เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1443 ถังเทียนเอ๋อร์

บทที่ 1443 ถังเทียนเอ๋อร์

………………..

บทที่ 1443 ถังเทียนเอ๋อร์

ซูอันกำลังจดจ่ออยู่กับการสนทนา ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องส่วนตัว เขาถามว่า “นั่นใครน่ะ?”

“นายน้อย นี่ข้าเอง” เสียงหวานตอบกลับ

“มีอะไรหรือเปล่า?” ซูอันขมวดคิ้ว คนที่มาเคะาประตูห้องคือสาวงามผู้ดำเนินการประมูล นางมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?

รอยยิ้มของสาวงามผู้ดำเนินการประมูลค้างบนใบหน้า นางไม่ได้คาดหวังปฏิกิริยาเช่นนี้เลย! เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของชายผู้นี้ ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเปิดประตูแต่อย่างใด ช่างเป็นผู้ชายที่ไร้อารมณ์และความรู้สึกจริง ๆ!

แต่นางก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว “ข้ามาเพื่อมอบเขี้ยวราชาหมาป่าเทาและขนไก่ฟ้าเก้าหัวให้นายน้อย” ไม่มีทางที่เจ้าจะปฏิเสธใช่ไหม? จากนั้นประตูห้องก็เปิดออก

ซูอันประเมินผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า หญิงผู้นี้เป็นสาวงามระดับหนึ่ง เมื่อเข้ามาใกล้ ๆ เขาสัมผัสได้ว่ารูปร่างของนางดูดีและน่าประทับใจภายใต้ชุดกี่เพ้า เมื่อรวมกับริมฝีปากสีแดงสดวนเย้ายวน รอยยิ้มที่อ่อนหวาน และแววตาที่ชาญฉลาด คงเป็นเรื่องยากที่จะเกิดความรู้สึกในแง่ลบกับนาง

เขามองดูนางแล้วพูดว่า “ด้วยการแต่งกายของแม่นางแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าแม่นางสามารถเก็บของเหล่านั้นได้” นางใส่ชุดกี่เพ้าบาง ๆ เท่านั้น ไม่ได้เอาถุงหรือหีบห่อใด ๆ มาด้วย

“เรียกข้าว่าแม่นางช่างฟังดูเหินห่าง ข้าชื่อถังเทียนเอ๋อร์ นายน้อยเรียกข้าว่าเทียนเอ๋อร์ก็ได้” ถังเทียนเอ๋อร์พูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “นายน้อยจะไม่เชิญข้าเข้าไปคุยข้างในหรือ? คงน่าอายไม่น้อยถ้าแขกคนอื่นเห็นข้ายืนอยู่ตรงประตูแบบนี้…”

“ชื่อแซ่ของเจ้าฟังดูไพเราะ รูปร่างหน้าตาก็ช่างหอมหวานราวกับลูกกวาด” ซูอันกล่าว แต่ในใจเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง

“วาจาของนายน้อยหวานยิ่งนัก ข้าสงสัยว่าข้าควรเรียกนายน้อยว่าอะไรดี?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหันไปด้านข้างเพื่อหลีกทาง ถังเทียนเอ๋อร์ก็ถือโอกาสเดินเข้าไปและปิดประตูตามหลัง

ถังเทียนเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจในตัวเองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปล่อยให้นางเข้ามา ข้าเริ่มสั่นคลอนท่อนไม้หนาได้บ้างแล้ว

“ข้าชื่ออัน” ซูอันจะไม่บอกชื่อจริงกับนาง เขาส่งยิ้มคลุมเครือให้และพูดว่า “ห้องส่วนตัวเก็บเสียงได้ค่อนข้างดี เมื่อปิดประตูแบบนี้ แม่นางไม่กลัวหรือว่าข้าจะทำอะไรหยาบคายกับเจ้า?”

นี่คือห้องพักของแขกระดับเหรียญหยก ตราบใดที่ปิดหน้าต่าง เสียงเกือบทั้งหมดจะถูกปิดกั้น สถานที่นี้ถูกออกแบบอย่างพิถีพิถัน

ถังเทียนเอ๋อร์ยิ้มหวานให้เขาและตอบว่า “แขกผู้สูงศักดิ์อย่างนายน้อยจะเป็นสัตว์เดรัจฉานเลือดเย็นอย่างนั้นได้ยังไง? ข้าไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรแบบนั้น”

ซูอันพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าคงไม่รู้ว่ายิ่งแขกมีความโดดเด่นมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีรสนิยมผิดเพี้ยนไปมากเท่านั้น”

ถังเทียนเอ๋อร์พูดไม่ออก นางไม่รู้จริง ๆ ว่าจะตอบสนองอย่างไรหลังจากได้ยินแบบนั้น ปกติแล้วระหว่างชายหญิงควรมีการหยอกล้อเกี้ยวพาราสีกันเพื่อกระชับความสัมพันธ์ไม่ใช่เหรอ? แล้วการพูดจาแบบนี้หมายถึงอะไรกัน?

ความสนใจของซูอันยังคงอยู่ที่ซุนจี้และไม่ใส่ใจที่จะแสร้งทำเป็นมีมารยาทกับนางมากนัก เขาถามว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าเอาของประมูลมาไม่ใช่เหรอ? แล้วอยู่ที่ไหนล่ะ?”

ถังเทียนเอ๋อร์ยังคงหยิบกระเป๋าออกมาจากแหวนเก็บของและพูดว่า “ของอยู่ข้างใน นายน้อยอันโปรดตรวจสอบ”

ซูอันมองแหวนเก็บของ เขาอยู่ในโลกนี้มานานจึงจำได้ทันทีว่ามันคืออุปกรณ์เก็บของเชิงมิติ อุปกรณ์เก็บของเชิงมิติส่วนใหญ่อยู่ในรูปของกระเป๋าหรือถุง อันที่มีขนาดเล็กเท่าวงแหวนล้วนมีค่ามาก นี่เป็นเพียงผู้ดำเนินการประมูลธรรมดาจริง ๆ หรือ?

ซูอันประหม่าแต่ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นภายนอก เขาหยิบแหวนมาจากนางและตรวจสอบด้านใน ของพวกนี้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาของต๋าจี่จึงต้องระมัดระวัง

หลังจากยืนยันความถูกต้องแล้ว เขาก็หยิบตั๋วเงินออกมา “แม่นางถัง กรุณาตรวจสอบจำนวนเงินด้วย”

หลังจากได้รับเงินแล้ว ถังเทียนเอ๋อร์ก็ใส่มันลงในแหวนเก็บของ “ข้าเชื่อใจนายน้อย ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบหรอก” นี่ทำให้การกระทำก่อนหน้านี้ของซูอันดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย

ซูอันคิดด้วยความเย้ยหยัน ผู้หญิงคนนี้ใจแคบจริง ๆ นางมาเอาคืนด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้

ถังเทียนเอ๋อร์พูดด้วยท่าทางอยากรู้ “นายน้อยใจดีและอ่อนโยนราวกับหยก แตกต่างจากด้านที่ท่านแสดงให้ทุกคนเห็นตอนอยู่ข้างนอก!”

ซูอันคิดกับตัวเองว่า ข้าทำตัวใจดีและอ่อนโยนเหมือนหยกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แต่เขาก็ยังยิ้มอย่างยินดีเหมือนเดิม “เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอ”

ถังเทียนเอ๋อร์ยิ้ม นางขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นและตอบว่า “แล้วนายน้อยจะให้โอกาสข้าทำความรู้จักท่านใช่ไหม?”

นางควบคุมช่องว่างระหว่างทั้งสองได้เป็นอย่างดี ถ้าอยู่ใกล้กว่านี้อีกนิด คงดูเหมือนเป็นคนใจง่ายเกินไป และถ้านางห่างไกลกว่านี้สักหน่อย ก็คงไม่มีอารมณ์คลุมเครือขนาดนี้

เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาวตรงหน้า ซูอันก็รู้สึกประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้กำลังยั่วยวนเขาเหรอ? อย่าบอกนะว่าเสน่ห์ของเขามันแรงจนทะลุหน้าออกไป?

เขาหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ข้าคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าให้โอกาสข้าเข้าใจเจ้า”

“นายน้อยอยากรู้อะไร?” ถังเทียนเอ๋อร์คิดกับตัวเองว่าเจ้านี่ทื่อเป็นท่อนไม้จริง ๆ แต่เนื่องจากได้โต้ตอบกันในที่สุด นางรู้สึกว่าทุกอย่างอยู่ในมือแล้ว

“แน่นอน ข้าต้องการรู้จักเจ้าให้ลึก ๆ” ซูอันตอบ

“นายน้อยนี่แย่มาก!” ถังเทียนเอ๋อร์ทำงานในภาคีอิสระ ดังนั้นนางจึงเข้าใจความหมายโดยนัยและทุบไหล่ของซูอันด้วยกำปั้นเล็ก ๆ อย่างน่ารัก

นางรู้ได้โดยทันทีว่าระดับการสัมผัสของร่างกายที่เหมาะสมเป็นอย่างไร วิธีปิดระยะห่างอย่างรวดเร็ว วิธีทำให้จิตใต้สำนึกของผู้ชายคิดว่ามีคนรู้สึกดีกับเขา

ถึงอย่างนั้นซูอันก็รู้ว่านางกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ ถ้าทั้งคู่จะลงมือให้ถึงที่สุด ใครจะกลัวใครกันล่ะทีนี้ เขาฉวยโอกาสโอบแขนรอบเอวของอีกฝ่าย ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่าตัวเองอาจต้องการให้นางเป็นพยานในภายหลัง

แต่ใครจะคิดว่าถังเทียนเอ๋อร์จะบิดเอวออกเหมือนรู้ล่วงหน้า นางหลบแขนของเขาไปได้ทันท่วงที รอยยิ้มบนใบหน้าของนางถูกแทนที่ด้วยความกังวลขณะที่พูดว่า “นายน้อย นอกจากข้ามาที่นี่เพื่อมอบของห้กับท่านแล้ว ข้ายังมาเพื่อเตือนท่านบางอย่างด้วย นายน้อยอาจเพิ่งมาถึงมณฑลอวี้เมื่อเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นท่านอาจไม่รู้ภูมิหลังของคนที่ท่านขุ่นเคือง พ่อของเขาคือซุนซวิน มือขวาของอ๋องเยี่ยน ภายในพื้นที่หนึ่งพันลี้นี้ ล้วนมีคนที่อยู่ภายใต้อิทธิพลชายผู้นี้ ซุนซวินทั้งรักทั้งหลงนายน้อยซุนมาก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมไม่มีใครกล้ายั่วโมโหเขา ไม่ว่าเขาจะทำตัวเย่อหยิ่งในมณฑลอวี้เพียงใด”

“ท่านทำให้เขาขุ่นเคืองต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน ข้าขอแนะนำนายน้อยให้ระมัดระวังมากขึ้น มันอาจจะดีกว่าถ้าเรียกผู้บ่มเพาะของตระกูลให้มาคอยคุ้มกัน อย่าได้ประมาทเด็ดขาด”

ความสัมพันธ์กับผู้ชายก็เหมือนกับการตกปลา ต้องผลักและดึง นางใช้เสน่ห์ดึงดูดเขาและจุดไฟแห่งความหลงใหล แต่ถ้ายังคงปฏิบัติต่อเขาอย่างอ่อนหวานและทำให้มันง่ายเกินไป นางจะสูญเสียเสน่ห์ไปมาก แต่ในขณะเดียวกัน การสงวนเนื้อตัวในเวลาที่เหมาะสมเช่นนี้จะทำให้ชายคนหนึ่งคลั่งไคล้

………………..