เก้าดาวฟ้ามหายุทธ์ - ตอนที่ 574 ผู้อาวุโสบังคับกฎตระกูลหลิง
ไม่กี่วันต่อมา เมืองศักดิ์สิทธิ์เยี่ยนหวินสงบมาก อย่างไรก็ตาม ภายใต้ความสงบนี้ มีกระแสคลื่นใต้น ้าเกิดขึ้น
ในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง จักรพรรดิหลิน อี้เหยียนและคนอื่นๆ อีกสองสามคนจากตระกูลหลิงต่างจัดให้อยู่ในห้องพักแขก
เมื่อเขาพบว่าอี้เหยียนได้รับบาดเจ็บและทรัพย์สินของเขาถูกยึด จักรพรรดิหลินได้นำศิษย์สามคนไปที่เมืองราชาแห่งราชวงศ์จื่อหัว ด้วยตัวเองเพื่อตั้งคำถามกับประมุขตระกูลหลิงด้วยความโกรธ ตอน นั้นเองที่หัวหน้าตระกูลหลิงพบว่าหลิงหวี่ได้ก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ เช่นนี้ เขารีบขอโทษจักรพรรดิหลินและสัญญาว่าจะทวงความ ยุติธรรมให้กับอี้เหยียน นอกจากนี้เขายังขอให้ผู้อาวุโสผู้บังคับใช้กฎ ของตระกูลติดตามจักรพรรดิหลินและอี้เหยียนไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์
เยี่ยนหวิน
ท้ายที่สุดแล้ว จักรพรรดิหลินเป็นจักรพรรดิยุทธ์และเป็นสมาชิก ระดับสูงของกองพลเงาโลหิต หากบุคคลดังกล่าวสร้างความกดดัน ให้กับตระกูลหลิง ใครๆ ก็ทำได้เพียงจินตนาการถึงความกดดันที่
ตระกูลหลิงจะต้องแบกรับ มันอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจของตระกูลห ลิงทั้งหมดในราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ!
เรื่องของหลิงหวี่ต้องจัดการ! กุญแจสำคัญคือจะทำให้จักรพรรดิ หลินพอใจได้อย่างไร และไม่ปล่อยให้เขาระบายความโกรธต่อ ตระกูลหลิง!
ณ ห้องรับแขกของจวนเจ้าเมือง
ร่างกายของจักรพรรดิหลินยังคงส่องแสงสีทอง ทำให้ไม่สามารถ มองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน และเขานั่งอยู่สูงในที่นั่งหลัก
ฉีเหยี่ยน ผู้อาวุโสของตระกูลหลิง และคนอื่นๆ นั่งได้เพียงที่นั่ง ชั้นล่างเท่านั้น ทุกคนดูให้ความเคารพอย่างมาก
แม้แต่เจ้าเมืองฉีเหยี่ยน ก็สามารถรับใช้จักรพรรดิยุทธ์อย่าง จักรพรรดิหลินอย่างระมัดระวังเท่านั้น แม้ว่าฉีเหยี่ยนจะได้รับการ สนับสนุนที่แข็งแกร่ง แต่จักรพรรดิยุทธ์ก็ไม่ใช่คนที่เจ้าเมืองเล็กๆ อย่างเขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้
“ท่านจักรพรรดิหลิน อาการบาดเจ็บของศิษย์ของท่านหายดี แล้วหรือยัง?”
ผู้อาวุโสบังคับใช้กฎของตระกูลหลิง หลิงกงถามด้วยความกังวล มีผู้อาวุโสอีกสองสามคนอยู่ข้างๆ หลิงกงกำลังยิ้มแย้มเช่นกัน
ในใจของพวกเขา พวกเขากำลังสาปแช่งหลิงหวี่จนตายอยู่แล้ว ในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่เขาสามารถยั่วยุได้ เขาต้องยั่วยุศิษย์ของ จักรพรรดิยุทธ์ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและแม้กระทั่งชิง ทรัพย์สินของเขา หลิงหวี่เก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? พวกเขาทั้งหมด ตัวสั่นด้วยความกลัวและระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าหากจักรพรรดิ หลินไม่พอใจ ตระกูลหลิงทั้งหมดของพวกเขาจะเข้าไปพัวพัน
“อาการบาดเจ็บของอี้เหยียนหายดีแล้ว โชคดีที่ไม่มีปัญหาใหญ่ ใดๆ”
จักรพรรดิหลินนั่งบนเก้าอี้และถามด้วยน ้าเสียงแผ่วเบา ดูเหมือน ไม่พอใจเล็กน้อย
“เจ้าบอกว่าเจ้าต้องการถามจักรพรรดิหิมะ จดหมายของ จักรพรรดิหิมะมาถึงแล้วหรือยัง?”
หลิงกงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ดูเขินอายเล็กน้อย ในความเป็นจริง พวกเขาได้รับจดหมายตอบกลับจากจักรพรรดิหิมะเมื่อเช้านี้แล้ว อย่างไรก็ตาม ความตั้งใจของจักรพรรดิหิมะคือให้พวกเขาปกป้องห ลิงหวี่ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!
หากเขาถ่ายทอดความตั้งใจของจักรพรรดิหิมะไปยังจักรพรรดิ หลิน เขาไม่รู้ว่าเขาจะยั่วให้เกิดความโกรธแบบไหน
นอกจากจดหมายตอบกลับแล้ว ยังมีจดหมายอีกฉบับที่ยังไม่ได้ เปิด มันมาจากจักรพรรดิหิมะถึงจักรพรรดิหลิน แต่เขาไม่รู้ว่าเขียน อะไรไว้ หลิงกงกำลังดิ้นรนในใจ โดยไม่รู้ว่าเขาควรส่งจดหมายให้ จักรพรรดิหลินหรือไม่
เมื่อดูสีหน้าของหลิงกงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ จักรพรรดิหลินก็ โกรธเล็กน้อย เสียงของเขาลึกขึ้นในขณะที่เขาพูดว่า
“ตระกูลหลิงของเจ้ามีความหมายอะไร? เจ้ากำลังพยายามถ่วง เวลาอยู่หรือเปล่า? ข้าไม่มีเวลามากขนาดนั้นที่จะเสียเวลากับพวก เจ้า!”
เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิหลินโกรธเคือง หลิงกงก็เหงื่อออกอย่างเย็น ชา เขารีบยืนขึ้นและโค้งคำนับ เตรียมตัวให้พร้อมในขณะที่เขายื่น จดหมายให้จักรพรรดิหลินด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพูดว่า
“โปรดใจเย็นก่อน จักรพรรดิหลิน เราเพิ่งได้รับคำตอบจาก จักรพรรดิหิมะ นี่คือจดหมายจากจักรพรรดิหิมะ!”
จักรพรรดิหลินแค่นเสียงอย่างเย็นชาแล้วรับจดหมายไป หลังจากเปิดดูแล้ว เขาก็อ่านผ่านมันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาซึ่ง ซ่อนอยู่หลังแสงสีทอง จู่ๆ ก็มืดมน
“ดี ดี ดี วิเศษมาก!”
จักรพรรดิหลินโกรธจัด และแสงสีทองรอบตัวเขาก็สว่างขึ้น ตาม จดหมายของจักรพรรดิหิมะ เขาจะมาที่เมืองศักดิ์สิทธิ์เยี่ยนหวินภาย ในไม่กี่วันเพื่อขอโทษจักรพรรดิหลิน เขาสามารถจ่ายค่าชดเชยได้ บ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไร จักรพรรดิหิมะก็ต้องปกป้องหลิงหวี่! เขาไม่เคย คิดเลยว่าจักรพรรดิหิมะจะยอมทำเพื่อหลิงหวี่ขนาดนี้
“วันนี้ข้าต้องดำเนินการกับหลิงหวี่ แม้ว่าจักรพรรดิหิมะจะมาด้วย ตัวเองก็ตาม แต่ข้าก็จะทวงความยุติธรรมให้กับอี้เหยียน! สมาชิก ของตระกูลหลิงของเจ้าทุกคนมีค่ามาก ในขณะที่ศิษย์ของข้าก็ไร้ค่า เหรอ?”
หลิงกงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ มองหน้ากันอย่างเชื่องช้า พวกเขา ไม่รู้ว่าหลิงหวี่ทำอะไรกับจักรพรรดิหิมะเพื่อให้เขาปกป้องหลิงหวี่โดย แลกกับการรุกรานจักรพรรดิหลิน พวกเขาติดอยู่ตรงกลาง ติดอยู่ใน ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในด้านหนึ่ง จักรพรรดิหิมะเป็นเสา หลักในการสนับสนุนตระกูลหลิง เกียรติยศและความอับอายของ ตระกูลหลิงล้วนผูกติดอยู่กับจักรพรรดิหิมะ ในทางกลับกัน ประมุข ตระกูลได้สั่งให้เรื่องนี้ต้องให้ได้รับความพอใจจากจักรพรรดิหลิน
หากจักรพรรดิหิมะโกรธเคือง ตระกูลหลิงจะต้องวุ่นวายอย่าง แน่นอน และแม้แต่ประมุขตระกูลก็จะตกที่นั่งลำบาก อย่างไรก็ตาม หากจักรพรรดิหลินไม่พอใจ ตระกูลหลิงก็คงไม่มีช่วงเวลาที่ดีเช่นกัน
อี้เหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็โกรธมากเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่า จักรพรรดิหิมะจะปกป้องตัวเขาเองได้ขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ห ลิงหวี่จะเหิมเกริมและอยากให้เขาตาย!
“หลิงกง พาหลิงหวี่มาที่นี่!”
จักรพรรดิหลินพูดด้วยน ้าเสียงทุ้มลึก
เมื่อรู้สึกถึงความโกรธของจักรพรรดิหลิน หลิงกงก็ได้แต่ยิ้ม อย่างขมขื่นในใจ อย่างไรก็ตาม เขายังคงนำผู้อาวุโสสองสามคนและ รีบออกไปตามหาหลิงหวี่ แม้ว่าจักรพรรดิหิมะจะสั่งให้พวกเขา ปกป้องหลิงหวี่ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับจักรพรรดิยุทธ์ แบบตัวต่อตัว
เขาไม่รู้ว่าจักรพรรดิหลินจะจัดการกับหลิงหวี่อย่างไร หลังจาก คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สรุปว่าข้อพิพาทระหว่างหลิงหวี่และอี้เหยียน เกิดขึ้นในทวีปบูรพา จักรพรรดิหลินไม่สามารถประหารหลิงหวี่ได้ อย่างมากที่สุด เขาจะสอนบทเรียนให้กับหลิงหวี่ หรือสั่งให้เขาคืน ดินแดนทั้งหมดที่เขายึดมาได้ ในระยะสั้น เขาแค่ต้องเอาใจจักรพรรดิ หลินเพื่อที่เขาจะได้อธิบายให้จักรพรรดิหิมะฟัง
เมื่ออี้เหยียนเห็นหลิงกงและคนอื่นๆ จากไป เขาก็หันไปหา จักรพรรดิหลินทันทีและพูดด้วยความคับข้องใจ
“อาจารย์ ดูเหมือนว่าทั้งตระกูลหลิงและจักรพรรดิหิมะต้องการ ปกป้องหลิงหวี่ หากเรื่องนี้ทำความยุ่งยากให้ท่าน งั้นก็ลืมมันไปเถอะ”
จักรพรรดิหลินสูดจมูกอย่างเย็นชาและพูดว่า
“ลืมมันไปเหรอ? เป็นไปได้อย่างไร? หากตระกูลหลิงกล้าปกป้อง เด็กสารเลวนั่น ตระกูลหลิงก็ต้องเตรียมพร้อมรับความโกรธแค้นของ ข้า! แล้วถ้าเขาเป็นจักรพรรดิหิมะล่ะ? เขาคิดว่าเขาจะบอกปัดข้า ออกด้วยคำพูดไม่กี่คำเพราะระดับพลังยุทธ์ของเขาสูงกว่าของข้า เหรอ? วันนี้ ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ้าอย่างแน่นอน!”
คำพูดของจักรพรรดิหิมะในจดหมายนั้นจริงใจ แต่จักรพรรดิ หลินยืนกรานที่จะช่วยเขาระบายความโกรธ ในสายตาของจักรพรรดิ หลิน คำพูดของจักรพรรดิหิมะไม่ต่างจากคำพูดลวกๆ
ดินแดนหลิงหวี่ในห้องนั่งเล่น
หลิงหวี่และเทียนไห่เสินหมีต่างก็อยู่ด้วย
หลิงกงและผู้อาวุโสทั้งห้าที่อยู่ข้างๆ เขาโกรธมาก
“หลิงหวี่ เจ้าเลินเล่อขนาดนั้นได้ยังไง! ชายคนนั้นเป็นศิษย์ของ จักรพรรดิหลิน และเจ้าเกือบจะฆ่าเขาและยังวางแผนที่จะยึดดินแดน ของเขาอีกด้วย! เจ้าจะยอมรับความผิดพลาดของเจ้าหรือไม่”
ผู้เฒ่าผมหงอกสาปแช่งด้วยความโกรธ หนวดเคราของเขาสั่น ด้วยความโกรธ
“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ขอร้อง อย่ามาโทษข้า!”
หลิงหวี่ตะคอกอย่างเย็นชาและพูดอย่างเหยียดหยาม เขา สามารถบอกได้เลยว่าผู้เฒ่าเหล่านี้ต้องการพาเขาไปหาจักรพรรดิ หลินและตัดสินลงโทษเขาในความผิดของเขา!
“เจ้ายังจะปฏิเสธ แม้กระทั่งตอนนี้อีกเหรอ? จักรพรรดิหลินมาหา เจ้าแล้ว หากเจ้าก้มศีรษะลงและยอมรับความผิดพลาด เจ้าจะได้รับ การลงโทษน้อยลงและตระกูลหลิงก็จะปกป้องเจ้าเช่นกัน มิฉะนั้น ฮึ่ม ถ้าจักรพรรดิหลินลงมือด้วยตัวเอง เขาจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ!”
ผู้เฒ่าอีกคนพูดด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึม
“หลิงหวี่ เจ้าไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองเหมาะสมในการทำสิ่งต่างๆ บ้างหรือไง? เราไม่สามารถส่งต่อตำแหน่งของประมุขตระกูลหลิง ให้กับเจ้าได้ เมื่อข้ากลับไป ข้าจะรายงานต่อประมุขตระกูลและถอด ตำแหน่งของเจ้าในฐานะผู้สืบทอดลำดับที่สามออกซะ!”
ประกายแวววาวแวบผ่านดวงตาของหลิงกงขณะที่เขาพูดด้วย น ้าเสียงเย็นชา
“ฮ่าๆๆ!”
หลิงหวี่หัวเราะอย่างดุเดือดและจ้องมองหลิงกงอย่างเย็นชา
“หลิงกง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำงานให้ประมุขมานานแล้ว เมื่อนานมาแล้ว พวกเจ้าทุกคนต้องการให้ข้าทำผิดพลาดเพื่อที่เจ้า จะได้ไล่ข้าออกจากตระกูลหลิง ข้ารู้เรื่องนี้มานานแล้ว”
“ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
สีหน้าของหลิงกงดูไม่น่าดูเล็กน้อย ผู้เฒ่าทั้งห้าที่อยู่รอบตัวเขา มองไปที่หลิงกง แต่ละคนมีความคิดของตัวเอง ในบรรดาผู้อาวุโสทั้ง ห้า บางคนยืนอยู่ข้างเจ้านายใหญ่ ในขณะที่บางคนยืนอยู่ข้าง เจ้านายคนที่สอง
“อย่าย่ามใจในตัวเองจนเกินไป ยังไม่แน่ใจว่าใครจะเป็นเจ้านาย คนแรกหรือคนที่สอง แม้ว่าคนแรกจะเป็นเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถ รักษาตำแหน่งของเจ้าในฐานะผู้เฒ่าผู้บังคับใช้กฎได้หรือไม่?
จักรพรรดิทุกคนมีข้าราชบริพารของตัวเอง! เจ้าควรระวังไว้ดีกว่า! คนที่สามในสายเลือดผู้สืบทอดของตระกูลหลิง ฮึ่ม เจ้าคิดว่าข้า สนใจตำแหน่งนี้ไหม เจ้าประเมินข้าต ่าไป!”
หลิงหวี่เยาะเย้ยและพูดอย่างเหยียดหยาม
“บังอาจ!”
หลิงกงรู้สึกอับอายและสาปแช่งด้วยความโกรธ ผู้อาวุโสทั้งห้าที่
อยู่ข้างหลังเขาก็หน้าซีดเกินไป
“พวกเจ้าทำได้แค่นี้! แม้ว่าข้าจะมอบตำแหน่งหัวหน้าตระกูลหลิง แต่ข้าก็ยังต้องพิจารณา!”
“โอหัง!”
ใบหน้าของหลิงกงแดงก ่าในขณะที่เขาสาปแช่ง ใบหน้าของผู้ เฒ่าทั้งห้าที่อยู่ข้างหลังเขาก็กลายเป็นสีขี้เถ้าเช่นกัน หลิงหวี่พูด เกินไปแล้ว
“หลิงหวี่ เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ? เมื่อรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับเจ้า ที่จะเป็นประมุขตระกูล เจ้าจึงตัดสินใจทุ่มเต็มที่และพยายามทำร้าย ตระกูลหลิงของเรา!”
ผู้อาวุโสผมสีเทาชี้ไปที่หลิงหวี่และสาปแช่ง
“บ้างั้นเหรอ? ข้าดูเหมือนเสียสติไปแล้วเหรอ? ตั้งแต่ท่านพ่อแม่ ข้าจากไป เจ้าเคยเห็นข้าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลหลิงไหม ถ้า ไม่ใช่เพราะลุงของข้า ข้าเกรงว่าข้าจะถูกเจ้าขับออกจากตระกูลหลิง เดิมทีข้าหลิงหวี่ ไม่ได้ต้องการต่อสู้เพื่อตำแหน่งประมุขตระกูลด้วยซ ้า ข้าแค่อยากจะเป็นคุณชายเจ้าสำราญและดื่มด ่ากับสุราและความสุข ทุกวัน อย่างไรก็ตาม พวกเจ้าไม่ให้โอกาสข้าได้เป็นคุณชายเจ้า สำราญด้วยซ ้า เพื่อกำจัดเภทภัยคุกคามนี้ พวกเจ้าต้องการขับไล่ข้า ออกจากตระกูลหลิง ถอนตัวจากตระกูลหลิง เท่านั้นเหรอ ข้าไม่ สนใจ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะออกจากตระกูลหลิง อย่างไรก็ตาม เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น ข้าจะกลับไปที่ตระกูลหลิง ไม่ช้าก็เร็วและรับ ตำแหน่งประมุขตระกูล ในเวลานั้น เจ้า เจ้า และเจ้าก็แค่รอ!”
หลิงหวี่ชี้ไปที่คนสองสามคนข้างหน้าเขาแล้วตะโกน ในเวลานั้น ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานกลายเป็นความโกรธ และระบายออกไป
ไม่มีใครรู้ว่าในคืนที่เงียบสงบเหล่านั้น เขาจะแอบร้องไห้ต่อหน้า หลุมศพพ่อแม่ของเขา น ้าตาเหล่านั้นแห้งเหือดไปนานในมุมที่ว่าง เปล่า การจ้องมองที่เย็นชาของตระกูลหลิง และความกดดันจากพี่คน โตและคนที่สอง เขาเข้าใจว่าคนเหล่านี้ทั้งหมดเป็นเหมือนหมาป่าที่
หิวโหย ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการแย่งชิงทุกสิ่งไปจากเขา!
“ข้าจะออกจากตระกูลหลิง!”
หลิงหวี่แทบจะกรีดร้องจนสุดปอด ไม่มีใครสามารถเข้าใจความ โกรธในใจของเขาได้ หากเป็นในอดีต เขาจะกล ้ากลืนความอัปยศ อดสูอย่างแน่นอนและยังคงอยู่ในตระกูลหลิงต่อไป แต่ตอนนี้ เขา สามารถพูดด้วยความรังเกียจได้ว่า ข้าไม่สนใจตระกูลหลิง!
หลิงกงชี้ไปที่หลิงหวี่ด้วยนิ้วที่สั่นเทา เขาโกรธจนพูดไม่ออก เขา ไม่คิดว่าหลิงหวี่จะหยิ่งขนาดนี้!
“มันไม่ง่ายขนาดนั้นที่จะออกจากตระกูลหลิง ทรัพย์สินของเจ้า ดินแดนของเจ้า ตระกูลหลิงไม่ได้มอบสิ่งใดให้กับเจ้า หากเขา ต้องการออกจากตระกูลหลิง เจ้าจะต้องได้รับการอนุมัติจาก โถง พิทักษ์กฎ! ตราบใดที่เจ้าอยู่ในตระกูลหลิงเจ้าจะต้องปฏิบัติตามกฎ ของตระกูลหลิง!”
หลิงกงตะโกนด้วยความโกรธ แม้ว่าเขาจะโกรธมากกับความ เย่อหยิ่งของหลิงหวี่จนปอดของเขากำลังจะระเบิด แต่ก็เป็นเรื่องดี อย่างแน่นอนสำหรับหลิงหวี่ที่จะออกจากตระกูลหลิงตามความเห็น ของเขาเอง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลิงหวี่จะจากไป เขาต้องทำให้หลิง หวี่คายทุกอย่างที่เป็นของตระกูลหลิงออกมา!
YOU MAY ALSO LIKE
