เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1340 ผลลัพธ์ที่รวดเร็ว

บทที่ 1340 ผลลัพธ์ที่รวดเร็ว

………………..

บทที่ 1340 ผลลัพธ์ที่รวดเร็ว

ซูอันรู้ว่าปี่หลิงหลงโกรธมากจากคะแนนความโกรธแค้นที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา เขารู้ได้อย่างรวดเร็วว่านางได้กลิ่นของเจิ้งตาน ‘ให้ตายเถอะ! ข้าทำตัวโง่ ๆ แบบนี้อีกแล้ว?’

สมองของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวฟ้าแลบ พยายามหาวิธีแก้ปัญหา การอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด แต่ก็มีหลายครั้งที่ไม่สะดวกที่จะทำเช่นนั้น! หืม… ข้าจำได้ว่าช่างฝีมือบางคนใช้เปลือกส้มแมนดารินเพื่อซ่อนกลิ่นเหล่านี้ได้ ข้าจะต้องลองดูในครั้งต่อไป

แต่เขาก็ยังมีสถานการณ์เลวร้ายตรงหน้าให้จัดการ ซูอันไม่ตื่นตระหนกเลย แต่พูดพร้อมกับถอนหายใจแทน “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยังไม่เชื่อใจข้า แม้ว่าเราจะผ่านเรื่องต่าง ๆ มากมายมาด้วยกันก็ตาม”

ปี่หลิงหลงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจยาวของเขา ท้ายที่สุดเขาเสี่ยงชีวิตปกป้องนางตลอดเวลา นางรู้สึกสำนึกผิดเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่นางก็ฉลาดเช่นกันและไม่โดนหลอกง่าย ๆ “ฮะ เจ้าจะบอกข้าว่ากลิ่นบนตัวเจ้าไม่ได้มาจากผู้หญิงคนอื่น?”

“นี่เป็นกลิ่นผู้หญิงจริง ๆ…” ซูอันเริ่มตื่นตระหนก แต่คิ้วของปี่หลิงหลงเลิกขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ เขาเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “แต่นี่เป็นกลิ่นพระชายาของราชันลมปราณ”

ปี่หลิงหลงตกตะลึง พระชายาของราชันลมปราณตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาถึงมีกลิ่นของนางติดตัว?

“ตอนที่ข้าแทรกซึมเข้าไปในคฤหาสน์ของราชันลมปราณเมื่อคืนนี้ ข้าแอบเข้าไปในสถานที่ตั้งศพของพระชายาในช่วงเวลาสำคัญ…” ซูอันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนให้นางฟัง แน่นอนว่าเขาละทิ้งรายละเอียดเกี่ยวกับซ่างเฉี่ยนเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้ปี่หลิงหลงโกรธไปมากกว่านี้

“เจ้ากล้าจริง ๆ… คฤหาสน์ราชันลมปราณเป็นเหมือนถ้ำเสือ เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” ความสนใจของปี่หลิงหลงถูกเบี่ยงเบนไปในที่สุด นางรีบตรวจสอบร่างกายของเขาดูว่ามีบาดแผลหรือไม่

“มีหลายครั้งที่ข้าเกือบถูกค้นพบ ขาข้างหนึ่งเหมือนจะเหยียบประตูสู่ปรโลกจริง ๆ…” ซูอันพูดราวกับว่ายังคงรู้สึกหวาดกลัว จริง ๆ แล้วมันไม่ได้อันตรายขนาดนั้น แต่เขาจำเป็นต้องสร้างบรรยากาศแบบนั้น

แน่นอน ปี่หลิงหลงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดแย้งและพูดว่า “ขอโทษ ข้าไม่ได้อยากทำตัวมีปัญหา ข้าแค่… แค่…”

ซูอันพูดด้วยความสำนึกผิดว่า “ข้าคิดว่าหลังจากที่เราผ่านประสบการณ์ทั้งหมดนี้ในมิติลับแล้ว คงจะไม่มีการเข้าใจผิดแบบนี้อีกต่อไป แต่ว่ามันเป็นแค่ความคิดเพ้อฝันของข้าเอง หากเจ้ายังสงสัยข้าในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ในอนาคตความสัมพันธ์ของเราจะไม่แตกหักไปเพราะการยุยงของศัตรูเหรอ…?”

ปกตินางทำตัวเย่อหยิ่งแค่ไหน ปกติแล้วนางจะไม่พูดเรื่องพวกนี้ อย่างไรก็ตาม การแสดงของซูอันนั้นดีเกินไปจนทำให้นางรู้สึกร้อนรน เมื่อเห็นเขาเศร้า นางก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่ากำลังจะสูญเสียบางสิ่งไปและโพล่งคำพูดเหล่านี้ออกมา

ซูอันมองนางด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือและพูดว่า “เจ้ารอข้าทุกคืน?”

ปี่หลิงหลงหน้าแดงก่ำ “ข้ากำลังพูดถึงตอนกลางวัน ไม่ใช่ตอนกลางคืน!”

“มันไม่เหมือนกันเหรอ?” ซูอันหัวเราะเบา ๆ หยิบปอยผมของนางขึ้นมาด้วยท่าทางอ่อนโยน “ดูเหมือนยาในวังจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่”

ในที่สุดปี่หลิงหลงก็นั่งนิ่งไม่ได้อีกต่อไป นางยังคงขี้อายเหมือนเด็กสาว แล้วจะรับมือกับเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร? “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ข้าปิดทางลับไว้ตอนกลางคืนอยู่แล้ว”

ซูอันดึงนางมาไว้ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะทำอะไรเจ้าซะหน่อย ทำไมเจ้าถึงคิดเรื่องนั้นขึ้นมาได้” ปี่หลิงหลงรู้สึกอายจริง ๆ นางทุบหน้าอกของเขาเบา ๆ

ทันใดนั้น หรงโม่พูดจากข้างนอกว่า “องค์หญิงรัชทายาทเพคะ ฝ่าบาทกำลังจะเสร็จสิ้นการว่าราชการ ขันทีเหวินได้ส่งคนมาคุ้มกันท่านซูไปเข้าเฝ้าแล้ว”

จักรพรรดิไม่เคยรอเป็นเรื่องหนึ่ง หากจักรพรรดินึกถึงบางสิ่งและจำเป็นต้องเรียกเขาเข้าเฝ้า วันนี้ซูอันเป็นผู้ร้องขอเข้าเฝ้า แล้วทำไมจักรพรรดิถึงต้องรอเขา?

ปี่หลิงหลงรีบผลักซูอันออกไปอย่างรวดเร็ว นางจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองพร้อมกับเตือนเขาว่า “เจ้าต้องระวัง” หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในมิติลับ การพบปะกับจักรพรรดิทุกครั้งทำให้ชีวิตของซูอันต้องตกอยู่ในอันตราย

“อย่าห่วงไปเลย ข้ายังต้องมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาเจ้า” ซูอันจูบนางที่แก้ม จากนั้นก็จากไปด้วยรอยยิ้ม

ปี่หลิงหลงจับแก้มของนางและบ่นพึมพำ นางคิดว่าผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายเกินไป! นางต้องการรักษาระยะห่างบ้างแล้ว แต่นางไม่สามารถหยุดความก้าวร้าวของเขาได้เลย และลงเอยด้วยการปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ แต่นางคิดถึงการรักษาที่เขาพูดถึงและรู้สึกขัดแย้งอีกครั้ง ข้าควรจะให้เขา ‘รักษา’ ดีไหม?…

…

ในขณะเดียวกัน ซูอันมาถึงห้องหนังสือส่วนพระองค์แล้ว หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิก็กลับมาและเรียกเขาเข้าไปข้างใน

“ทำไมรีบร้อนมาเจอข้าขนาดนี้” จักรพรรดิหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อบรรเทาอาการคอแห้งจากการว่าราชการช่วงเช้า เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอแม้เป็นเพียงแค่เสียงแหบแห้งเล็กน้อยก็ตาม

“ตามรับสั่งของฝ่าบาท กระหม่อมได้พบความจริงเกี่ยวกับการตายของพระชายาของราชันลมปราณแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ซูอันรักษาระยะห่างระหว่างพวกเขา ข้าแค่กอดจูบองค์หญิงรัชทายาท ไม่มีกลิ่นกายของนางติดข้ามาใช่ไหม?

แต่เพศชายไม่มีสัญชาตญาณสูงเหมือนเพศหญิงในด้านดังกล่าว เมื่อรวมกับเรื่องที่เขาและองค์หญิงรัชทายาทไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กันเป็นการส่วนตัว จักรพรรดิจึงไม่น่าจะแยกความแตกต่างระหว่างกลิ่นเหล่านั้นได้

ซูอันคิดว่า อืม ข้ามีกลิ่นของทั้งเจิ้งตานและพระชายาของราชันลมปราณติดอยู่ที่ตัว ถ้าเขาสามารถแยกกลิ่นของปี่หลิงหลงจากสองคนนั้นได้ งั้นก็ฆ่าข้าซะเถอะ! ช่างแม่ง!

“การสืบคดีของเจ้าเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” จักรพรรดิขมวดคิ้ว “บอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น?”

ซูอันหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ ในใจ ปฏิกิริยาแรกของอีกฝ่ายไม่ใช่ความสุข และไม่สนใจว่าใครคือฆาตกรด้วยซ้ำ นี่หมายความว่าจักรพรรดิรู้แล้วว่าใครเป็นใคร? ด้วยเหตุนี้เขาจึงพูดถึงการสืบคดีในขณะที่ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แน่นอนว่าไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินว่าฆาตกรคือราชันลมปราณ

“เจ้ารู้เรื่องเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?” จักรพรรดิขมวดคิ้ว

ซูอันตกตะลึง “เป็นเรื่องไม่ดีที่กระหม่อมรู้ความจริงเร็วเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

………………..