เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1453 การโจมตีที่ไม่คาดคิด

บทที่ 1453 การโจมตีที่ไม่คาดคิด

………………..

บทที่ 1453 การโจมตีที่ไม่คาดคิด

กลุ่มของซูอันแลกเปลี่ยนสายตากัน พวกเขาคิดกับตัวเองว่า ‘อย่างที่คาดไว้ หลีกเลี่ยงไม่ได้’

ซ่างหงเดาคร่าว ๆ แล้วว่านี่คือเรื่องที่กลุ่มของซูอันก่อขึ้นหลังจากที่พวกเขาออกจากเรือไปก่อนหน้านี้ไม่นานนัก แต่ด้วยไหวพริบและความฉลาด เขาถามกลับว่า “โอ้ มีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ? ท่านซุนตรวจสอบตัวตนของพวกเขาแล้วหรือยัง? มีบุคคลที่กล้าหาญมากมายในโลกนี้ มีแม้กระทั่งคนที่เต็มใจที่จะปลอมตัวเป็นใครก็ได้” เขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ในแวดวงการเมือง เขาดันเรื่องกลับทันที

ซุนซวินถอนหายใจ “คนในท้องถิ่นของเรามีความรู้และประสบการณ์จำกัด เราไม่รู้วิธีแยกแยะระหว่างกองกำลังคุ้มกันหลวงของจริงและของปลอม นอกจากนี้ การปลอมตัวเป็นกองกำลังคุ้มกันหลวงควรเป็นอาชญากรรมครั้งใหญ่ ข้าเชื่อว่าท่านซ่างมีหน้าที่ช่วยสืบสวนเรื่องนี้ ใช่ไหม?”

“นี่…” ซ่างหงเป็นทุกข์ชั่วขณะ หากเป็นเช่นนั้นจริง เขามีหน้าที่ที่จะต้องร่วมมือ เขาต้องตรวจสอบว่ามีสมาชิกในคณะทูตเกี่ยวข้องหรือไม่เป็นอย่างแรก

ในขณะที่เขารู้สึกหนักใจ ซู่อันถามว่า “มันเป็นแค่คดีไม่ใช่เหรอ? ข้าไม่คิดว่าจะใช้เวลานานเกินไป ข้าจะจัดการเอง” เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการให้สิ่งต่าง ๆ หลุดมือไปเช่นกัน มันจะน่ารำคาญมากถ้าทุกคนถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วย เขารู้ว่าใครคือตัวการสำคัญ ดังนั้นมันจึงไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก

ซ่างหงเชื่อมั่นในความสามารถของซูอันและตกลงเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดอย่างเห็นด้วยว่า “ไม่เป็นไรเช่นกัน ให้อาซูช่วยคดีนี้ ภารกิจของเราเร่งด่วน เราจึงอยู่ที่นี่ได้อีกแค่วันเดียวเท่านั้น หลังจากนั้น ไม่ว่าผลจะออกมายังไง เราก็ต้องปล่อยเรื่องไป เจ้าเข้าใจไหม?”

“ข้าจะทำตามที่ท่านสั่ง!” ซูอันแอบยกนิ้วให้ในใจ ตามที่คาดไว้ ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด

ซุนซวินด่าซ่างหงในใจว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่า ชายคนนี้พูดกับซูอันโดยไม่ปรึกษาเขาเลย เห็นได้ชัดว่าต้องทิ้งทางออกไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตราบใดที่อีกฝ่ายเต็มใจเข้าร่วม เป้าหมายของเขาก็บรรลุผล

“ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องรบกวนท่านซู” เขาพูดพร้อมกับประสานมือเข้าหาอีกฝ่าย

“ท่านซุนสุภาพเกินไปแล้ว” ซูอันขมวดคิ้ว เขาแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างที่อีกฝ่ายซ่อนไว้จึงเตือนตัวเองให้ระวังตัวในขณะที่ถามว่า “ข้าขอถามได้ไหมว่าเป็นคดีประเภทไหน?”

“เราไปดูสถานที่เกิดเหตุแล้วคุยรายละเอียดระหว่างทางกันดีไหม?” ซุนซวินแนะนำในขณะที่เขาลุกขึ้น

ซ่างหงขมวดคิ้วและโบกมือให้เกาอิ้ง เพ่ยโยวและทหารคนอื่น ๆ ไปกับซูอัน เขาและซูอันเป็นพันธมิตรกัน และเนื่องจากความสัมพันธ์ของซูอันกับบุตรสาว เขาจึงเห็นซูอันเป็นรุ่นน้องของตนเอง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการเห็นสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น

เกาอิ้งและเพ่ยโยวมีความตั้งใจเดียวกันอยู่แล้ว พวกเขาจึงตามหลังซูอันไปพร้อมกับคนอื่นในทันที ซูอันไม่ปฏิเสธ เขาต้องเพลิดเพลินกับอำนาจที่มี แล้วทำไมเขาต้องบทเล่นเป็นวีรบุรุษและรับความเสี่ยงที่ไม่จำเป็น

ซุนซวินไม่ได้พูดอะไรในขณะที่พาทุกคนไปที่ชานเมือง เขาจำเพ่ยโยวและเกาอิ้งจากคลื่นพลังของทั้งสองได้ สำหรับซูอันเขาไม่แน่ใจ อีกฝ่ายอยู่ระดับหกเท่านั้น แต่ยังมีบางอย่างเกี่ยวกับพลังชี่ของเขาที่ทำให้ซุนซวินรู้สึกราวกับว่าไม่สามารถมองข้ามซูอันไปได้ มันไม่เหมือนกับแขกหมายเลข 333 ก่อนหน้านี้ แต่เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาของเกาอิ้งและเพ่ยโยวแล้ว ซูอันน่าจะเป็นคน ๆ นั้น

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าทั้งสามรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ซุนซวินก็ยังอธิบายกรณีของซุนจี้อย่างอดทน “ลูกชายของข้าถูกใครบางคนฆ่าอย่างไร้ความปราณี ข้าหวังว่าท่านซูสามารถช่วยคนต่ำต้อยคนนี้ตามหาผู้กระทำความผิดได้!”

เกาอิ้งและเพ่ยโยวมีสีหน้าเป็นกังวล การตายของลูกชายของซุนซวินเป็นเรื่องที่ค่อนข้างลำบาก ไม่รู้ว่าทำไมพี่ซูของพวกเขาถึงเข้ามาเกี่ยวข้อง

ซูอันตอบอย่างเฉยเมยว่า “ข้าจะทำให้ดีที่สุด”

นี่เป็นเพียงการแสดงของเจ้า ซุนซวินเย้ยหยัน

—

ท่านยั่วยุ ซุนซวิน สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +444 +444 +444…

—

ไม่นานกลุ่มนั้นก็มาถึงป่าแห่งหนึ่ง ซุนซวินพูดด้วยสีหน้าโศกเศร้าว่า “นี่คือจุดที่ลูกชายของข้าถูกทำร้าย ข้าให้คนของข้าเฝ้าบริเวณนี้ จึงยังไม่มีใครเข้าไปในที่เกิดเหตุ ข้าสงสัยว่าท่านซูสามารถช่วยข้าค้นหาอะไรได้บ้าง” เขาจ้องมองที่ซูอันในขณะที่พูดอย่างนั้น ราวกับว่าต้องการดูว่าเขาจะแยกแยะความตื่นตระหนกหรือความขัดแย้งภายในจากการแสดงออกของอีกฝ่ายได้ไหม

อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกผิดหวังมาก ซูอันสงบมากและมองไปรอบ ๆ สถานที่เกิดเหตุราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ จากนั้นเขาก็เดินไปที่ซุนจี้และศพของคนอื่น ๆ ซุนซวินรู้สึกมึนงงและยังคงจ้องมองที่ซูอันเพื่อดูว่าเขาลงมือทำอะไรบางอย่างได้ไหม

หลังจากตรวจสอบสถานที่เล็กน้อย ซูอันถามขึ้นว่า “ปกตินายน้อยไม่เป็นศัตรูกับใครใช่ไหม”

ซุนซวินตอบว่า “ลูกชายของข้ามีเมตตาและช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ เขาไม่มีศัตรู ถ้าเราต้องพูดถึงศัตรูจริง ๆ วันนี้เขาได้พบกับแขกหมายเลข 333 ในภาคีอิสระ ความขัดแย้งมากมายเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน”

ซุนซวินโกรธอยู่ข้างใน แต่เขาก็ยังอธิบายคร่าว ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

—

ท่านยั่วยุ ซุนซวิน สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +222 +222 +222…

—

ซูอันถามคำถามอีกสองสามข้อแล้วพูดว่า “จากข้มูลที่ท่านบอก แขกหมายเลข 333 นั้นไม่มีเวลาก่ออาชญากรรม เขาน่าจะเป็นผู้บริสุทธิ์”

ซุนซวินพูดไม่ออก

—

ท่านยั่วยุ ซุนซวิน สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +666 +666 +666… สำเร็จแล้ว

—

ซูอันเกือบจะระเบิดเสียงหัวเราะเมื่อเห็นว่าซุนซวินโกรธมากเพียงใด แต่พูดต่อว่า “หากการฆาตกรรมไม่ได้ไม่ได้เกิดจากความเป็นศัตรูต่อกัน ก็น่าจะเกิดจากความหลงใหล แต่ตามที่ท่านซุนบอกข้า เราสามารถตัดแรงจูงใจ 2 ข้อนี้ทิ้งไปได้ ตอนที่ท่านพูดถึงภาคีอิสระ ฟังดูเหมือนเขาได้ซื้อสิ่งที่มีค่ามากติดตัวไป ของชิ้นนั้นยังอยู่ไหม?”

“ไม่” ซุนซวินพูดอย่างไม่อดทน

“อีกฝ่ายอาจจะเอาของชิ้นนั้นไปด้วย” ซูอันสรุป

ซุนซวินยากที่จะระงับความโกรธไว้ “ท่านซู นี่คือข้อสรุปที่ท่านได้งั้นเหรอ? ข้ารู้จักชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของท่านมานานแล้ว แต่ต้องบอกว่าวันนี้ข้ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย”

ซู่อันไม่โกรธเลยและตอบว่า “ท่านซุนมีความคิดเห็นที่ชาญฉลาดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

ซุนซวินโวยวาย “แม้ว่าโดยปกติแล้วลูกชายของข้าจะไม่ล่วงเกินใคร แต่ข้าเป็นเสนาบดีเซียง ข้าต้องจัดการเรื่องการเมืองมากมาย ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่ข้าอาจทำให้บางคนขุ่นเคืองใจ ทำให้พวกเขาหาทางแก้แค้น ในเมื่อไม่กล้าที่จะต่อต้านข้าเลยมาลงที่ลูกชายแทน ในหมู่พวกเขา คนที่กล้าหาทางแก้แค้นและมีความสามารถในการทำเช่นนั้นอาจมาจากสำนักมารเท่านั้น”

“สำนักมารหรือ” ซูอันตกใจมาก เขาไม่เคยคาดคิดว่าคนเหล่านั้นจะถูกลากเข้าสู่ความขัดแย้งเช่นกัน

“ใช่” ซุนซวินกล่าวว่า “ข้าได้ช่วยท่านอ๋องกำจัดสำนักมารตลอดหลายปีที่ผ่านมา ใช้โลหิตของพวกมารนั่นย้อมมือจนเป็นสีแดงฉาน พวกเขาทั้งหมดเกลียดข้าอย่างขมขื่น คงไม่แปลกใจเลยหากพวกเขาต้องการแก้แค้น”

ซูอันคิดกับตัวเองเล็กน้อย ทำไมจู่ ๆ เขาถึงพูดแบบนี้? เป็นไปได้ไหมว่าเขาเชื่อจริง ๆ ว่าข้าไม่ใช่ฆาตกร?

………………..