เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1470 ยาพิษ

บทที่ 1470 ยาพิษ

………………..

บทที่ 1470 ยาพิษ

ซูอันพูดอย่างเฉยเมยว่า “เจ้าฉลาดมาก เจ้ารู้ว่าเจ้าต้องเสแสร้งเป็นผู้หญิงของข้าต่อหน้าคนอื่น แต่เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปด้วยการกระทำเพียงแค่นี้เหรอ?”

ถังเทียนเอ๋อร์รู้สึกสูญเสียแรงจูงใจทั้งหมดในทันที นางหน้าบึ้งและพูดว่า “นายน้อย ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้าจริง ๆ! ข้าแค่มาทดสอบเจ้าเล่น ๆ… แต่ข้าไม่คิดว่าการบ่มเพาะของเจ้าจะสูงขนาดนี้! การโจมตีนั้นรุนแรงมากจนข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสก่อนที่จะรู้ตัว”

“นายน้อย เจ้ารู้ว่าข้าก็อดกลั้นเหมือนกันใช่ไหม? แม้ว่าข้าจะตามเจ้ามา แต่ข้าไม่ได้มุ่งหมายชีวิต เจ้าควรจะรู้สึกได้ด้วยการบ่มเพาะที่สูงส่งของตัวเอง!”

ซูอันไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะข้ามารู้ทีหลัง เจ้าคิดว่าข้าจะใช้ความพยายามทั้งหมดนั้นเพื่อช่วยเจ้าไหม?”

ถังเทียนเอ๋อร์มีความสุขมากเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขาที่อ่อนลง นางขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมและพูดอย่างอ่อนหวานว่า “นายน้อย เจ้ามันแย่มาก ตอนนี้ข้ากลัวมากรู้ไหม?”

“เจ้ามาที่นี่ด้วยตัวเจ้าเองหรือเป็นตัวแทนของภาคีอิสระ?”ซูอันถามอย่างจริงจัง

“ข้ามาด้วยตัวเองอยู่แล้ว ทุกคนจากภาคีอิสระยังคงคิดว่านายน้อยมาจากเผ่าพันธุ์สมุทร” ถังเทียนเอ๋อร์พูดอย่างนุ่มนวล “ข้าสงสัยนายน้อย ดังนั้นข้าจึงมาทดสอบสิ่งต่าง ๆ แต่ข้าไม่เชี่ยวชาญ เรื่องจึงออกมาเป็นแบบนี้”

“เผ่าพันธุ์สมุทร…” ซูอันสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงคิดอย่างนั้น

ถังเทียนเอ๋อร์พูดอย่างรวดเร็วว่า “นายน้อย โปรดอย่ากังวล ข้าเป็นคนเดียวที่รู้เกี่ยวกับตัวตนของเจ้า ข้าจะไม่บอกใครแน่นอน”

“ปากของผู้หญิงและคำพูดของผู้ชายบนเตียงไว้ใจไม่ได้” ซูอันพูดพร้อมกับหัวเราะ

“แล้วอะไรจะทำให้นายน้อยเชื่อข้า” จู่ ๆ ถังเทียนเอ๋อร์ก็มีท่าทางเขินอายขณะที่นางพูดว่า “หากนายน้อยเต็มใจ ข้าก็สามารถเป็นผู้หญิงของนายน้อยได้ อย่างนั้นนายน้อยจะเชื่อใจข้าใช่ไหม?”

“หยุดพยายามทดสอบข้า ถ้าเจ้าเต็มใจใช้ร่างกายเป็นอาวุธ เจ้าคงยังไม่บริสุทธิ์ในสถานที่ที่ซับซ้อนเหมือนภาคีอิสระ” ซูอันเปิดโปงคำโกหกของนางทันที

ถังเทียนเอ๋อร์เลิกยิ้มแบบมืออาชีพแล้วพูดพร้อมกับถอนหายใจ “ข้าเจอผู้ชายมาทุกรูปแบบในชีวิต แต่นายน้อยเป็นคนเดียวที่เข้าใจข้า… คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่คำชม แต่เป็นความจริงใจของข้า”

“อย่าพยายามประจบประแจงข้า” ซูอันหยิบยาออกมาสองเม็ด สีแดงหนึ่งเม็ดและสีน้ำเงินหนึ่งเม็ด แล้วพูดว่า “เลือกหนึ่งเม็ดแล้วกินซะ แล้วข้าจะสบายใจขึ้น”

สีหน้าของถังเทียนเอ๋อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางถามว่า “นี่คือยาอะไร?”

ซูอันพูดอย่างเฉยเมย “สีแดงเรียกว่ายาปรสิตกัดกินสมอง ส่วนอีกอันเรียกว่ายาแห่งการผันเปลี่ยน”

“ยาปรสิตกัดกินสมองทำมาจากปรสิตในสมองสามประเภท เมื่อกินเข้าไปแล้วจะไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในร่างกายสักระยะหนึ่ง แต่หลังจากนั้น เมื่อถึงตอนเที่ยงของวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 5 หากไม่กินยาแก้พิษ พวกมันจะขยายพันธุ์และแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย ถ้าพวกมันไปถึงสมอง คนที่กินยาเข้าไปจะกลายเป็นเหมือนซากศพที่มีชีวิต จะกินแม้กระทั่งพ่อแม่หรือคู่ครองของตัวเอง”

สีหน้าของถังเทียนเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไป แม้ว่านางจะเดาว่าสิ่งเหล่านี้คือยาพิษ แต่ไม่คาดคิดว่าพวกมันจะชั่วร้ายเช่นนี้ นางถามว่า “แล้วอันนั้นล่ะ?” ผู้หญิงมักปฏิเสธพวกแมลงและภูตผีปีศาจ นิ้วของนางสั่นขณะที่ชี้ไปที่เม็ดยาสีน้ำเงิน

“สิ่งนี้เรียกว่ายาแห่งการผันเปลี่ยน” ซูอันอธิบายด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “มันทำมาจากตัวอ่อนของเสือดาว ตัวอ่อนของกวาง รกของมนุษย์ ไตของแมวน้ำ และส่วนผสมที่หายากอื่น ๆ เมื่อกินยาเม็กนี้เข้าไป จะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นอย่างมากเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ถ้าไม่กินยาแก้พิษหลังจากผ่านไปหนึ่งปี จะเกิดผลข้างเคียงหลายอย่าง มันสามารถทำให้คนอ้วนขึ้นสามช่วงตัวภายในสามเดือน ผิวหนังปกคลุมไปด้วยเส้นเลือด อีกทางหนึ่งอาจทำให้คนผอมเตี้ยกลายเป็นก้อนเนื้ออ้วนได้ กับคนรูปร่างอย่างเจ้า นั่นอาจเป็นผลข้างเคียงที่เจ้าจะพบ”

“ว่าไง? ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะกินอะไรดี?” ในที่สุดเขาก็ถาม

ผิวของถังเทียนเอ๋อร์ซีดเผือด นางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าขอไม่เลือกทั้งสองอย่างได้ไหม?” หลังจากได้ยินรายละเอียดที่ซูอันใช้อธิบายผลกระทบของยา ไม่มีทางที่เขาคิดขึ้นมาได้ในทันที ตอนนี้นางตื่นตระหนกมาก

ซูอันส่ายศีรษะและพูดว่า “เจ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเจ้าจะตายทันที”

แววตาของถังเทียนเอ๋อร์สั่นไหวหลายครั้ง ลมหายใจติดขัด ดูเหมือนว่านางกำลังประสบกับการต่อสู้ภายในอย่างรุนแรง

“อะไรนะ เจ้ากำลังคิดที่จะต่อสู้ครั้งสุดท้ายก่อนตายเหรอ?” ซูอันถามอย่างเฉยเมย

ในที่สุดถังเทียนเอ๋อร์ก็ยอมแพ้และพูดว่า “การบ่มเพาะของเจ้าเหนือกว่าข้ามาก ข้าคงไม่มีโอกาส”

หลังจากพูดแบบนี้ นางก็หยิบเม็ดยาสีน้ำเงินขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเทียบกับการมีปรสิตในตัวที่จะกัดกินสมองของนาง ยาอีกเม็ดนี้ยอมรับได้ง่ายกว่า

ทันใดนั้นนางก็มองไปที่ซูอันขณะที่เงยหน้าขึ้นถาม “เจ้าคิดจะให้ข้าเป็นสายลับในภาคีอิสระใช่ไหม?”

“แม่นางถังฉลาดมาก” ซูอันพยักหน้าชื่นชม “ตราบใดที่เจ้าเชื่อฟัง ข้าจะให้ยาแก้พิษแก่เจ้าทุกปี ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะไม่ต้องกังวลว่าสิ่งที่ไม่ดีจะเกิดขึ้นกับเจ้า”

ถังเทียนเอ๋อร์กลืน ‘ยาแห่งการผันเปลี่ยน’ เมื่อได้ยินซูอันพูดเช่นนี้พร้อมถามว่า “เจ้าพอใจแล้วใช่ไหม!?”

—

ท่านยั่วยุ ถังเทียนเอ๋อร์ สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +555 +555 +555…

—

ซูอันยิ้ม แน่นอนว่าเขาไม่มี ‘ยาปรสิตกัดกินสมอง’ หรือ ‘ยาแห่งการผันเปลี่ยน’ แต่เขาต้องการวิธีควบคุมนาง ดังนั้นเขาจึงนึกถึงยาเม็ดที่มีชื่อเสียงจากนิยายกำลังภายใน ไม่คิดว่าจะหลอกนางได้จริง ๆ ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เห็นว่านางกำลังจะร้องไห้

“นั่งลง” เขากล่าว

“ทำไม?” ถังเทียนเอ๋อร์ตอบรับทันที รอยยิ้มหวานก่อนหน้านี้ไม่มีให้เห็นแล้ว สาวงามในตอนนี้ดูเหมือนปีศาจแทน

“อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี ในเมื่อตอนนี้เจ้าเป็นคนของข้าแล้ว ข้าจะปล่อยให้เจ้าบาดเจ็บได้ยังไง?” ซูอันได้ตอบกลับ เขาเพิ่งเล่นบทคนเลวได้ไม่นาน จึงคิดว่าไม่เสียหายอะไรที่จะเป็นคนดีกว่านี้สักหน่อย

“หืม ใครเป็นคนของเจ้า” ถังเทียนเอ๋อร์ต้องการที่จะยึดติดกับความภาคภูมิใจของตัวเองและปฏิเสธ คน ๆ นี้ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน นางมาหาเขากลางดึกเหมือนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แต่ผู้ชายคนนี้กลับทำเรื่องน่าโมโห!

แต่เมื่อจำความรู้สึกสบาย ๆ ก่อนหน้านี้ ในที่สุดนางก็ไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจได้ นางนั่งลงอย่างเชื่อฟัง ซูอันยื่นนิ้วออกมาและกดที่หลังของนาง ใช้พลังปฐมบทรักษาอาการบาดเจ็บของนางต่อไป

“อืม…” ถังเทียนเอ๋อร์คร่ำครวญเมื่อนางรู้สึกถึงความรู้สึกสบายที่คุ้นเคยอีกครั้ง

ซูอันพูดไม่ออก “อย่าส่งเสียงดังได้ไหม? คนที่ไม่รู้อะไรอาจคิดว่าข้าทำอะไรเจ้า” เขากล่าว เสียงครางแบบนี้ทำให้เขาตกใจจริง ๆ

“นายน้อยยังทำกับข้าไม่พออีกเหรอ? ร่างข้ากำลังจะพังอยู่แล้ว” ถังเทียนเอ๋อร์พูดอย่างไม่พอใจ

ซูอันตกตะลึง “ถ้าจะพูดจาเลอะเทอะ ก็อย่าพูดอะไรเลย”

“แต่ข้าผิดเหรอ…?” ถังเทียนเอ๋อร์ค่อย ๆ สงบลงจากความโกรธก่อนหน้านี้ “ในอนาคตข้าจะเชื่อฟังเจ้า ดังนั้นเจ้าจะให้ยาแก้พิษกับข้าใช่ไหม?”

“แน่นอน” ซูอันมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาสงสัยว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหากรู้ความจริง

“แล้วในอนาคตข้าจะหาเจ้าเจอได้ยังไง? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าและข้าไม่สามารถรับยาแก้พิษได้ล่ะ เจ้าจะไม่รู้สึกผิดจริง ๆ เหรอ?” ถังเทียนเอ๋อร์ถาม

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้ยาแก้พิษแก่เจ้าล่วงหน้า และข้าจะอยู่ในเมืองหลวง เจ้าจะหาข้าได้ง่าย ๆ คนจากภาคีอิสระเช่นเจ้าลึกลับและหายากกว่าอีก” ซู่อันคิดกับตัวเองว่า เจ้ากินแต่ถั่วเคลือบน้ำตาล มันคงจะแปลกถ้าพิษเริ่มทำงานจริง ๆ

แต่เขาสามารถให้ยาแห่งการผันเปลี่ยนที่แท้จริงแก่นางในครั้งต่อไปที่มารับยาแก้พิษ นั่นขึ้นอยู่กับว่าเขาสามารถทำยาแบบนั้นขึ้นมาได้ไหม

………………..