เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1434 เริ่มการประมูล

บทที่ 1434 เริ่มการประมูล

………………..

บทที่ 1434 เริ่มการประมูล

“ข้าอยากฆ่ามัน!” ซุนจี้ผู้มีดวงตาเหมือนปลาตายมองผู้อาวุโส

ผู้เฒ่าหยางหลงได้ส่งเสียง “ไม่ต้องกังวล คนของเราจะพบเขาเมื่อเราออกจากภาคีอิสระ”

จากนั้นซุนจี้ก็สงบลงเล็กน้อยและพาคนของตัวเองเข้าไปข้างในด้วย

…

เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้ามา ผู้คุมของภาคีอิสระก็รวมตัวกันกับกลุ่มผู้จัดการ มีคนถามว่า “ผู้เฒ่าเว่ย เจ้าไม่ได้ให้เหรียญหยกนั่นง่ายไปหน่อยเหรอ? แม้ว่าพลอยดอกเบญจมาศชิ้นนั้นจะล้ำค่า แต่ข้าไม่เชื่อว่ามันมีค่าเพียงพอที่ภาคีอิสระจะปฏิบัติต่อเขาดีขนาดนี้” เห็นได้ชัดว่ามันยากที่จะเข้าใจ พวกเขาลงเอยด้วยการมีเรื่องกับคนสำคัญจากมณฑลอวี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าหนูผู้หยิ่งยโสคนหนึ่ง

ผู้จัดการตอบว่า “แค่พลอยดอกเบญจมาศอย่างเดียวคงไม่พอ แต่อัญมณีดังกล่าวมีอยู่ในเกาะลึกลับของทะเลทางตอนใต้เท่านั้น ซึ่งเป็นอาณาเขตของเผ่าพันธุ์สมุทร เป็นสถานที่ที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้ ข้าสงสัยว่าเขาอาจมีพื้นเพมาจากเผ่าพันธุ์สมุทร ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าจึงตัดสินใจมอบเหรียญหยกให้เขาโดยหวังว่าจะเริ่มความสัมพันธ์ที่ดีกับเผ่าพันธุ์สมุทร”

ยามถอนหายใจและพูดว่า “มาจากเผ่าพันธุ์สมุทรแล้วยังไงล่ะ? พวกเขาอาจจะเหนือกว่าเมื่ออยูในทะเล แต่ก็ไม่ได้มีอิทธิพลมากนักบนพื้นดิน เขาทำให้นายน้อยซุนขุ่นเคือง ข้าเกรงว่ามณฑลอวี้คงไม่สามารถปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ได้”

ผู้จัดการจำได้ว่าคำพูดหยิ่งยโสของซูอันก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเช่นกัน “เราทำเต็มที่แล้ว เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเขาในภายหลังไม่ใช่ธุระของภาคีอิสระอย่างเรา”

…

ในขณะเดียวกัน ซูอันก็เข้าไปในสถานที่ชุมนุม พนักงานต้อนรับกรูกันเข้ามา ท่าทีของพวกเขามีความเคารพมากขึ้นทันทีเมื่อเห็นเหรียญหยก และพวกเขาก็พาซูอันเข้าไปในห้องส่วนตัว คนหนึ่งกล่าวว่า “แขกผู้มีเกียรติ เมื่อการประมูลเริ่มขึ้น โปรดเพิ่มเหรียญหยกลงไปหากพบสิ่งที่น่าสนใจ คนของเราจะได้เห็นมัน”

ซูอันมองสำรวจสถานที่ ซึ่งมันเค้าโครงคล้ายกับโรงละครจากโลกในอดีตของเขา บริเวณตรงกลางด้านล่างเป็นที่ที่ทุกคนจะมารวมตัวกัน พนักงานกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมของสำหรับประมูล

ที่นั่งด้านล่างอาจถูกจัดเตรียมไว้สำหรับแขกทั่วไป ชั้นบนสุดมีลักษณะเป็นห้องแถวส่วนตัวหลายห้อง แต่ละห้องมีโต๊ะและเก้าอี้ที่ทำจากไม้ชั้นดี ขนแกะนุ่ม และผ้าฝ้ายบุนวมคลุมเก้าอี้

มีการเผาเครื่องหอมจันทน์ที่มุมห้อง ภายในห้องประดับประดาด้วยถ้วยและเครื่องสังคโลกอื่น ๆ ซึ่งคล้ายกับข้าวของในพระราชวัง ซูอันรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ กับเบื้องลึกของภูมิหลังของภาคีอิสระ

คนรับใช้ถามด้วยรอยยิ้ม “แขกผู้มีเกียรติ ท่านต้องการดื่มชาหรือสุราขอรับ? ที่นี่เรามีเครื่องดื่มยอดนิยมมากมาย”

“เอาชาลิ้นนกกระจอกมากาหนึ่ง” ซูอันนึกถึงสัญญาณลับที่เกาอิ้งเคยใช้มาก่อนและลองใช้ออกมามั่ว ๆ

คนรับใช้พยักหน้า จากนั้นยื่นสมุดอีกเล่มหนึ่งให้ “แขกผู้มีเกียรติเห็นผู้หญิงคนไหนที่ชื่นชอบบนชั้นสองไหมขอรับ? หากมีความต้องการใด ๆ ท่านสามารถเรียกหาพวกนางได้ ท่านเป็นแขกรับเชิญระดับเหรียญหยกที่โดดเด่นที่สุด ท่านสามารถเรียกหญิงสาวจากชั้นสองคนใดก็ได้ตามที่ท่านต้องการ”

ซูอันหยิบหนังสือเล่มเล็กด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น เขาพบว่าทุกหน้าเต็มไปด้วยรูปภาพของสาวงาม มีทั้งสาวบริสุทธิ์ สาวน่ารัก สาวทรงเสน่ห์ มีผู้หญิงทุกประเภท

ศิลปินในโลกนี้แตกต่างจากศิลปินของจีนโบราณที่เน้นความชัดเจนมากกว่ารายละเอียดที่ถูกต้อง ภาพของเด็กผู้หญิงนั้นสดใสและเหมือนจริง มันเกือบจะเหมือนภาพถ่าย ไม่สิ เมื่อเทียบกับภาพถ่ายแล้ว พวกมันดูสมจริงยิ่งกว่าของจริงเสียอีก

นอกจากภาพเหมือนของสาว ๆ แล้วยังมีคำบรรยายโดยละเอียด รวมถึงจุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกนางด้วย เช่น ความชำนาญในการเล่นเซียว ผีผา หรือเครื่องดนตรีอื่น ๆ

ซูอันถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ สถานอาบอบนวดในโลกก่อนหน้าของเขาจะถามว่ามีหมอนวดที่ชอบหรือไม่ แต่จะรู้โดยไม่เห็นหน้าพวกนางมาก่อนได้อย่างไร?

“ไม่จำเป็น” ซูอันปิดหนังสือเล่มเล็กและส่งคืนให้พนักงาน เขาไม่สนใจคณิกา หากผู้หญิงคนหนึ่งกำลังปรนนิบัติเพ่ยโยวแล้วเขาบังเอิญเรียกหานางล่ะ?

“หากแขกผู้มีเกียรติต้องการสิ่งใด โปรดเรียกหาข้า” พนักงานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบหนังสือเล่มเล็กกลับคืนมาและค่อย ๆ ถอยออกไป

ซูอันเดินไปที่ริมหน้าต่าง เขาพบว่าสถานที่แห่งนี้ได้รับการออกแบบค่อนข้างดี เขาสามารถเห็นทุกอย่างชัดเจน แต่คนภายนอกยากจะมองเห็นภายในห้อง

ไม่แปลกใจที่พนักงานบอกว่าเขาสามารถเรียกคณิกาคนใดก็ได้จากชั้นสอง อาจมีบางคนที่ชอบทำในที่สาธารณะแบบนี้

เขาตรวจดูทั่วทั้งสถานที่และสังเกตว่ามีเสือหมอบและมังกรซ่อนอยู่สองสามตัว มีหลายคนที่มีระดับการบ่มเพาะสูงมาก

สายตาจับจ้องไปที่ชายร่างผอมที่สวมชุดคลุมสีดำทั้งตัว บุคคลนั้นดูเหมือนจะจงใจซ่อนความผันผวนของพลังชี่เอาไว้ แต่ด้วยการบ่มเพาะในปัจจุบันของซูอัน เขาสามารถตรวจจับได้บางส่วน คนผู้นั้นอยู่ในระดับแปดเป็นอย่างน้อย

นอกเหนือจากนั้น เขายังสัมผัสได้ถึงผู้บ่มเพาะระดับเก้า แต่เขาไม่แน่ใจว่าบุคคลนั้นอยู่ที่ไหน ดูเหมือนว่าจะมาจากข้างหลัง ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ของภาคีอิสระ ไม่แปลกใจเลยที่ภาคีอิสระสามารถควบคุมสถานที่ประเภทนี้ที่มีมิจฉาชีพปะปนอย่างกลมกลืน

แม้ว่าซูอันจะได้พบกับผู้บ่มเพาะระดับปรมาจารย์ซึ่งอยู่ในสถานที่ที่พลุกพล่านและเฟื่องฟูเช่นเมืองหลวง แต่ตามต่างเมืองจะหาผู้บ่มเพาะระดับปรมาจารย์ได้ที่ไหน? ระดับเก้าถือว่าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์แล้ว พวกเขาจะทำอะไรก็ได้ตามต้องการไม่ว่าจะไปที่ไหน

หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานต้อนรับสาวสวยก็เดินไปที่ใจกลางห้องประมูล นางสวมชุดรัดรูปคล้ายกี่เพ้า ท่าทางการเดินของนางนั้นสง่างาม แม้ว่าจะมีแขกหลายคนที่เคยเห็นสาวงามมาก่อน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะชื่นชมนาง

“ภาคีอิสระนี้รู้ดีจริง ๆ ว่าพวกเขากำลังทำอะไร…” ซูอันหัวเราะเบา ๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจผู้หญิงเหล่านี้มากนัก แต่สาวสวยก็ยังเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม

สาวงามแนะนำกฎการประมูลและขั้นตอนการประมูลด้วยรอยยิ้มหวาน อาจมีการติดตั้งระบบขยายเสียงไว้ล่วงหน้า เพราะเสียงพูดปกติของนางดังไปถึงทุกมุมห้อง

การประมูลรายการแรกเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พนักงานสาวหยิบภาชนะทรงแบนขึ้นมา ปลดผ้าไหมที่คลุมมันออก เผยให้เห็นพลอยเบญจมาศที่สวยงาม นางแนะนำรายการ “สินค้าคุณภาพสูงนี้มาจากเกาะลึกลับแห่งทะเลทางตอนใต้…”

หลังจากได้ยินคำอธิบายของนางแล้ว แม้แต่ซูอันเจ้าของเดิมก็ยังลังเลที่จะขายมัน เขาพึมพำว่า “หากอยู่ในโลกที่แล้ว ผู้หญิงคนนี้คงจะเป็นเซลล์ขายของทีวีไดเร็ก!”

ซูอันไม่ได้คาดหวังว่าสินค้าชิ้นแรกที่เริ่มประมูลจะเป็นของเขาเอง ดูเหมือนว่าภาคีอิสระจะให้ความสำคัญกับอัญมณีชิ้นนี้ค่อนข้างสูง

ราคาเสนอเริ่มต้นคือหนึ่งแสนตำลึงเงิน การประมูลแต่ละครั้งจะต้องเพิ่มทีละห้าพันเป็นอย่างน้อย มีข้อเสนอมากมายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ว่าอัญมณีจะไม่ใช่สิ่งที่มีประโยชน์ต่อการบ่มเพาะ แต่ความรุนแรงในการล่อใจผู้หญิงของมันก็เป็นอันตรายถึงชีวิต มันจะมีประโยชน์อย่างมากสำหรับใช้เกี้ยวสาว

แต่เมื่อราคาถึงหนึ่งแสนห้าหมื่น การเสนอราคาก็ช้าลง ในที่สุดก็กลายเป็นสงครามเสนอราคาระหว่างคนเพียงสองถึงสามคน อย่างไรก็ตาม อัญมณีนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับการบ่มเพาะ ทุกคนมีการประเมินราคาของตนเองในใจ

ทันใดนั้น เสียงเย้ยหยันก็ดังขึ้น “สองแสน!”

………………..