เก้าดาวฟ้ามหายุทธ์ - ตอนที่ 211 ล่าสมบัติในทะเลสาบมรณะ

เย่เฉินถอนหายใจยาวเมื่อเขามองไปที่เสี่ยวอี้และสังเกตเห็นว่า เสี่ยวอี้กำลังเตะ ปลาหมึกน้อยไปรอบๆ เหมือนลูกบอล เขาอดโมโห ไม่ได้ เสี่ยวอี้ซนเกินไป!

“เสี่ยวอี้ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”

เย่เฉินตะโกน

“พี่ใหญ่ ข้ากำลังเล่นเตะบอลกับหมึกน้อย ท่านอยากเล่นด้วย ไหม?”

เสี่ยวอี้มองดูและถามอย่างร่าเริง

เย่เฉินเดินไปและเห็นว่าปลาหมึกตัวน้อยมาหยุดข้างๆ เสี่ยวอี้ มัน ปลอดภัยและดูไม่โกรธแม้แต่น้อยที่ถูกเตะไปรอบๆ เหมือนลูกบอล มันกระโดดขึ้นลงอย่างยินดี

“หมึกน้อย เสี่ยวอี้กำลังกลั่นแกล้งเจ้าอยู่หรือเปล่า?”

เย่เฉินมองไปทางปลาหมึกน้อยแล้วถาม เย่เฉินกำลังจะ เสริมสร้างความสัมพันธ์กับปลาหมึกน้อยเพื่อที่ปลาหมึกตัวน้อยจะ ช่วยเขา แน่นอนว่าเสี่ยวอี้นี้จะต้องไม่รังแก ปลาหมึกน้อยอย่างน่า สงสาร

รังแก? ปลาหมึกน้อยตะลึงเป็นเวลานาน

“ข้าไม่ได้รังแกเจ้าหมึกน้อย หมึกน้อยเล่นกับข้าอย่างสนุก ต่างหาก”

เสี่ยวอี้พึมพำไปข้างหนึ่ง

ดวงตาของปลาหมึกน้อยโค้งงอเหมือนพระจันทร์เสี้ยวขณะยิ้ม และพยักหน้าอย่างเร่งรีบ

เย่เฉินตบหน้าผากของเขา เอาล่ะ การคิดแทนสัตว์อสูรไม่ใช่สิ่ง ที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้

“เอาหมึกน้อยกลับลงไปในน ้า เจ้าทำให้สวนเลอะเทอะหมดแล้ว”

เย่เฉินกล่าว ที่สำคัญปลาหมึกน้อยก็เป็นสัตว์ทะเล มันจะตาย ไหมถ้ามันออกจากน ้านานเกินไป อย่างไรก็ตาม บนความคิดที่สอง สัตว์อสูรแตกต่างจากสัตว์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เขาคิดมากไปหรือ เปล่า?

เย่เฉินหันหลังกลับและเดินกลับไปที่ศาลา

“หมึกน้อย พี่ใหญ่เย่เฉินบอกว่าไม่ให้เราเล่นเตะบอลอีกต่อไป”

เสี่ยวอี้พูดอย่างช่วยไม่ได้

ปลาหมึกน้อยมีสีหน้าผิดหวัง

“ถ้าอย่างนั้น เรามาเล่นอย่างอื่นกันไหม?”

เสี่ยวอี้กัดนิ้วแล้วขมวดคิ้ว

“เราจะเล่นอะไรดี?”

ปลาหมึกน้อยจ้องมองเสี่ยวอี้ด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“ทำไมเราไม่เล่นหมึกย่างลนเทียนกันล่ะ?”

เสี่ยวอี้มีความคิดและพูดอย่างตื่นเต้น

ลนเทียนเหรอ ปลาหมึกน้อยกระพริบตา

“ข้าจะจุดเทียนหลายเล่มบนพื้น และเจ้าต้องใช้หนวดของเจ้า เดินข้ามเทียนเพื่อเอาชนะ”

เสี่ยวอี้กระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นกับความคิดของเขา

ดวงตาของปลาหมึกน้อยโค้งงอและพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวอี้ เย่เฉินก็เกือบจะสะดุดและล้มลง การ เล่นนี้ไม่ใช่การข้ามเทียน มันเหมือนกับการย่างปลาหมึก ไม่สิ การ ย่างปลาหมึกยักษ์! ปลาหมึกน้อยเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น

เย่เฉินหันหลังกลับอย่างเร่งรีบเพื่อหยุดความคิดของเสี่ยวอี้ หาก พวกเขายังคงเล่นแบบนี้ต่อไป ปลาหมึกน้อยจะถูกเสี่ยวอี้เล่นจนตาย!

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว

ปลาหมึกตัวน้อยพลิกตัวลงไปในน ้า ดูเหมือนเบื่อหน่ายเล็กน้อย

เมื่อเย่เฉิน อาหลี และเสี่ยวอี้เดินไปมา มันก็กลับมามีชีวิตชีวาอีก ครั้ง

“ปลาหมึกน้อย ข้ามีคำถามจะถามเจ้า”

เย่เฉินนั่งยองๆ อยู่ข้างสระน ้า

ปลาหมึกน้อยกระพริบตาและจ้องมองไปที่เย่เฉิน

“หมึกน้อย อาศัยอยู่ในทะเลสาบมรณะ มาเป็นเวลานาน เจ้าเคย สังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ ที่ก้นทะเลสาบบ้างไหม?”

เย่เฉินถาม จักรพรรดิหมิงอู่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่ามีสมบัติอัน ล ้าค่าเหลืออยู่จากสมัยโบราณที่ก้นทะเลสาบมรณะ!

มีอะไรแปลกๆ บ้างไหม? ปลาหมึกน้อยวางหนวดไว้ใต้คางเพื่อ เลียนแบบท่าทีครุ่นคิดของเสี่ยวอี้

“มีของดีอยู่ในทะเลสาบมรณะ!”

หัวใจของเย่เฉินเต้นรัวและเขาพูดกับปลาหมึกน้อยว่า

“หมึกน้อย ถ้าเจ้านำของเหล่านั้นขึ้นมาในทะเลสาบมรณะ ข้าจะ ให้ของอร่อยแก่เจ้ากิน แบบนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในความเป็นจริง ถ้าเย่เฉินใช้ร่างทิพย์ของเขาเพื่อสั่งปลาหมึก น้อย มันก็อาจจะยังคงเชื่อฟัง อย่างไรก็ตามทะเลสาบมรณะ เป็น สถานที่ที่ค่อนข้างพิเศษ ร่างทิพย์ของเย่เฉินไม่สามารถเจาะพื้นผิว ของทะเลสาบได้ ถ้าปลาหมึกน้อยเพิกเฉยต่อเขา เมื่ออยู่ในทะเลสาบ มรณะ ความพยายามทั้งหมดของเขาก็จะไร้ผล ดังนั้น เย่เฉินจึงคิดที่

จะใช้บางสิ่งบางอย่างเพื่อหลอกล่อปลาหมึกน้อย

อายุขัยของปลาหมึกสนธยานั้นยาวนาน ด้วยอายุปัจจุบันของ ปลาหมึกน้อย มันน่าจะยังเป็นเด็กอยู่ ดังนั้นความคิดของมันจึงเรียบ ง่าย

เมื่อได้ยินคำว่า “กิน” เจ้าปลาหมึกน้อยก็พยักหน้าด้วยความ ยินดีอย่างยิ่ง

“เสี่ยวอี้ อุ้มหมึกน้อย อาหลีไปที่ทะเลสาบมรณะกันเถอะ”

เย่เฉินกล่าวด้วยร่างทิพย์อันสูงส่ง หากมีสิ่งดีๆ ในทะเลสาบ มรณะ ที่สามารถคงอยู่ได้เป็นพันปีในน่านน ้าที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูง มัน ต้องเป็นสมบัติล ้าค่าแน่ๆ!

อาหลีกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเย่เฉิน พวกเขาออกจากที่พัก ของจักรพรรดิอย่างเงียบ ๆ และวิ่งไปที่ทะเลสาบมรณะ

ทางเข้าหุบเขาของทะเลสาบมรณะ ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่น หนาแต่ที่พักของจักรพรรดิไม่มีทหารมากนัก อาหลีใช้ภาพลวงตา ของนางอย่างเต็มที่และทหารเหล่านั้นไม่รู้ว่าเย่เฉิน และคนอื่นๆ ออกมาจากตำหนักแล้ว

เย่เฉินรู้ว่าเขามีความลับมากเกินไป ไม่ว่าเขาจะใกล้ชิดกับ ปรมาจารย์เภสัชชวนอี้ และจักรพรรดิหมิงอู่มากแค่ไหน ความลับ บางอย่างก็ไม่ควรเปิดเผย

ข้างทะเลสาบมรณะ พระจันทร์เต็มดวงห้อยสูงอยู่บนท้องฟ้า ส่อง แสงสีขาวบริสุทธิ์

เงาของกลุ่มเย่เฉินปรากฏขึ้นบนชายฝั่งหินของทะเลสาบ

เย่เฉินและเสี่ยวอี้กำลังถือถังที่เต็มไปด้วยน ้าบริสุทธิ์จากสวรรค์ ไม่ว่าพวกเขาจะตกปลาอะไรจากทะเลสาบก็ต้องล้างในถังก่อน

พวกเขาหยุดที่ทะเลสาบ เย่เฉินปล่อยปลาหมึกน้อยลงไปในน ้า

“หมึกน้อย เราจะรอเจ้าที่ริมฝั่ง จากนั้นเจ้าลงไปค้นหา”

เย่เฉินกล่าวและรอโดยมีอาหลีและเสี่ยวอี้อยู่ข้างชายฝั่ง

ปลาหมึกน้อยพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วดำลงไปในน ้า

อาจใช้เวลานานกว่าที่ปลาหมึกตัวน้อยจะกลับมา เย่เฉิน นั่งขัดสมาธิบนก้อนหินและเริ่มฝึกฝน ขณะที่อาหลีหลับตาและทำ แบบเดียวกันเคียงข้างเย่เฉิน เสี่ยวอี้เริ่มเล่นกับก้อนหินที่ด้านข้าง

หลังจากผ่านไปกว่าสิบนาที ก็มีน ้ากระเซ็นขึ้นมา และปลาหมึก น้อยก็ลอยขึ้นสู่ผิวน ้า

“เป็นยังไงบ้าง เจ้าหมึกน้อย เจ้าพบอะไรไหม?”

เย่เฉินรีบไปที่ริมทะเลสาบและมองไปยังปลาหมึกน้อย

ปลาหมึกน้อยยิ้มด้วยดวงตาและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว มันยื่น ปลาหางแดงออกมา ซึ่งเย่เฉินเห็นกำลังจับสิ่งมีชีวิตอยู่ ปลาหางแดง ที่ดิ้นไปมา ปลาตัวนี้มักจะอาศัยอยู่ที่ก้นทะเลสาบ แต่เย่เฉินจับได้เป็น ตัวเมีย มันมีมูลค่าพอๆ กับปลาลูกอ๊อดครีบแดง

เย่เฉินตบหน้าผากของเขา ปลาหมึกน้อยคงเข้าใจผิด เขารีบ อธิบาย

“หมึกน้อย ข้าไม่ได้หมายถึงปลา แต่เป็นอะไรก็ได้ที่อาจเป็นของ แปลก เช่น ไข่มุก อัญมณี กล่อง อาวุธ ชุดเกราะ และอื่นๆ ”

ปลาหมึกน้อยมองไปที่เย่เฉินและคิดอยู่นาน จากนั้นก็ยิ้มและ พยักหน้า มันดำลงไปอีกครั้ง

สักพักเจ้าปลาหมึกน้อยก็กลับมาอีกครั้ง

เย่เฉินแทบจะพูดไม่ออก คราวนี้ปลาหมึกตัวน้อยได้หยิบหินลื่น ขนาดใหญ่ขึ้นมา หินก้อนนี้ดูแปลกตาจริงๆ มันไม่ได้ถูกกัดกร่อน โดยทะเลสาบ ถึงกระนั้น มันก็เป็นเพียงหินที่ค่อนข้างพิเศษและไม่ ค่อยมีประโยชน์อะไร

เย่เฉินทำได้เพียงปล่อยให้ปลาหมึกน้อยขุดลอกสิ่งต่างๆ ต่อไป ปลาหมึกน้อยมาพร้อมกับกระดองเต่า ก้างปลา และเปลือกหอย

ทั้งหมดนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับเย่เฉิน บางทีพวกเขาอาจถูกมอง ว่าเป็นสิ่งแปลกสำหรับ ปลาหมึกน้อย เย่เฉินพยายามอย่างดีที่สุดที่จะ อธิบายคำเช่นกล่องและอัญมณีให้ ปลาหมึกน้อย แต่ดูเหมือนมันจะ ไม่เข้าใจ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฉินก็หยิบสิ่งหนึ่งแล้วสิ่งเล่าจากพื้นที่

ของเกราะแขน รวมถึงไข่มุกดำ กระบี่นรกแตก และอื่นๆ เขาปล่อยให้ ปลาหมึกน้อยดูแต่ละรายการ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องสอนเป็นครั้งแรก ปลาหมึกน้อยจะรู้ว่าสมบัติคืออะไรก่อนที่จะส่งมันไปตามล่าหาสมบัติ

คราวนี้พวกเขารออยู่นานขึ้น ปลาหมึกน้อยลงไปกว่าสามสิบ นาที ฟองสบู่ก็ปรากฏขึ้นพร้อมเสียง “ซ่า” ปลาหมึกน้อยก็ขึ้นมาอีก ครั้ง แน่นอนว่ารอบนี้ ปลาหมึกน้อยไม่ได้หยิบเศษขยะขึ้นมา แต่เป็น มีดที่ปกคลุมไปด้วยดิน

“หมึกน้อย ใส่มันลงในถัง!”

เมื่อเย่เฉินเห็นมีดนั้น เขาก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

หนวดปลาหมึกตัวน้อยยกมีดขึ้นแล้วทิ้งลงในถัง หลังจากนั้น ภายใต้การดูแลของเย่เฉิน มันก็ทำความสะอาดมีดในน ้า

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุด พวกเขาก็จัดการทำความสะอาดมีด ที่เปื้อนสิ่งสกปรกและโคลนได้ มีประกายเย็นในความมืด และมีดที่

เปล่งประกายก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาของเย่เฉิน

เสี่ยวอี้และอาหลี ก็หันมาจ้องมองมีดนี้เช่นกัน

“พี่ใหญ่เย่เฉิน สิ่งนี้มีค่าไหม?”

เสี่ยวอี้กระพริบตาและถาม

แต่ละครั้งที่พวกเขาได้รับสมบัติที่ดี เสี่ยวอี้จะถามเป็นอันดับแรก ว่ามันมีค่าหรือไม่ เย่เฉินทำได้เพียงพยักหน้าและหยิบมีดขึ้นมา ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามีดส่งเสียงฮัมและสั่นสะเทือนราวกับว่ามัน ต้องการจะดิ้นรนหลุดออกจากมือของเขา .

ช่างเป็นวิญญาณสิ่งประดิษฐ์ที่ทรงพลังจริงๆ วิญญาณ สิ่งประดิษฐ์ของมีดนี้ต้องมีจิตสำนึกที่แข็งแกร่งและเป็นอิสระ!

การออกแบบของมีดนี้ก็แปลกมากเช่นกัน ด้ามประดับด้วยอัญ มณีที่ส่องประกายแวววาวสีเขียว ปลายของมีดไม่ตรงแต่โค้งมนเป็น รูปตะขอ ใบมีดมีความคมอย่างหาที่เปรียบมิได้ ปล่อยพลังน ้าแข็ง ออกมาทำให้ตัวสั่นจากความหนาวเย็นอย่างควบคุมไม่ได้

พลังปราณฟ้าประเภทน ้าแข็งช่างน่าเกรงขามจริงๆ!

มีดนี้เป็นสิ่งที่มีค่าอย่างแน่นอน อันดับของมันน่าจะสูงกว่ากระบี่

นรกแตก!

หลังจากมองใกล้ๆ มากขึ้น เย่เฉินสังเกตเห็นคำสองคำ – “มังกร ฟ้า” – แกะสลักด้วยอักษรเก่าที่ด้านข้างของใบมีด

มีดนี้เรียกว่ามีดมังกรฟ้าเหรอ?

“ปลาหมึกน้อย ทำได้ดีมาก!”

เย่เฉินหยิบยาเม็ดรวมวิญญาณออกมาจากพื้นที่ของเกราะแขน แล้วส่งให้ปลาหมึกน้อย ปลาหมึกน้อยกลืนกินพวกมันอย่างรวดเร็ว และตบริมฝีปากด้วยท่าทางพึงพอใจ

เย่เฉินสังเกตเห็นว่าเมื่อพูดถึงยารวมวิญญาณ แม้ว่ายาเพียง 2 เม็ดจะมากเกินไปสำหรับมนุษย์ธรรมดา สัตว์ลึกลับขั้นสุดยอดเช่น เสี่ยวอี้และปลาหมึกน้อย สามารถกลืนลงไปได้สิบหรือประมาณนั้นใน คราวเดียว หนึ่งหรือสองชั่วโมงหลังจากนั้น เมื่อกินยา พวกเขา สามารถกินต่อได้ ไม่เหมือนเย่เฉินที่ต้องรอเป็นเวลานานกว่าจะย่อย ยาเม็ดเดียวเสร็จ

ปลาหมึกน้อยกินยาเม็ดรวมวิญญาณแล้วกระโดดขึ้นจากน ้า อย่างมีความสุข หลังจากนั้น มันก็ดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบอีกครั้ง หลังจากได้รสชาติอันหอมหวานของรางวัล มันก็หมกมุ่นอยู่กับการ ล่าสมบัติมากขึ้นไปอีก

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ปลาหมึกตัวน้อยพบเสื้อไหมใน ทะเลสาบ หลังจากทำความสะอาดเสื้อแล้ว เย่เฉินก็ตระหนักด้วย ความตกใจว่าเสื้อตัวนี้ไม่เสียหายเลยแม้จะอยู่ในทะเลสาบมาเป็น เวลานาน มันดูราวกับว่ามันเพิ่งถูกสร้างขึ้นมา เย่เฉินไม่รู้ว่ามันเป็น

ผ้าไหมประเภทไหนแต่วัสดุนั้นนุ่มมาก หลังจากพิจารณาแล้ว เย่เฉิน ก็หยิบกระบี่นรกแตกออกมาจากเกราะแขนแล้วปัดมันไปที่มุมเสื้อ เขาค้นพบว่ากระบี่นรกแตกไม่สามารถตัดผ้าได้แม้แต่น้อย!

ตามที่คาดไว้ เสื้อไหมตัวนี้สามารถต้านทานการโจมตีด้วยกระบี่

ได้ แม้แต่สิ่งประดิษฐ์วิญญาณระดับสูงอย่างกระบี่นรกแตกก็ไม่ สามารถตัดผ่านมันได้! เสื้อตัวนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งประดิษฐ์ วิญญาณเพราะมันเป็นเพียงวัสดุที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเท่านั้น มูลค่าของมันจะไม่ต ่ากว่าสิ่งประดิษฐ์วิญญาณระดับ 6 หรือ 7 มัน อาจจะสูงกว่านี้ด้วยซ ้า

เสื้อผ้าไหมดูเล็กมากแต่มันก็เหมือนกับชุดยางยืดที่สามารถยืด ได้ถึงขนาดตัวใหญ่ แม้ว่า เย่เฉิน จะใหญ่กว่านี้อีกหนึ่งขนาดเขาก็ยัง สามารถสวมใส่ได้

ร่างกายของเสี่ยวอี้นั้นแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ โดย ธรรมชาติแล้ว เขาไม่ต้องการเสื้อแบบนี้ ส่วนอาหลีนางไม่มีทางที่จะ สวมมันได้ ในขณะที่เสื้อตัวนี้คือสิ่งที่เย่เฉิน ต้องการ เย่เฉินถอดเสื้อ ของเขาออกแล้วสวมสิ่งนี้ เสื้อไหมเนื้อผ้านิ่มใส่สบายแถมยังพอดีอีก ด้วย!

ความสามารถในการป้องกันของเสื้ออาจจะด้อยกว่าเกราะแขน เล็กน้อย แต่สิ่งสำคัญคือมันสามารถปกปิดทั้งตัวของเขาได้!

เป็นสินค้าที่ค่อนข้างดี การเพิ่มเสื้อแบบนี้อาจช่วยชีวิตได้ใน บางครั้ง!