เก้าดาวฟ้ามหายุทธ์ - ตอนที่ 152 อัญมณีน ้ำแข็ง

“พี่เย่เฉิน ข้ำจะมีโอกำสทุบตีผู้หญิงใจร้ำยคนนั้นไหมในครั้ง ต่อไปที่เรำเจอนำง”

เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวอี้ดังมำจำกเสื้อผ้ำของเย่เฉิน

เย่เฉินรู้ว่ำเขำหมำยถึงถำนไถหลิง เขำพยักหน้ำ

“มันต้องเป็นไปได้!”

“ก็ได้ ข้ำเชื่อพี่”

เสี่ยวอี้ตอบ

“เสี่ยวอี้ หินพวกนั้นในสระคืออะไร?”

เย่เฉินถำม หินเหล่ำนั้นที่ด้ำนล่ำงของสระดูไม่ธรรมดำ

“จือ จือ”

อำหลีพูดสองสำมค ำ

“พี่อำหลีบอกว่ำสิ่งเหล่ำนี้คืออัญมณีน ้ำแข็งและเป็นสมบัติล ้ำค่ำ”

เสี่ยวอี้บินออกเสื้อผ้ำของเย่เฉินและกลำยร่ำงเป็นเด็กอีกครั้ง

“อัญมณีน ้ำแข็ง แล้วเรำจะเก็บมันขึ้นมำจำกน ้ำได้ไหม?”

เย่เฉินถำม หินเหล่ำนั้นดูเหมือนจะมีร่องรอยของพลังงำนเย็น จ ำนวนมำกซึ่งสำมำรถน ำไปใช้ได้เมื่อเขำฝึกปรือพลังปรำณฟ้ำธำตุ น ้ำแข็ง มันอำจจะมีประโยชน์ส ำหรับบำงสิ่งบำงอย่ำงในบำงจุด

“หินพวกนี้มีมำตั้งแต่เกิด ปู่บอกว่ำ พ่อแม่ข้ำคงทิ้งไว้ที่นี่ มัน หนำว ครั้งหนึ่งเอำมือจุ่มน ้ำแล้วมือแข็งทันทีทันใดรับแทบไม่ไหว”

เสี่ยวอี้ลุกขึ้นนั่งยองๆ ริมสระน ้ำและมองดูก้นสระ

เย่เฉินรู้สึกประหลำดใจที่ได้ยินเช่นนั้น น ้ำเย็นขนำดนั้นเลย เหรอ?

เย่เฉินวำงมือของเขำบนผิวน ้ำ กระแสควำมเย็นของพลังงำนถูก ปล่อยออกมำจำกศูนย์กลำง สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่จะถูกแช่แข็งเมื่อ สัมผัสกับน ้ำค้ำงแข็ง เย่เฉินตัดสินใจถ่ำยทอด ปรำณน ้ำแข็งลึกลับ เพื่อทดสอบควำมเย็น

กระแสพลังงำนเย็นดังกล่ำวมีประโยชน์อย่ำงมำกต่อวิชำน ้ำแข็ง ลึกลับของเย่เฉินขณะที่เขำวำงแขนขวำของเขำลงไปในน ้ำ ควำม หนำวเย็นท ำให้เย่เฉินสั่นเทำอย่ำงรุนแรง ก่อนที่แขนขวำของเขำจะ แข็งตัวจนเสร็จสิ้น เขำกระตุ้นปรำณน ้ำแข็งทำงด้ำนขวำของเขำ จำกนั้นน ้ำค้ำงแข็งก็ละลำยไป

เย่เฉินรู้สึกว่ำเคล็ดวิชำน ้ำแข็งในตัวเขำแข็งแกร่งขึ้น เขำดีใจ มำกที่พบว่ำแขนทั้งหมดของเขำไม่แข็งเมื่อวำงมันลงในสระน ้ำเย็น ต่อไปเขำคิดว่ำเขำควรลงไปในน ้ำก่อน จำกนั้นเขำแช่ร่ำงกำยของ เขำ และในที่สุดเขำก็จมอยู่ในน ้ำทั้งตัว

อำหลีไม่กล้ำลงไปเหมือนกัน ดังนั้นมันจึงยืนอยู่ข้ำงสระน ้ำและ เฝ้ำดูเย่เฉินอย่ำงใจจดใจจ่อ

เสี่ยวอี้จ้องมองเย่เฉินด้วยดวงตำที่สว่ำงไสวรำวกับดวงดำว เท่ำที่

เคยเป็นมำ เขำไม่เคยมีควำมกล้ำที่จะลงไปในสระน ้ำ แต่เย่เฉินไม่ได้ รับผลกระทบใดๆ เลยเมื่อเขำแช่ตัวเองลงในสระน ้ำแข็ง เสี่ยวอี้รู้สึกทึ่ง สุดๆ เขำอดยกย่องเย่เฉินไม่ได้

“ไม่น่ำแปลกใจเลยที่พี่อำหลีบอกว่ำท่ำนเป็นอย่ำงนั้น!”

หำงของอำหลีกระดิกขณะที่มองดูเย่เฉิน กำรลงสู่สระน ้ำน ้ำแข็ง มีควำมเสี่ยงและหำกไม่ระวังเพียงพอพวกมันอำจกลำยเป็นชะมดแช่ แข็งได้!

เย่เฉินเดินไปที่ด้ำนล่ำง สักครู่ เขำลังเลที่จะสัมผัส อัญมณี น ้ำแข็ง ในขณะที่เขำรู้สึกได้ถึงน ้ำแข็งที่ก่อตัวที่ปลำยผมของเขำ

เย่เฉินท ำท่ำนั่งสมำธิที่ด้ำนล่ำงของสระน ้ำและฝึกฝนปรำณ น ้ำแข็งลึกลับของเขำ เขำกล้ำที่จะเผชิญกับควำมหนำวเย็นที่อยู่ รอบตัวเขำ

ขณะวิชำน ้ำแข็งลึกลับถ่ำยทอดออกมำ พลังงำนเย็นในร่ำงกำย ของเย่เฉินเริ่มหมุนวนมำกขึ้น แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ในขณะที่เย่เฉินฝึกฝนพลังปรำณฟ้ำธำตุน ้ำแข็งในร่ำงกำยของ เขำ ไฟจำกเกรำะแขนบนแขนซ้ำยของเย่เฉินก็เริ่มหรี่ลงเล็กน้อยอยู่ ในสภำพเรืองแสง สมบัติวิญญำณในเกรำะแขนก ำลังต่อสู้กับควำม หนำวเย็นจำกสภำพแวดล้อม พลังงำนของสิ่งประดิษฐ์วิญญำณธำตุ ไฟหมดลงอีก ท ำให้มันอ่อนลง

เมื่อสังเกตเห็นกำรเปลี่ยนแปลงของปลอกแขน เย่เฉินก็เริ่มกังวล หำกสมบัติวิญญำณ หมดพลังลง นั่นหมำยควำมว่ำมันจะตำยด้วย เช่นกันหรือไม่?

เย่เฉินรีบโคจรปรำณฟ้ำที่เป็นธำตุไฟของเขำอย่ำงรวดเร็วและ ฉีดมันเข้ำไปในเกรำะแขน สมบัติวิญญำณ มันรู้สึกสดชื่นอีกครั้งและ เผำไหม้อย่ำงสดใสอีกครั้ง

ขณะที่เย่เฉินท ำอย่ำงนั้น เขำก็พบกับกำรปะทะกันใน องค์ประกอบธำตุต่ำงๆ ชั่วขณะ เขำรู้สึกสับสนจำกภำยใน ชั่วขณะ หนึ่งเขำรู้สึกหนำวเหน็บ และต่อมำเขำก็ร้อนรุ่ม

วังวนปรำณ ประเภทน ้ำแข็งและไฟถือเป็นพลังที่แข็งแกร่งที่สุด ในเจ็ดธำตุปรำณฟ้ำ ลูกกลมพลังที่เกิดจำกแกนกลำงของวงกลม หมุนวนไปพร้อมๆ กัน เหมือนดำวคู่หนึ่งโคจรรอบจุดศูนย์กลำง เปลี่ยนไป.

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่เย่เฉิน?”

เสี่ยวอี้มองไปยังก้นสระอย่ำงกังวลใจ มีเปลวไฟปรำกฏขึ้นที่

ด้ำนล่ำงเป็นครั้งครำว

อำหลีส่ำยหัวไม่สำมำรถอธิบำยปรำกฏกำรณ์ที่ก ำลังเกิดขึ้นได้

ในขณะนั้น ทั้งสองรู้สึกถึงพลังงำนน ้ำแข็งที่อยู่รอบๆ รวมตัวกัน อยู่รอบๆ สระน ้ำ

ร่ำงกำยของเย่เฉิน เปรียบเสมือนอ่ำงน ้ำวน ดึงปรำณฟ้ำที่เป็น น ้ำแข็งมำให้เขำ เขำเคลื่อนพลังลงมำที่ตันเถียน เย่เฉินตระหนักได้ ว่ำรูปแบบของพลังนพดำรำในตัวเขำเปลี่ยนไป ไฟและน ้ำแข็งหมุน วนกัน แต่ส่วนที่เหลือกระจัดกระจำยเหมือนดวงดำวรอบๆ ดวงจันทร์ เย่เฉินไม่สำมำรถบอกได้ว่ำมันเป็นกำรเปลี่ยนแปลงที่ดีหรือไม่ดี

เย่เฉินลืมตำขึ้น เขำดูดซับพลังงำนน ้ำแข็งในบ่อได้เต็มที่ ยกเว้นอัญมณีน ้ำแข็งที่ปล่อยพลังงำนน ้ำแข็งออกมำ เย่เฉิน ไม่ สำมำรถบอกได้แน่ชัดว่ำ อัญมณีน ้ำแข็งคืออะไร และพวกมัน สำมำรถปล่อยพลังงำนน ้ำแข็งได้อย่ำงไร แต่เขำไม่กลัวควำมหนำว อีกต่อไป เขำหยิบหินด้วยมือขวำและเก็บไว้ในกระเป๋ำฟ้ำดิน

กำรใส่อัญมณีน ้ำแข็งไว้ในเกรำะแขน ไม่ใช่ควำมคิดที่ดี เนื่องจำกมันจะปะทะกับ สมบัติวิญญำณ ดังนั้นกำรใส่ไว้ในกระเป๋ำ ฟ้ำดินจึงเป็นทำงเลือกที่ดีกว่ำ

อัญมณีน ้ำแข็ง จ ำนวนมำกนอนก้นอยู่ที่ด้ำนล่ำง ประมำณ 20 ถึง 30 ชิ้น คิดว่ำเขำจะไม่กลับมำที่นี่อีกเลย เขำจึงเก็บพวกมันไป ทั้งหมด เขำไม่ต้องกำรให้ของหำยำกเช่นนี้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่น

หลังจำกเก็บอัญมณีน ้ำแข็งทั้งหมดแล้ว เย่เฉินก็พุ่งขึ้นไปที่ผิว น ้ำและโผล่ออกมำจำกสระน ้ำน ้ำแข็ง

“พี่เย่เฉิน ท่ำนได้รับอัญมณีน ้ำแข็งทั้งหมดแล้วหรือยัง?”

เสี่ยวอี้ถำมอย่ำงตื่นเต้น เขำสัมผัสได้ถึงกำรเปลี่ยนแปลงใน พลังงำนของเย่เฉิน เย่เฉิน รู้สึกค่อนข้ำงรู้แจ้งและดูเหมือนว่ำ ปรำณ ฟ้ำของเขำจะมีระดับเพิ่มขึ้นเช่นกัน แม้ว่ำเขำจะยังคงอยู่ในระดับสิบ ขั้นกลำง อย่ำงไรก็ตำมปรำณฟ้ำของเย่เฉินนั้นแตกต่ำงจำกผู้คน ทั่วไป ไม่เช่นนั้นเขำจะไม่สำมำรถเข้ำและออกจำกสระน ้ำได้ตำม ต้องกำร

กำรฝึกปรือของเย่เฉินอ่อนแอกว่ำเสี่ยวอี้ แต่เด็กน้อยคิดว่ำเย่ เฉินเป็นบุคคลที่ทรงพลัง เขำอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเย่เฉินอย่ำงมำก

“ข้ำเก็บมำทั้งหมดแล้ว เสี่ยวอี้ อัญมณีน ้ำแข็งเหล่ำนี้เป็นสมบัติ พ่อแม่ของเจ้ำคงเหลือไว้ให้เจ้ำแล้ว ถ้ำเจ้ำต้องกำรบ้ำง บอกข้ำ ข้ำจะ ให้มันกับเจ้ำ”

เย่เฉินไม่เคยต้องกำรอัญมณีทั้งหมดเก็บไว้กับตัวเอง ยิ่งกว่ำนั้น ตอนนี้ที่ เสี่ยวอี้ ได้เลือกที่จะติดตำมพวกเขำไปด้วย

“ขอรับ พี่เย่เฉิน ขอบคุณ”

เสี่ยวอี้ขอบคุณเขำ เขำรู้สึกถึงควำมมีน ้ำใจที่เย่เฉินและอำหลี มอบให้เขำ

เย่เฉินเก็บกระเป๋ำของเขำอย่ำงปลอดภัย เขำมองไปที่ถ ้ำน ้ำแข็ง มันเป็นพื้นที่ที่ใหญ่มำก

“เรำจะไปกันแล้ว มีอะไรอีกไหมที่เจ้ำต้องกำร?”

เย่เฉินถำม

“เอ่อ ฮะ พี่เย่เฉิน พี่อำหลี รออยู่ที่นี่ อีกเดี๋ยวข้ำจะกลับมำ”

เสี่ยวอี้แปลงเป็นร่ำงดั้งเดิมและเลื้อยลึกเข้ำไปในถ ้ำ

เย่เฉินรู้สึกได้ว่ำเสี่ยวอี้ก ำลังเลื้อยเข้ำไปในส่วนที่ลึกที่สุดของถ ้ำ เพื่อเอำอะไรบำงอย่ำงกลับมำ

สิบนำทีต่อมำ เสี่ยวอี้ก็กลับมำและแปลงร่ำงเป็นเด็ก มือสีน ้ำนม ของเขำถือถุงผ้ำไหมสีทองที่ตกแต่งแล้วซึ่งมีรูปงูบินเย็บอยู่ เขำส่งต่อ ให้เย่เฉิน

“พี่เย่เฉิน ช่วยเก็บไว้ให้ข้ำด้วย”

“นี่คืออะไร?”

เย่เฉินถำมอย่ำงสงสัย

“ปู่บอกว่ำแม่และพ่อทิ้งมันไว้ให้ข้ำ เขำบอกให้ข้ำเปิดมันเมื่อข้ำ โตแล้ว”

เสี่ยวอี้เต็มใจที่จะรอจนถึงตอนนั้น โดยมอบควำมไว้วำงใจอย่ำง เต็มที่ให้กับเย่เฉินและอำหลี

เย่เฉินสงสัยว่ำปู่ของเสี่ยวอี้เป็นใคร บำงทีเขำอำจเป็นบุคคลที่อยู่ ยงคงกระพันซึ่งจะอธิบำยควำมรู้ของเขำเกี่ยวกับหลำยๆ เรื่อง อนิจจำ เขำจำกไปแล้ว

“ก็ได้”

เย่เฉินพยักหน้ำ โดยรู้ว่ำเขำไม่สำมำรถเปิดถุงได้อยู่แล้ว เขำ พยำยำมใส่ถุงไว้ในเกรำะป้องกันแต่มันไม่ยอมเข้ำไป ดูเหมือนว่ำ

กระเป๋ำจะมีช่องมิติเช่นกัน เย่เฉินสงสัยว่ำอะไร ที่พ่อแม่ของเสี่ยวอี้ทิ้ง ไว้ให้เขำไป เขำยัดถุงเข้ำไปในเสื้อผ้ำและซ่อนไว้อย่ำงดีแล้วถำมว่ำ

“เรำไปกันได้หรือยัง?”

“พี่เย่เฉิน พี่อำหลี ไปกันเถอะ”

เสี่ยวอี้พูดด้วยควำมกระตือรือร้นขณะที่เขำมองดูสภำพแวดล้อม เขำไม่ได้มีควำมผูกพันกับสถำนที่มำกนัก อันที่จริง เขำแทบรอไม่ ไหวที่จะเห็นควำมเป็นไปของโลกภำยนอกจั ในที่สุดเขำก็ไม่ จ ำเป็นต้องซ่อนตัวอยู่ในถ ้ำน ้ำแข็งอีกต่อไป เสี่ยวอี้มีควำมหวัง เกี่ยวกับโลกภำยนอกในขณะที่เขำเดินต่อไปด้วยควำมหวังและควำม อยำกรู้อยำกเห็นพอๆกัน

ทั้งสำมจึงออกจำกถ ้ำน ้ำแข็งทันที พอออกไปก็ได้รับกำรต้อนรับ จำกดวงอำทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจ้ำบนขอบฟ้ำ