เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1431 เจ้าแห่งการพนัน

บทที่ 1431 เจ้าแห่งการพนัน

………………..

บทที่ 1431 เจ้าแห่งการพนัน

ประตูรถเปิดออก ทั้งสามคนในนั้นสบตากัน จากนั้นจึงลงจากรถม้าทีละคน

ในไม่ช้าหญิงบริการหลายคนก็ออกมาต้อนรับพวกเขา หญิงบริการเหล่านี้สวมหน้ากากเช่นกัน แต่หน้ากากของพวกนางปิดแค่ตา เหลือส่วนจมูกและริมฝีปากสีแดงเย้ายวนเอาไว้

หญิงบริการแต่งกายด้วยชุดที่ค่อนข้างเปิดเผยจนทำให้ผู้หญิงหอคณิกาทั่วไปต้องอับอาย ชุดของพวกนางไม่มีเนื้อผ้ามากนักแถมยังโปร่งใส ทั้งยังครอบคลุมเฉพาะส่วนที่สำคัญที่สุดเท่านั้น มองเห็นเอวเรียวบาง รวมถึงช่วงขายาวและสวยงาม

ซูอันรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ รู้สึกราวกับว่าเขาได้กลับไปสู่โลกก่อนหน้านี้ ที่สาว ๆ ต่างแต่งกายด้วยชุดกระต่าย

ดวงตาของเพ่ยโยวเบิกกว้างทันทีเมื่อเขาเห็นว่าหญิงบริการแต่งตัวยั่วยวนเต็มไปด้วยจริตมารยาหญิงแค่ไหน เขาเคยเห็นอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? “สาวเหนือมีขาเรียวยาวอย่างที่เคยได้ยินมา!”

“นายน้อย โปรดมาทางนี้!” หญิงบริการทักทายพวกเขา เสียงของพวกนางหวานหยดย้อย

เมื่อเห็นความงามที่มีชีวิตชีวาและสดชื่นต่อหน้า ความไม่พอใจที่เพ่ยโยวรู้สึกระหว่างการเดินทางในครั้งนี้ก็หายไปทันที เขากลับชื่นชมเกาอิ้งแทน “พี่เกาเชื่อถือได้จริง ๆ! คิดถูกจริง ๆ ที่ตามเจ้ามา”

เกาอิ้งอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ตลอดทางมานี้ ถ้าสายตาของเจ้าเปรียบดั่งมี ตัวข้าคงแทบจะพรุนไปหมดแล้ว ในที่สุดเจ้าก็รู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ใช่ไหม?”

เพ่ยโยวหัวเราะเบา ๆ ด้วยความลำบากใจ “ประสบการณ์ของข้ายังน้อย วันนี้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง”

ซูอันไม่ได้สนใจหญิงบริการมากนัก เด็กสาวจากโลกที่แล้วของเขาสวมบิกินี่เมื่อไปสระว่ายน้ำ เขารู้สึกเหนือกว่าทันทีเมื่อนึกถึง

เนื่องจากเกาอิ้งเคยมาที่นี่ก่อนแล้ว และพวกเขาไม่ต้องการให้คนอื่นได้ยินสิ่งที่พูดคุยกัน พวกเขาจึงไม่มีหญิงบริการติดตามมาด้วย

หญิงบริการอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แม้ว่าพวกนางจะสวมหน้ากาก แต่ก็บอกได้ว่านายน้อยเหล่านี้ยอดเยี่ยมมาก นอกจากนี้ ชายทั้งสามล้วนสูงสง่าและดูแข็งแรง ทำให้น่าดึงดูดใจมากกว่าแขกส่วนใหญ่

พวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนสงสัยว่าจะเลือกใครดี ไม่เพียงแต่พวกนางจะคิดค่าบริการเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การให้บริการแขกก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่ง อย่างไรก็ตาม พวกนางทั้งหมดได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวดและไม่ได้เปิดเผยอารมณ์ใด ๆ ออกมา พวกนางจากไปหลังจากโค้งคำนับเล็กน้อย

…

ในไม่ช้าทั้งกลุ่มก็มาถึงสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยทองคำและหยกอันแพรวพราว ทุกอย่างสว่างไสว บรรยากาศสลัวก่อนหน้านี้ไม่มีให้เห็น แสงเจิดจ้าทำให้ซูอันรู้สึกราวกับว่าได้ไปคาสิโนมาเก๊าที่เขาเคยเห็นในทีวี คนรวยทำเรื่องง่าย ๆ เดิม ๆ เพื่อความสนุกอย่างที่เขาคิดไว้!

ใบหน้าและดวงตาของผู้คนบนชั้นนี้ค่อนข้างแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ซูอันสามารถบอกได้ว่าที่นี่คือคาสิโน แม้ว่าเกาอิ้งจะไม่ได้บอกก็ตาม

ซูอันสังเกตเห็นว่าชิปที่ใช้บนโต๊ะมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ชิปที่มีค่าต่ำสุดมีมูลค่าถึงหนึ่งพันตำลึงเงิน ไม่น่าแปลกใจที่เกาอิ้งจะบอกว่าคนที่เล่นที่นี่ล้วนแต่เป็นคนร่ำรวยที่สุด คนธรรมดาจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายในระดับนี้ได้อย่างไร?

หลายคนมีหญิงบริการอยู่ในอ้อมแขน หญิงบริการเล่นกับแขกด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์บนใบหน้า ดวงตาของเพ่ยโยวเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพดังกล่าว “เน่าเฟะ เลวทราม ละเมิดศีลธรรมในที่สาธารณะ!”

เกาอิ้งเปิดโปงเขาทันที “เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าอยากเป็นอย่างพวกเขาใช่ไหม?”

เพ่ยโยวหัวเราะเบา ๆ ด้วยความลำบากใจ “ทำไมถึงคิดว่าข้าชอบอะไรหยาบคายเช่นนี้? อย่างน้อย ๆ ข้าก็ต้องการคนระดับคณิกาอันดับหนึ่งมาปรนนิบัติ”

เกาอิ้งตอบว่า “มีสวนดอกไม้อยู่ชั้นบน ทุก ๆ ลานจะมีหญิงสาวสวยระดับนางใน นอกจากนี้ยังมีหญิงสาวจากเผ่าพันธุ์ปีศาจและชายแดนใต้ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้ามีทักษะที่จะทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นรับใช้เจ้าหรือไม่”

เพ่ยโยวเงยหน้าขึ้นและยืดอก พลางอวดว่า “ช่างตลกจริง ๆ! ผู้หญิงใจละลายทันทีเมื่อเห็นข้า” หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถามซูอันว่า “พี่ซู เจ้าวางแผนจะไปที่ไหน?”

เขามักจะเป็นจุดสนใจเพราะภูมิหลังของครอบครัวและหน้าตาของเขา น่าเสียดายที่หากมีวีรบุรุษผู้โด่งดังอย่างซูอันอยู่ข้าง ๆ เขาคงไม่มีความมั่นใจมากนักว่าสาว ๆ เหล่านั้นจะเลือกเขา

ซูอันส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ใช่คนที่สนใจในสถานบันเทิง

“ทำไมพี่ซูไม่อยู่เล่นสนุกที่ชั้นหนึ่งล่ะ? เจ้าสามารถเดิมพันอะไรก็ได้ที่นี่และเดิมพันในรูปแบบต่าง ๆ ที่หลากหลายได้” เกาอิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่าพี่ซูได้รับรางวัลสองสามล้านในเมืองจันทร์กระจ่างด้วยเงินเพียงสิบตำลึง เจ้าเป็นเทพแห่งการพนันกลับชาติมาเกิด! ลองแสดงฝีมือที่นี่บ้างไหม? สถานที่ฟุ้งเฟ้ออย่างนี้ควรสูญเสียเงินบ้าง”

“เจ้าได้รับรางวัลสองสามล้านตำลึงด้วยเงินเพียงสิบตำลึงงั้นหรือ?” ดวงตาของเพ่ยโยวเบิกกว้าง “พี่เกาล้อข้าเล่นใช่ไหม”

“เจ้ากลับไปถามท่านซ่างได้ถ้าไม่เชื่อข้า ในตอนนั้นเขาเป็นผู้ตรวจการของพื้นที่นั้น” เกาอิ้งกล่าว

เพ่ยโยวมองไปที่ซูอันเพื่อยืนยัน ซูอันกล่าวด้วยสีหน้าขอโทษ “เจ้ากล่าวเกินจริง ที่จริงข้าใช้เงินตั้งต้นมากกว่าสิบตำลึง”

เพ่ยโยวพูดไม่ออก เจ้าพยายามจะพูดอะไร หมายความว่าเจ้าชนะเงินสองล้านตำลึงจริงหรือ? บ้าจริง ข้าไม่รู้สึกเป็นคนพิเศษอีกต่อไปเมื่อยืนอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

เขาเป็นคนที่เก่งที่สุดในหมู่เพื่อนที่เติบโตมาเสมอ แต่หลังจากที่เขาได้พบกับซูอัน เขาก็รู้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่เพียงใด หากอีกฝ่ายดีกว่าเขาเพียงเล็กน้อย เขาอาจรู้สึกมีแรงจูงใจที่จะตามให้ทัน แต่ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นใหญ่พอที่จะทำให้เขาสิ้นหวัง จนเขาไม่รู้สึกอะไรนอกจากความชื่นชม

“พี่ซู ทำไมเจ้าไม่ลองดูล่ะ ให้เราเห็นความสามารถที่น่าทึ่งของเจ้าด้วยตาเราเอง” ดวงตาของเพ่ยโยวเป็นประกาย แม้แต่ความปรารถนาของเขาที่มีต่อสาวชาวเหนือก็ถูกลืมไปชั่วขณะ

ซูอันส่ายศีรษะ “ลืมไปได้เลย ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่และยังมีอย่างอื่นที่ต้องจัดการในวันนี้ด้วย” เขามุ่งตรงขึ้นไปชั้นบนหลังจากพูดจบ ตอนนี้เขาไม่มียานำโชคแล้ว การเล่นพนันในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับการไปปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อ

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขาเพียงพอที่จะโน้มน้าวสหายทั้งสอง เขาไม่คิดว่าเงินที่วางอยู่รอบ ๆ โต๊ะนั้นคุ้มค่าที่จะครอบครอง? เมื่อไหร่ข้าจะไปถึงระดับนี้ได้?

แม้ว่าทั้งสองคนจะมาจากตระกูลที่โดดเด่น แม้แต่ตระกูลอย่างตระกูลฉู่ก็เกือบประสบวิกฤตเพราะเงิน ดังนั้นใครจะปฏิเสธเงินพวกนี้ แม้แต่ชิปการพนันที่มีค่าน้อยที่สุดที่นี่ก็มีมูลค่าถึงหนึ่งพันตำลึง ดังนั้นหากมีใครชนะจริง ๆ ก็จะได้รางวัลอย่างน้อยสิบล้าน!

“พี่ซูนั้นลึกล้ำยากหยั่งถึง” เกาอิ้งถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ

เมื่อไหร่ข้าจะเป็นแบบเขาได้… เพ่ยโยวคิดกับตัวเองว่าการโอ้อวดในระดับนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถเรียนรู้ได้แม้ว่าจะพยายามก็ตาม

………………..