เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1450 ตรวจสอบทั้งหมด

บทที่ 1450 ตรวจสอบทั้งหมด

………………..

บทที่ 1450 ตรวจสอบทั้งหมด

“โอ้…” เสียงถอนหายใจดังมาจากรอบ ๆ ตัว ท่าทีของผู้ชมเหมือนกับเพื่อนร่วมชั้นของซูอันจากโลกที่แล้ว เหมือนทุกคนกำลังชมละคร

ถังเทียนเอ๋อร์ลดใบหน้าที่แดงก่ำลง นางดูเขินอายอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ภายในใจต้องการที่จะสาปแช่งผู้ชายกักขฬะเหล่านี้ให้ตาย! นางถอนหายใจ รู้สึกราวกับว่าศักดิ์ศรีทั้งหมดที่สั่งสมมาหลายปีอาจจะหายไป

ซูอันเห็นคะแนนความโกรธแค้นหลั่งไหลเข้ามา เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด เขาเห็นว่ามีคะแนนความโกรธแค้นน้อยลงจากแขกและมากขึ้นจากเจ้าหน้าที่ของภาคีอิสระ! ดูเหมือนว่าถังเทียนเอ๋อร์จะเป็นดาวเด่นของภาคีอิสระจริง ๆ

ซุนซวินโวยวาย “พวกเจ้าไม่ได้หลอกข้าเหรอ? ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อยู่ข้างในตอนที่ข้าเปิดประตู นางจะเป็นพยานได้ยังไง? แม้ว่าภาคีอิสระของเจ้าตั้งใจที่จะปกป้องอาชญากร แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดโกหกโจ๋งครึ่มขนาดนี้ ใช่ไหม?”

ซูอันแสร้งทำเป็นตกใจขณะที่มองไปที่ถังเทียนเอ๋อร์ “เทียนเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้อยู่ในห้องก่อนหน้านี้เหรอ?”

พนักงานของภาคีอิสระทุกคนคิดกับตัวเองว่า ผู้ชายคนนั้นใกล้ชิดพอที่จะเรียกนางว่าเทียนเอ๋อร์แล้ว! เฮ้อ แขกคนนี้ได้นอนกับสาวสวยของเราเร็วขนาดนี้ ทำไมพวกเราที่เหลือถึงต้องผิดหวัง…

แม้ว่าเมื่อเทียบกับคณิกาที่สวยงามบนชั้นสอง ถังเทียนเอ๋อร์ก็เหนือกว่าและไม่ด้อยกว่าแต่อย่างใด เมื่อรวมกับรอยยิ้มหวาน ๆ ของนางและบรรยากาศที่เป็นมิตร นางจึงเป็นที่นิยมอย่างมากของเหล่าพนักงานด้วยกัน

ถังเทียนเอ๋อร์ค่อนข้างหงุดหงิดเช่นกัน ข้าไปใกล้ชิดกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?

อย่างไรก็ตาม นางตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าอาจเป็นเพราะความฝันที่เขามีหลังจากที่หมดสติไป แต่ด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นางไม่สามารถป้องกันตัวเองได้จริง ๆ นางทำได้เพียงรั้งตัวเองและยอมรับมัน “อะแฮ่ม ข้าเห็นว่าท่านหลับไปแล้ว ข้าเลยไม่ปลุกท่านและออกไปข้างนอกสักพัก”

อ๊าาา! ตอนนี้ทุกคนจะคิดว่าข้านอนกับเขา! แต่ส่วนที่แย่ที่สุดคือสิ่งที่ข้าพูดก็เหมือนจะยอมรับโดยปริยายเช่นกัน ข้าจะแสดงตัวต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไรหลังจากนี้…

ผู้ชมต่างมองซูอันอย่างเหยียดหยามเมื่อได้ยินสิ่งที่ถังเทียนเอ๋อร์พูด ถ้ามีคนสวย ๆ แบบนี้มากับเรา เราอาจไม่ได้นอนทั้งคืน! แต่ไอ้เวรนี่เพิ่งหลับไปเหรอ? เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหม?

พวกเขาเป็นผู้ชายทั้งหมด ดังนั้นซูอันจึงสามารถรู้ได้ว่าเหล่าแขกกำลังคิดอะไรอยู่ เขารู้สึกอับอายเช่นกันอย่างที่ถังเทียนเอ๋อร์รู้สึกก่อนหน้านี้ทุกประการ ไม่มีทางที่เขาจะอธิบายตัวเองได้…

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถังเทียนเอ๋อร์ก็ยืนกรานว่า “ท่านผู้มีเกียรติ ข้าเหลือเวลาแค่พอที่จะดื่มชาเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะก่ออาชญากรรมได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้”

ผู้อาวุโสร่างกำยำรู้สึกประหม่า ทำไมนางถึงรับผิดชอบเรื่องนี้? แม้แต่ซูอันก็ยังทำให้นางประหลาดใจ เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมนางถึงเข้าข้างเขาแบบนี้

ซุนซวินมองดูผู้อาวุโสร่างกำยำอย่างทะลุปรุโปร่ง “ภาคีอิสระของเจ้ากล้าที่จะรับรองความน่าเชื่อถือของคำพูดของนางหรือไม่?”

ผู้อาวุโสร่างกำยำตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถตอบกลับได้แบบสบาย ๆ! แม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกว่าแขกหมายเลข 333 สามารถออกไปทำเรื่องนี้ได้ แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ภาคีอิสระเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายนี้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ได้ตอบคำถามโดยตรงและพูดว่า “หากเสนาบดีไม่ไว้ใจเรา ท่านสามารถถามคนของตระกูลซุนได้ ข้าสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ว่านายน้อยซุนทิ้งบางคนไว้ข้างหลังคอยและติดตามแขกหมายเลข 333 ก่อนที่เขาจะจากไป”

เสียงฟู่แสดงความไม่พอใจเต็มไปในอากาศ ไม่มีผู้ชมคนใดโง่เขลา พวกเขารู้ทันทีว่าซุนจี้วางแผนจะทำอะไร ไม่เพียงแต่จะล้มเหลวในการแก้แค้นแขกหมายเลข 333 แต่ยังต้องมาทำลายตัวเองด้วย

ซุนซวินขมวดคิ้ว เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็วและออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชา ในไม่ช้าพวกเขาก็นำผู้คุ้มกันมา ซุนซวินถามว่า “นายน้อยทิ้งเจ้าไว้เฝ้าดูสถานการณ์หรือไม่?”

ผู้คุ้มกันพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้วขอรับ”

“แล้วมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นไหม? เขาออกจากห้องไปหรือเปล่า?” ซุนซวินถาม

ผู้คุมส่ายหัว “เขาไม่ได้ออกมา ข้าเฝ้าดูอยู่ตลอดขอรับ”

จู่ ๆ ซูอันก็โพล่งขึ้นมาว่า “ความจริงทั้งหมดยังไม่เปิดเผยเหรอ? ข้าทนกับเรื่องไร้สาระนี้เพียงเพราะเคารพในความเศร้าโศกของเจ้าที่มีต่อการตายของลูกชาย ตอนนี้ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เจ้าจะขอโทษข้า?”

ผู้อาวุโสร่างกำยำเหงื่อแตกพลั่ก ไอ้หนู เจ้าไม่กลัวอะไรจริง ๆ เหรอ? พูดอะไรแบบนั้นออกไปได้อย่างไร!

ซุนซวินมองผู้อาวุโสร่างกำยำอย่างลึกซึ้ง จากนั้นเขาก็มองไปที่หน้าต่าง “มีโอกาสที่เขาจะออกจากที่นี่ไหม? ด้วยวิธีที่ผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างนอกจะมองไม่เห็นเขา”

ผู้อาวุโสร่างกำยำกล่าวว่า “นั่นเป็นไปไม่ได้ ด้านนอกคือห้องประมูลที่มีผู้คนมากมายผ่านไปมา และมีผู้บ่มเพาะที่ทรงพลังมากมายอยู่ที่นั่น ถ้าออกไปทางหน้าต่าง จะต้องมีใครบางคนสังเกตเห็นเขาอย่างแน่นอน”

ซูอันหัวเราะเยาะ ซุนจี้ต้องการให้ข้าตายอย่างเลวร้าย แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่เขาทิ้งไว้ให้เฝ้าดูข้าจะกลายเป็นพยานแทน!

ซุนซวินโบกมือแล้วพูดว่า “ลากมันมาแล้วค่อย ๆ สอบปากคำในภายหลัง”

สีหน้าของถังเทียนเอ๋อร์และผู้อาวุโสร่างกำยำเปลี่ยนไป พวกเขาถามอย่างรวดเร็วว่า “เสนาบดีเซียง ทำไมต้องทำอย่างนี้? ความบริสุทธิ์ของเขาได้รับการพิสูจน์แล้ว!”

“แล้วทำไมหยางหลงถึงทิ้งข้อความระบุหมายเลข 333 ไว้ก่อนที่จะเสียชีวิต? แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนทำ แต่ก็อาจจะสมรู้ร่วมคิดกับอาชญากร จับมัน!” เห็นได้ชัดว่าซุนซวินไม่ต้องการที่จะเสียเวลาพูดอีกต่อไป เขาแสดงท่าทางโดยตรงให้คนของเขาจับกุมซูอัน

“ท่านเป็นข้าราชสำนักที่ทรงเกียรติ แต่ตัดสินคดีโดยไม่คำนึงถึงชีวิตเช่นนี้เหรอ?” ซูอันหัวเราะเยาะ “หลายคนเห็นความขัดแย้งของข้ากับซุนจี้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นถ้าใครจะใส่ร้ายข้า ข้าย่อมเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุด”

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ลบหมายเลขนั้น เขาไม่ใช่ฆาตกร ดังนั้นเขาจึงมีมโนธรรมที่ชัดเจน นอกจากนี้ ทุกคนรู้เรื่องที่เขาแค้นกับซุนจี้ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะลบมันไป อีกฝ่ายก็ยังตามหาเขา ในกรณีนั้น เขาอาจทิ้งประเด็นความขัดแย้งที่ชัดเจนไว้เบื้องหลังเช่นกัน

“เด็กเหลือขออย่างเจ้ากล้าสอนเสนาบดีคนนี้รึ? ลากมันกลับไปสอบปากคำอย่างละเอียด และค้นห้องนี้หาทรัพย์สินที่ถูกขโมย” ซุนซวินพูดอย่างไร้ความรู้สึก แม้ว่าชายคนนี้จะไม่ใช่อาชญากร แต่ความจริงที่ว่าทำให้จี้เอ๋อร์ขุ่นเคือง หมายความว่าข้าต้องทำให้มันเสียใจที่มีชีวิตอยู่

“ยิ่งไปกว่านั้น แขกที่เข้าร่วมการประมูลในวันนี้ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้ออกไป ข้าจะให้คนสอบปากคำพวกเจ้าทีละคน” เขาพูดต่อ จากนั้นเขาก็พูดกับผู้อาวุโสร่างกำยำว่า “ขอรายชื่อทุกคนที่เข้าร่วมการประมูลในวันนี้ให้ข้า ข้าจะตรวจสอบพวกเขาทีละคน”

เกิดความโกลาหลในหมู่แขกเมื่อซุนซวินพูดคำเหล่านั้น พวกเขาเพิ่งมาที่นี่เพื่อร่วมสัมผัสความมีชีวิตชีวา แต่ทั้งหมดมาจมอยู่กับหายนะครั้งนี้ได้อย่างไร? ไม่มีใครมียินยอม พวกเขาโต้เถียงเสียงดังว่าต้องการออกไป และยังประณามภาคีอิสระต่อสาธารณชนว่าฝ่าฝืนกฎของตัวเอง

ผู้อาวุโสร่างกำยำเริ่มตื่นตระหนก เขาดึงซุนซวินออกมาอย่างรวดเร็วและพูดเสียงเบาว่า “เสนาบดีเซียง ท่านต้องไม่ทำเช่นนี้! แขกเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลสำคัญ! หากตัวตนของพวกเขาถูกเปิดเผย เราทุกคนจะสูญเสียชื่อเสียงได้ ข้าขอให้เสนาบดีโปรดผ่อนปรน ภาคีอิสระของเราจะร่วมมือกับท่านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้อย่างแน่นอน!”

………………..