เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1372 ชื่อที่คุ้นเคย

บทที่ 1372 ชื่อที่คุ้นเคย

………………..

บทที่ 1372 ชื่อที่คุ้นเคย

มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงในสายตาของหญิงลึกลับ นางฟาดซูอันด้วยมืออีกข้างที่ถือขนนกสีเขียว

แสงสีเขียวสาดเต็มขอบเขตการมองเห็นของซูอัน นัยน์ตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังจ้องมองมาปรากฏอยู่ในแสง ในชั่วขณะนั้นเขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ ดูเหมือนจะสูญเสียการมองเห็นไป เหลือเพียงสีเขียวและไม่มีอะไรอื่น

กระนั้น เขาไม่ตกใจและเรียกนกกระจิบร้อยเสียงออกมา เสียงร้องของมันดังก้องไปในอากาศ หญิงลึกลับคร่ำครวญ อาการวิงเวียนศีรษะของซูอันหายไป การมองเห็นส่วนใหญ่กลับมา เขาคว้าแขนที่ถือขนนกไว้เมื่อรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามมาจากขนนกสีเขียว เขาจึงตัดสินใจคว้ามันไว้ก่อน

หญิงลึกลับคร่ำครวญ นางดีดนิ้วและขนนกก็กลายเป็นริ้วแสง เสี้ยวเวลาต่อมามันก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของซูอัน

ในพริบตานั้นขนนกที่อ่อนนุ่มก็กลายเป็นมีดบินที่แหลมคม ก่อนที่มันจะแทงผ่านหลังของซูอัน หญิงลึกลับก็แสดงท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นขนนกก็ขยับไปทางด้านข้าง หลีกเลี่ยงชีวิตของเขา

หากการโจมตีนั้นเกิดขึ้น มันจะทำให้ซูอันสูญเสียความแข็งแกร่งในการต่อสู้ไปชั่วขณะ แต่ซูอันไม่ได้หลีกเลี่ยงเลย เขาพึ่งพาความแข็งแกร่งของร่างกายอย่างเต็มที่ มีดบินอันแหลมคมนั้นเข้ามาในร่างกายของเขาเพียงหนึ่งข้อนิ้วและไม่สามารถทะลุทะลวงไปได้อีก

หญิงลึกลับตกใจกลัว แม้ว่านางจะแสดงความเมตตาแต่ก็รู้ว่าอาวุธของตัวเองน่ากลัวเพียงใด ร่างกายของชายผู้นี้ต้องแข็งแกร่งเพียงไหนจึงเป็นไปได้ถึงเพียงนี้?

แต่นางไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นในตอนนี้ เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย นางตอบโต้อย่างรวดเร็วพยายามดิ้นให้หลุดแต่มือของซูอันก็เหมือนคีมหนีบ เขาเหวี่ยงแขนนางไปด้านหลังอย่างรวดเร็วจากนั้นใช้มืออีกข้างกดคอนางเอาไว้

ในตอนนั้นเอง หญิงสาวรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว นางรู้ว่าทันทีที่ซูอันบิดมือ ชีวิตของนางก็จะจบสิ้น ในช่วงเวลาวิกฤตนางตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “เสวี่ยเอ๋อร์!”

ตัวของซูอันแข็งทื่อเมื่อได้ยินชื่อเรียกนั้น เขาลดมือลง

สตรีลึกลับหายใจติดขัด หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ประสบการณ์ดังกล่าวทำให้นางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“ปล่อยคุณหนูของข้าไป!” สาวใช้คนสวยแยกเขี้ยวใส่ซูอัน ฟันอันแหลมคมบ่งบอกว่านางไม่ใช่มนุษย์ ขนสีขาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้นรอบ ๆ หูและคอของนาง

สีหน้าของซูอันมืดลง “เผ่าพันธุ์ปีศาจ?”

หญิงลึกลับคนนั้นหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “อย่าเปิดเผยตัวเอง นั่นจะดึงดูดสายตาของผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์ในเมืองหลวงมาที่พวกเรา”

“แต่…” สาวใช้มองไปที่มือของซูอันตรงคอของหญิงลึกลับ

“ข้าสบายดี เขาเป็นเพื่อนที่ดีของน้องเสวี่ยเอ๋อร์ เขาจะไม่ทำร้ายข้า” หญิงลึกลับสงบลง

“โอ้…” สาวใช้พึมพำ จากนั้นนางก็ยืนขึ้นอีกครั้ง นางยังคงมองซูอันด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ

“ใครคือเสวี่ยเอ๋อร์ที่เจ้าพูดถึง?” ซูอันเชื่อมั่นเพียงครึ่งเดียว แต่เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เขายังคงต้องขอคำยืนยัน

หญิงลึกลับพูดอย่างใจเย็นว่า “มีข่าวลืออยู่เสมอว่ามนุษย์เป็นคนใจร้ายและจืตใจไม่แน่นอน ข้าไม่ค่อยเชื่อข่าวลือเหล่านั้นเท่าไหร่นัก และไม่คิดว่าจะเจอคนที่ลืมคนรักเก่าได้เร็วขนาดนี้ เสวี่ยเอ๋อร์เอ๋ย เจ้าช่างโง่เขลาจริง ๆ…”

มีคนไม่มากที่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของซูอันกับเสวี่ยเอ๋อร์ เสวี่ยเอ๋อร์ต้องบอกด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะรู้เรื่องนี้ ซูอันคลายการยึดเกาะของเขาเมื่อได้ข้อสรุป เขาถามอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าเป็นใครกัน?”

ซูอันปล่อยนางไปอย่างง่ายดาย เพราะเขาไว้ใจเสวี่ยเอ๋อร์ เขาสังเกตเห็นว่านางยั้งมือไว้ก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่านางไม่มีความอาฆาตพยาบาทต่อเขา

สาวใช้รีบยืนต่อหน้าหญิงลึกลับเมื่อเห็นซูอันปล่อยมือ นางจ้องไปที่ซูอันอย่างระแวดระวังในขณะที่ถามนางว่า “เจ้าสบายดีไหม”

“ข้าสบายดี” หญิงลึกลับนวดคอของนาง เห็นได้ชัดว่าบริเวณนั้นเจ็บจากการถูกจับ

หนานซวินวิ่งไปซ่อนข้างนางเช่นกัน นางมองไปที่ซูอันอย่างหวาดกลัวต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

หญิงลึกลับผลักสาวใช้ไปด้านข้างเบา ๆ จากนั้นพูดในขณะที่มองไปที่หลังของซูอันว่า “ข้าจะช่วยเจ้ารักษาบาดแผลนั้นก่อน” นางเอื้อมมือออกไป และขนนกที่เหมือนดาบบินได้ก็กลายเป็นแสงสีเขียว ลอยกลับไปที่มือของนาง กลับกลายเป็นขนนกอันอ่อนนุ่ม

ซูอันรู้สึกประหลาดใจโดยกล่าวว่า “อาวุธของเจ้าอยู่ในระดับค่อนข้างสูง สามารถเปลี่ยนระหว่างอ่อนและแข็งได้” เขาก้มหน้าลงและเขียนด้วยความเร็วมหาศาล

หญิงลึกลับพูดพร้อมกับถอนหายใจ “ร่างกายของเจ้าเป็นอะไรที่แข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ” นางคิดว่าดาบอาจทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้ แต่มันก็เจาะเข้าไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หนานซวินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา การแสดงออกของนางแปลกมาก

หญิงลึกลับตกตะลึง จากนั้นนางก็ตระหนักว่ามีความหมายอื่นในสิ่งที่นางพูด ใบหน้าของนางเห่อร้อนขึ้น และนางรีบเปลี่ยนหัวข้อ “หนานซวินช่วยนายน้อยซูทำแผลเร็ว” ผู้หญิงคนนี้กล้าที่จะหัวเราะเยาะข้า? เจ้าสมควรได้รับการลงโทษ ฮึ่ม

“อา!”หนานซวินดูขัดแย้ง ข้อเท้าของนางถูกไฟไหม้อย่างรุนแรงเมื่อซูอันคว้านางไว้ นางรู้สึกกลัวโดยไม่รู้ตัว แต่นางไม่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้านายนางได้ ทำได้เพียงเดินไปด้านข้างของซูอันอย่างเขินอาย ยิ่งนางเข้าไปใกล้ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาแผดเผาราวกับดวงอาทิตย์ อยู่ใกล้เขารู้สึกอึดอัดมาก

หญิงลึกลับตกใจเล็กน้อยและพูดว่า “วิธีการฝึกฝนของนายน้อยนั้นค่อนข้างพิเศษ เจ้าสามารถยับยั้งคนอย่างหนานซวินได้จริง ๆ”

ซูอันหยุดใช้วิชาปฐมบทแรกเริ่ม หนานซวินรู้สึกได้ทันทีว่าความร้อนอึดอัดหายไป นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเริ่มช่วยเขาทำแผล

อาการบาดเจ็บระดับนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับซูอันเลย ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายและความสามารถในการฟื้นฟู เขาจะฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์ในไม่ช้า อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากให้ผู้อื่นรู้ความสามารถของเขา

“เจ้ายังไม่ตอบคำถามของข้า” เขากล่าว

“ข้าคือข่งหนานอู่” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หญิงลึกลับก็พูดต่อ “ข้าเชื่อว่านายน้อยก็เดาเหมือนกันว่าข้าก็มาจากเผ่าอสูรเช่นกัน”

………………..