เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1421 เครื่องรางนำโชค ....................

บทที่ 1421 เครื่องรางนำโชค

………………..

บทที่ 1421 เครื่องรางนำโชค

“อ๊า…นายน้อย เจ้ามันแย่มาก…” ร่างกายของหนานซวินสั่นสะท้าน มีแววที่เย้ายวนใจในดวงตาของนาง

ซูอันพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าข้าทำตัวสุภาพเกินไป เจ้าจะตำหนิข้าที่เพิกเฉยต่อเจ้าอีก”

ในเวลาเดียวกัน เขาถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ ทักษะผีกินเสือของเผ่าพันธุ์ปีศาจช่างเหลือเชื่อจริง ๆ! นอกจากร่างกายของนางจะเย็นกว่าปกติเล็กน้อยแล้ว นางก็ไม่ได้แตกต่างจากคนที่มีชีวิตเลย

ข่งหนานอู่กระแอมเบา ๆ และกล่าวว่า “เจ้าสองคนช่วยสนใจว่าเราอยู่ที่ไหนตอนนี้ได้ไหม? ข้าก็ยังอยู่นะ”

หนานซวินพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ว่า “แต่ท่านอาจารย์ไม่ใช่คนนอก นายน้อยควรกอดท่านด้วยหรือไม่?”

รอยแดงปรากฏขึ้นและหายไปในพริบตาบนใบหน้าของข่งหนานอู่ นางโวยวายและพูดว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี จนตอนนี้เจ้าควบคุมไม่ได้แล้ว”

“เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ทำให้ผู้หญิงของข้าตกใจแบบนี้” ซูอันพูดด้วยความไม่พอใจ หนานซวินเป็นนางจิ้งจอกตัวเล็กที่รู้วิธีทำให้เขาพอใจ การที่นางเคยเป็นพระชายาของราชันลมปราณมาก่อนทำให้เขารู้สึกพึงพอใจมากยิ่งขึ้น

ข่งหนานอู่หันไปทางอื่นเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องมองพวกเขาอีกต่อไป นางกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่านายน้อยกำลังจะเดินทางไปยังมณฑลเมฆครามข้าสงสัยว่าการเดินทางครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร?”

“นั่นเป็นความลับของราชการ ข้าเกรงว่าจะเปิดเผยไม่ได้” ซูอันตอบด้วยรอยยิ้ม

“ข้าเข้าใจ” ข่งหนานอู่ไม่โกรธ “มณฑลเมฆครามในขณะนี้ไม่ใช่สถานที่ที่เงียบสงบเลย นายน้อยต้องระวังให้ดี”

ซูอันตกใจมาก “เจ้ารู้อะไรมางั้นเหรอ?”

ข่งหนานอู่เพียงยิ้มอย่างเงียบ ๆ นางไม่ตอบคำถามของเขาและพูดว่า “ นิทานประหลาดที่นายน้อยเขียนเมื่อครั้งที่แล้วค่อนข้างน่าสนใจ ข้าสงสัยว่ามีเรื่องต่อจากนั้นหรือไม่?”

“ข้าไม่ได้เป็นคนเขียน มันเขียนขึ้นโดยชายชื่อผู่สงหลิง” ซูอันแก้ไข

“ดูเหมือนว่านายน้อยไม่ต้องการเปิดเผยชื่อของเขา อย่างไรก็ตาม หนานอู่อยากจะขอบคุณนายน้อยแทนเผ่าพันธุ์ปีศาจ เช่นเดียวกับมนุษย์ มีทั้งคนดีและไม่ดีในหมู่เผ่าพันธุ์ปีศาจ แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์มักจะทำร้ายเราเสมอ มีเพียงนายน้อยเท่านั้นที่มีใจยุติธรรม” ข่งหนานอู่กล่าวอย่างขอบคุณ

ซูอันไม่รู้ว่าจะแก้ไขความเข้าใจผิดของนางอย่างไร ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจนิ่งเงียบ

ข่งหนานอู่ยื่นของให้เขา “ทางเหนือนั้นอันตราย นี่คือเครื่องรางนำโชคพิเศษของพวกเรา มันอาจเปลี่ยนโชคร้ายเป็นพรได้หากนายน้อยพกติดตัวไว้”

“ขอบคุณ” ซูอันรู้สึกประหลาดใจ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะบอกเป็นนัยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความตั้งใจดีในน้ำเสียงของนาง เขาเปิดห่อทันที ข่งหนานอู่ร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก นางตั้งใจจะหยุดเขาแต่มันก็สายเกินไปแล้ว

ซูอันหยิบขนนกสีเขียวออกมา มันค่อนข้างคล้ายกับขนนกที่ข่งหนานอู่เคยใช้ในการต่อสู้ แต่ขนนกนี้เล็กกว่ามากและนุ่มกว่าด้วย เขามีสีหน้าแปลก ๆ ขณะที่เขาถามว่า “นี่คือขนนกยูงเหรอ?”

หลังจากลังเล ข่งหนานอู่ก็พยักหน้า ซูอันรู้อยู่แล้วว่านางมาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรควรค่าแก่การปกปิด อย่างไรก็ตามคำพูดต่อมาของเขาทำลายความคาดหวังของนางอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เขาถามว่า “เจ้าถอนสิ่งนี้ออกจากร่างกายของเจ้าเองเหรอ?”

หนานซวินหัวเราะออกมา ในขณะที่ข่งหนานอู่รู้สึกอับอายยิ่งขึ้น นางยื่นมือออกมาแล้วตะโกนว่า “เอาคืนมาถ้าเจ้าไม่ต้องการ!”

—

ท่านยั่วยุ ข่งหนานอู่ สำเร็จได้รับคะแนนความโกรธแค้น +111 +111 +111…

—

ซูอันรีบเก็บขนนกทันทีและพูดว่า “เห็นได้ชัดว่าข้าต้องปกป้องบางสิ่งที่มีค่าเช่นนี้ ข้ารู้สึกขอบคุณมากสำหรับความห่วงใยและปรารถนาดีของเจ้า”

ข่งหนานอู่กัดฟันเมื่อเห็นว่าไม่สามารถเอาคืนได้ ในที่สุดนางก็เมินเฉยและไม่สนใจเขา

หนานซวินหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “นายน้อย คุณหนูมีเจตนาดี สิ่งนั้นจะเป็นประโยชน์หากพกติดตัวไว้” ซูอันรู้สึกประหลาดใจ รีบตรวจสอบขนนกด้วยพลังชี่และเห็นว่าไม่ใช่อาวุธวิเศษหรืออะไร เขาไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรบ้าง รู้แต่ว่าพวกนางไม่ยอมบอกความลับนี้มาง่าย ๆ

เขาหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “งั้นรอข้ากลับมา ข้าจะแบ่งปันเรื่องราวต่อจากหนังสือเล่มนั้น”

สีหน้าของข่งหนานอู่จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางพูดว่า “ข้ารบกวนนายน้อยแล้ว ครั้งต่อไปโปรดให้คนอื่นคัดลอกด้วย” นางล้อเลียนลายมือของเขาว่าน่าเกลียดอย่างชัดเจน

ซูอันคิดกับตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างไม่พอใจ นางไม่พลาดโอกาสที่จะแก้แค้น

หนานซวินยิ้มในใจ มีเพียงนายน้อยคนนี้เท่านั้นที่สามารถทำให้นายหญิงของข้าลนลานได้ นางโน้มตัวเข้าสู่อ้อมกอดของซูอันและพูดว่า “นายน้อย ข้าอยากไปด้วย… ข้าสามารถปรนนิบัติเจ้าระหว่างทางได้”

“เจ้าจะปรนนิบัติข้ายังไง?” ซูอันใช้นิ้วเกี่ยวคางที่สวยงามของนางแล้วจ้องมองใบหน้าที่เปล่งประกาย รู้สึกเสียใจเล็กน้อย ทำไมครั้งก่อนข้าต้องแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษผู้ซื่อตรงเช่นนั้น? นางเต็มใจ แล้วทำไมข้าถึงปฏิเสธล่ะ?

“ช่างเถอะ…” หนานซวินหัวเราะคิกคัก นางรู้วิธีหยอกล้อผู้ชายโดยธรรมชาติ ซูอันรู้สึกว่าเลือดไหลเวียนไปทั่วร่างกาย หนานซวินรู้สึกได้ทันที และรอยยิ้มของนางก็มีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน ข่งหนานอู่ไม่สามารถทนทั้งคู่ได้อีกต่อไป นางขัดจังหวะพวกเขาด้วยการกระแอมเบา ๆ “ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้ามีชื่อเสียงที่ต้องรักษาไว้ในเมืองหลวง และแม้ว่าเจ้าจะไปได้ เจ้าก็จะหายไปหากอยู่ห่างจากข้ามากเกินไป”

หนานซวินตอบว่า “ข้าก็สามารถไปกับนายน้อยได้เช่นกัน!”

ข่งหนานอู่รู้สึกรำคาญในตอนนั้น นางดึงหูของหนานซวิน “ใครคือนายของเจ้ากันแน่?”

หนานซวินยิ้มอย่างขอโทษและกล่าวว่า “ข้าเป็นคนใช้ของนายหญิง แต่ข้าก็กลายเป็นผู้หญิงของนายน้อยเมื่อไม่นานมานี้”

ข่งหนานอู่พูดไม่ออก

ซูอันเปล่งเสียงประหลาดใจ หนานซวินคนนี้เป็นอะไรไป! นางเย็นชาและเย่อหยิ่งต่อหน้าคนอื่น แต่ก็เชื่องเชื่อราวกับลูกแมวตัวน้อยต่อหน้าข้า… การกระทำที่แตกต่างกันมากเกินไป แม้แต่ทหารชำนาญศึกรักจอมลามกอย่างข้าก็มีปัญหาเล็กน้อย…

ฉู่โหยวเจาตะโกนเรียกจากข้างนอก “พี่เขย เรือกำลังจะออกแล้ว! ทำไมเจ้ายังไม่มาอีก”

ข่งหนานอู่ใช้โอกาสไล่ซูอันออกไป ไม่อย่างนั้นคงมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าหนานซวินผู้น่ารักจะทำเรื่องบ้า ๆ บอ ๆ แบบไหน

…

เมื่อซูอันจากไป หนานซวินก็กลับมาเป็นตัวเองที่เย็นชาและหยิ่งผยองตามปกติทันที

“ทำตัวน่ารักเสร็จแล้วเหรอ?” ข่งหนานอู่หัวเราะเยาะ

หนานซวินรีบเข้าไปช่วยนวดหลังให้นาง และตอบว่า “ข้าแค่ทำตามคำสั่งของนายหญิง ท่านรู้ไหม? ข้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเกลี้ยกล่อมเขา”

“จริงเหรอ? สำหรับข้าแล้วดูเหมือนว่าเจ้ากำลังสนุกจริง ๆ” ข่งหนานอู่พูดเสียงเรียบเฉย

“ไม่ใช่! ความภักดีของข้าที่มีต่อนายหญิงนั้นไม่แตกหัก ถ้าข้าไม่ซื่อสัตย์ แม้ว่าจะกลายเป็นผีข้าก็ตายตาไม่หลับ” หนานซวินตบหน้าอก

“เจ้าเป็นผีตั้งแต่แรกแล้ว!” ข่งหนานอู่หัวเราะ

เด็กหญิงทั้งสองทะเลาะกันนานขึ้น แต่แล้วข่งหนานอู่ก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองที่เข้มงวดตามปกติ นางกล่าวว่า “เมื่อเรากลับมา ให้ถอดความเรื่องนิทานประหลาดแล้วส่งไปที่ร้านหนังสือเพื่อจัดพิมพ์”

หนานซวินรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยและตอบว่า “ข้าเกรงว่าคงไม่มีร้านหนังสือที่ยินดีประทับตราลงในหนังสือแบบนี้ ใช่หรือไม่?”

มีเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์อสูรและภูติผีทุกชนิดจึงง่ายต่อการเชื่อมโยงพวกมันกับเผ่าพันธุ์ปีศาจ หนังสือเล่มนี้สามารถก่อปัญหาบางอย่างได้

“เจ้าไม่คุ้นเคยกับตลาดมืดเหรอ?” ข่งหนานอู่ถามอย่างกระวนกระวายใจ “เผยแพร่หนังสือนี้ในหมู่สามัญชนระดับล่างก่อน เราจะเริ่มมีอิทธิพลต่อทัศนคติของทุกคนที่มีต่อเผ่าพันธุ์ปีศาจโดยไม่รู้ตัว”

“นายหญิงของข้าเฉลียวฉลาดที่สุด…” หนานซวินยกย่องทันที “แล้วเราจะใช้ชื่อใครเป็นผู้แต่งดีล่ะ? ข้าควรช่วยนายน้อยซูระบุว่าเป็นชื่อของเขาไว้หรือไม่?”

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ข่งหนานอู่ก็ส่ายศีรษะในที่สุด “เลิกล้มความคิดนั้นเสียเถอะ หนังสือเล่มนี้อาจสร้างปัญหาไม่น้อย และอาจส่งผลร้ายต่อเขาในภายหลัง”

หนานซวินมีกำลังใจขึ้นทันที “ดูเหมือนนายหญิงของข้าจะสนใจนายน้อยไม่น้อย!”

ข่งหนานอู่มีสีหน้าดุร้าย “หยุดความคิดเหล่านั้นเสีย ข้าสั่งให้เจ้ายั่วยวนเขา ถ้าเจ้าชอบเขาก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่อย่าลากข้าเข้าไปพัวพันเพียงเพราะเจ้าต้องการอยู่เคียงข้างเขา”

หนานซวินรู้สึกได้ทันทีถึงคลื่นแห่งความเจ็บปวดในจิตวิญญาณ นางรู้ว่าชีวิตและความตายของนางสามารถตัดสินได้ด้วยความคิดเดียวจากอีกฝ่าย อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและละล่ำละลักออกมา “นายหญิงโปรดยกโทษให้ข้าด้วย!”

………………..