”

  [ปรมาจารย์แห่งรูปกาย] พยักหน้าและกล่าวอย่างเย็นชา “ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องการให้เจ้าโจมตีหญิงบ้าเฟยเสวี่ยอย่างไม่ทันตั้งตัวในจังหวะสำคัญ”   

  “ข้าจะบอกใบ้เรื่องจังหวะเวลาที่แน่นอนให้เจ้าผ่านทางตาข่ายแห่งเหตุและผล”

  “…ซุ่มโจมตีเฟยเสวี่ย?”

  เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าแห่งมังกรเฒ่าก็ขมวดคิ้ว ราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ตกลง ข้าจะดำเนินการตามนั้น”

  จากนั้นทั้งสองก็ปรึกษาหารือรายละเอียดกันครู่หนึ่ง

  สักครู่ต่อมา เจ้าแห่งมังกรเฒ่าก็สลายร่างโคลนของตนไป ในขณะที่ [รูปกายที่เทศนาถึงปรมาจารย์ที่แท้จริง] ล่องลอยออกไป ไปถึงเกาะห่างไกลแห่งหนึ่ง

  “วูบ!”

  วินาทีต่อมา ชายผู้ฝึกฝนวิชาปราณที่เดิมทีแผ่พลังปราณดาบออกมา ก็สลายไปในทันที กลายเป็นควันโขมง เผยให้เห็นรูปลักษณ์ของ [กายเหนือกฎแห่งการลงโทษ]

  “ข้าประเมินเจ้าต่ำไป สหายเต๋า!”

  น้ำเสียงของอังเสี่ยวแฝงไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยขณะที่เขามองสำรวจลู่หยาง “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีพลังปราณดาบ ทำให้การเดินทางครั้งนี้ง่ายขึ้นมาก”

  “เรื่องเล็กน้อย ไม่มีอะไรต้องโอ้อวด” ลู่หยางตอบอย่างใจเย็น “วิธีการของท่านนั้นเหนือกว่าอย่างแท้จริง ท่านผู้อาวุโส ทั้งคู่เป็นร่างโคลน แต่ท่านกลับใช้ [กายทิพย์เหนือกฎ] ของท่าน ปลดปล่อยพลังออกมาได้เกือบเต็มที่ ในขณะที่สัมผัสทิพย์ของท่านจ้าวมังกรอ่อนลงอย่างมาก มิเช่นนั้นเราคงไม่สามารถหลอกลวงเขาได้ง่ายขนาดนี้”

  จากนั้นเขาก็มองอังเสี่ยวอย่างลึกซึ้ง

  “กำแพงแห่งความรู้นั้นคู่ควรอย่างแท้จริง การพัฒนาของท่านนั้นหาที่เปรียบมิได้ ท่านผู้อาวุโส ข้าขอถามได้ไหมว่าท่านทำได้อย่างไร?”

  ท่านจ้าวมังกรไม่ใช่คนธรรมดา

  การฝึกฝนของอังเสี่ยวตอนนี้ลดลงมาอยู่ที่ระดับกลางของแก่นทองคำแล้ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังสามารถมีอิทธิพลต่อการตัดสินของท่านจ้าวมังกรได้จากอากาศธาตุ

  ‘ถ้าข้าไม่ได้เชี่ยวชาญศาสตร์ลึกลับของ [ไฟตะเกียงปกคลุม] ซึ่งมีเป้าหมายที่แม่นยำอย่างยิ่ง [อังเสี่ยว] ก็คงสามารถมีอิทธิพลต่อการตัดสินของข้าได้ง่ายๆ เช่นกัน’

  เมื่อเผชิญกับสายตาที่ชื่นชมแต่ก็หวาดกลัวของลู่หยาง [อังเสี่ยว] ก็เพียงแค่ยิ้ม

  “สหายเต๋า ท่านเชิดชูข้าเหลือเกิน”

  เขาไม่ได้ตอบคำถามของลู่หยาง แต่เปลี่ยนเรื่อง “ท่านตกลงที่จะเชิญเฟยเสวี่ยและฮั่นกวงไปที่สำนักศักดิ์สิทธิ์แล้วหรือ?”

  “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”

  ลู่หยางไม่ได้ซักถามต่อ และยิ้มเล็กน้อย “จักรพรรดิที่แท้จริงจะไม่พลาดโอกาสของ [ปรมาจารย์แห่งการบำรุงชีวิต] พวกเขาสามารถเข้าร่วมการซุ่มโจมตีได้ทุกเมื่อ”

  “ดี!”

  [อังเสี่ยว] พยักหน้า “ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว เราแค่ต้องการให้กังซิงเข้าไปใน [ปรมาจารย์แห่งการบำรุงชีวิต] และได้รับหนังสือผลไม้สูงสุด” เขาหลับตาลง

  ในทะเลแห่งแสง

  [จักรพรรดิที่แท้จริงผู้เผยแพร่ธรรมะกังซิง] ตัวจริงพบอาณาจักรเล็กๆ และพักฟื้นเป็นเวลาสามเดือนเต็มก่อนที่จะหายจากอาการป่วย

  “เฮ้อ! ในที่สุด”

  [จักรพรรดิที่แท้จริงผู้เผยแพร่ธรรมะรูปแข็ง] ถอนหายใจอย่างหนัก ไม่เคยมีมาก่อนที่เขารู้สึกว่าสภาพที่ถูกจำกัดในปัจจุบันผลักดันเขาไปสู่ขอบแห่งความบ้าคลั่ง

  ก่อนหน้านี้ เมื่อเขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็เคยชินกับสภาพครึ่งตายครึ่งพิการเช่นนี้ แต่หลังจากที่ได้รู้ถึงการมีอยู่และโอกาสของ [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต] เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป การอยู่ในระดับกลางของแก่นทองคำแม้เพียงนาทีเดียวก็ทรมานเหลือเกิน

  '[จิตสำนึกที่แตกสลายของมนุษย์สวรรค์] โอกาสของปรมาจารย์เต๋า’

  [ราชาผู้เผยพระวจนะรูปแข็ง] สัมผัสถึงความว่างเปล่าและค้นหา [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต] ได้อย่างรวดเร็ว ตราประทับผู้พิทักษ์บนร่างกายของเขาก็ทำให้เขารู้ว่า

  ’ตอนนี้ข้าไม่ขาดอะไรแล้ว!’ ‘

  เหตุและผล พิกัด ทุกอย่างอยู่ที่นั่น   ในพริบตาเดียว ข้าก็สามารถเข้าไปใน [ปรมาจารย์บำรุงชีวิต] ได้รับหนังสือแห่งผลสูงสุด และแก้ไขปัญหาทั้งหมดของข้าได้!
  ’ ‘อันตรายแฝงตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง’ แม้จะมีความหวังอยู่ตรงหน้า เขาก็ยังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน รู้ว่าภายใน [ปรมาจารย์แห่งการบำรุงชีวิต] มีกับดักที่วางไว้   เพื่อดักรอเขาอยู่   แต่ลู่หยางได้ประเมินไว้แล้วว่านี่คือการสมคบคิดอย่างเปิดเผย เขาต้องไปที่ [ปรมาจารย์แห่งการบำรุงชีวิต] และเขาต้องก้าวเข้าไปในกับดัก ชีวิตและความตายขึ้นอยู่กับวิธีการของพวกเขาเอง   ’ก็เป็นเช่นนั้นแหละ’   คิดเช่นนั้น [ปรมาจารย์แห่งรูปกายแท้] จึงคำนวณเหตุและผลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ ‘ใครเป็นเหยื่อ ใครเป็นผู้ล่า ยังไม่มีใครรู้!’   วินาทีต่อมา เขาก้าวไปหนึ่งก้าว   เข้าไปใน [ปรมาจารย์แห่งการบำรุงชีวิต]! ละครยิ่งใหญ่เริ่มต้นขึ้นแล้ว!   (จบตอนนี้)