เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1485 ภรรยาในอนาคตของข้าน่ารักจริง ๆ

บทที่ 1485 ภรรยาในอนาคตของข้าน่ารักจริง ๆ

………………..

บทที่ 1485 ภรรยาในอนาคตของข้าน่ารักจริง ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูอันตื่นขึ้นมาเพราะมีคนกัดแขน เขาทำหน้าบูดบึ้งถามว่า “เจ้ากำลังทำอะไร?”

ผมยาวของเพ่ยเหมียนหมานกระจายไปทั่วแขนของเขา นางแยกเขี้ยวเล็ก ๆ ตอบว่า “เจ้าคนไม่ได้ เจ้าขโมยความบริสุทธิ์ของข้าไปถึงสามครั้ง!”

ซูอันหัวเราะเบา ๆ เขากอดนางไว้ในอ้อมแขนและพูดว่า “เจ้าควรจะมีความสุขกับมัน ผู้หญิงคนอื่นไม่มีวันมีประสบการณ์แบบเจ้า”

“เจ้าคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุด!” เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกหงุดหงิดมากที่เห็นเขามีความสุข นางกัดเขาอีกครั้งและเริ่มการต่อสู้อีกรอบ

…

หลังจากนั้นไม่นาน เพ่ยเหมียนหมานก็ผลักชายที่อยู่ข้าง ๆ ออกไป ใบหน้าของนางยังคงมีรอยแดงอยู่เล็กน้อยขณะที่พูดว่า “ ใกล้จะสว่างแล้ว สาวใช้จะขึ้นมาในไม่ช้า เจ้าควรรีบกลับไป”

ซูอันดูเศร้าหมองเล็กน้อยและถามว่า “ทำไมเรื่องของเราต้องเป็นความลับด้วย? ข้าควรจะขอเจ้าจากพ่อของเจ้าไหม?”

เพ่ยเหมียนหมานตอบด้วยสีหน้ากำกวม “แล้วชูเหยียนล่ะ?”

ซูอันสำลัก เพ่ยเหมียนหมานหัวเราะและพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่ได้ยินว่าเจ้ามีความตั้งใจแบบนั้นข้าก็ดีใจแล้ว ตระกูลของข้าต้องการให้ข้าแต่งเข้าคฤหาสน์ราชันลมปราณในฐานะอนุภรรยา แล้วพวกเขาจะยอมให้ข้าแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง?”

“ตระกูลของเจ้าโง่เขลาจริง ๆ ราชันลมปราณใกล้จะถึงจุดจบแล้ว แต่พวกเขายังคงโยนสิ่งของลงไปในหลุมไฟ*[1]” ซูอันย่อมรู้ว่าจักรพรรดิกำลังเล็งเป้าไปที่ราชันลมปราณอยู่แล้ว

เพ่ยเหมียนหมานยิ้มและตอบว่า “ข้าไม่ชอบ ใครจะสนล่ะว่าเขาจะเป็นทายาทของราชันลมปราณหรือคนธรรมดาทั่วไป ข้าจะไม่แต่งงานกับเขา ข้าจะแต่งกับเจ้าคนเดียวเท่านั้น”

ซูอันรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาดึงนางเข้ามาใกล้ทันที เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกหวั่นไหวและพูดว่า “ข้าทำต่อไม่ได้จริง ๆ ให้ข้าพักหน่อย…”

…

ขณะที่ซูอันกำลังจะจากไป จู่ ๆ เขาก็จำอะไรบางอย่างได้ เขาหยิบกระบี่ ‘ไม้จิ้มฟัน’ ที่เซียวเหยามอบให้เขาและพูดว่า “เก็บสิ่งนี้ไว้กับตัว หากเจ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่เจ้าไม่สามารถเอาชนะได้ ให้ใช้สิ่งนี้ มันจะปล่อยการโจมตีที่เทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้บ่มเพาะระดับปรมาจารย์”

เซียวเหยาไม่รู้ว่าซูอันยังมีไพ่เด็ดอื่น ๆ อยู่ กระบี่นี้ไม่เป็นประโยชน์สำหรับเขา หากเขาต้องเผชิญกับบางสิ่งที่ยากเกินจะรับมือ เขาก็ยังมีคำสั่งของจักรพรรดิอยู่

ในขณะเดียวกัน แม้ว่าการบ่มเพาะของเพ่ยเหมียนหมานไม่ได้ต่ำ และนางยังมีรูปปั้นนกฮูกของฟู่ห่าว ซึ่งยังไม่เพียงพอสำหรับผู้บ่มเพาะที่แท้จริง นอกจากนี้เขาไม่สามารถอยู่ข้างนางได้ตลอดเวลา ดังนั้นสิ่งนี้จะทำให้ซูอันรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าได้มันมาจากคนขี้เมาหรือเปล่า? ข้าไม่ต้องการ!” เพ่ยเหมียนหมานจดจำกระบี่น้อยได้ทันที นางปฏิเสธ

“อย่าดื้อ ตอนนี้มันเป็นสิ่งที่ข้าให้เจ้า” ซูอันโยนมันลงบนเสื้อผ้าของนาง “มณฑลเมฆครามนั้นอันตรายอย่างยิ่งและตระกูลเพ่ยยังต้องการที่จะให้เจ้าแต่งงาน การมีของไว้ป้องกันตัวก็เป็นสิ่งที่ดี ตอนนี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องปกป้องตัวเองให้ดีเพื่อข้า”

“หืม ใครเป็นของเจ้า” เพ่ยเหมียนหมานเย้ยหยัน แก้มแดงระเรื่อ

จู่ ๆ ซูอันก็กลับมามีอารมณ์อีกครั้ง… แต่สุดท้ายเขาก็ถูกไล่ออกไป

…

เมื่อกลับถึงที่พัก ซูอันรู้สึกราวกับว่าความเครียดทั้งหมดที่ได้รับจากภารกิจหายไป เมื่อนึกถึงคืนที่อ่อนโยนและกระตือรือร้นกับเพ่ยเหมียนหมาน เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าทันที

เกาอิ้งและเพ่ยโยวกำลังซักผ้า ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นว่าเขาดูมีความสุขเพียงใด “พี่ซู วันนี้อะไรทำให้อารมณ์ดีขนาดนี้”

ซู่อันกระแอมและพูดว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่อารมณ์ดี”

เพ่ยโยวขยับตัวและดมกลิ่น เขาตั้งข้อสังเกตว่า “หืม? กลิ่นติดตัวเจ้าหอมกว่าสาว ๆ จากสถานเริงรมย์ ผู้หญิงทุกคนในมณฑลเมฆครามมีรสนิยมสูงส่งอย่างนี้เหรอ?”

เกาอิ้งมีสีหน้าขมขื่น เขาพูดว่า “พี่ซูไม่ได้ชวนเราด้วยซ้ำ”

ซูอันพูดไม่ออก

เขาเห็นซ่างหงออกมาจากห้อง ซู่อันกระแอมและพูดว่า “เราเป็นสมาชิกของคณะทูต เป็นตัวแทนของศักดิ์ศรีแห่งราชสำนัก เราจะไปสถานเริงรมย์ได้ยังไง? เราจะกลายเป็นตัวตลกของเจ้าหน้าที่ของมณฑลเมฆคราม”

ซ่างหงพยักหน้าด้วยความชื่นชม แม้ว่าบางครั้งอาซูจะทำตัวไร้สาระไปบ้าง แต่เขาก็ยังรู้ว่าเมื่อใดควรจริงจัง เฉี่ยนเอ๋อร์คงไม่ผิดที่ติดตามเขา เฮ้อ ข้าสงสัยว่าเฉี่ยนเอ๋อร์จะตั้งครรภ์ได้ไหม…

เพ่ยโยวและเกาอิ้งมีท่าทางแปลก ๆ พวกเขาคิดกับตัวเองว่า เจ้ากำลังพูดเพ้อเจ้อแบบนั้นกับใคร? พวกเขากำลังจะเยาะเย้ย เมื่อสังเกตเห็นว่าซ่างหงอยู่ใกล้ ๆ จึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันที

“คำพูดของพี่ซูนั้นถูกต้อง”

“พี่ซูเป็นแบบอย่างสำหรับคนรุ่นเรา”

…

ซูอันรู้สึกอับอายเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสองกัดฟัน เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที “ฮ่า ๆ ทำไมเจ้าตื่นเช้าเช่นนี้? มีแผนสำหรับวันนี้แล้วหรือยัง?”

“เรากำลังจะไปเยี่ยมท่านหญิงอวี้ นางเป็นองค์ประกอบสำคัญของคดีในครั้งนี้” สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย อวี้เหยียนลั่วเคยเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในอดีต แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าคนแบบนั้นจะไม่มีวันมีความสัมพันธ์ใด ๆ กับพวกเขา แต่ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ใครจะไม่อยากชื่นชมความงามของนางในระยะใกล้?

ซูอันตอบว่า “โอ้ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าไปเถอะ ข้าขอตัว เมื่อคืนข้าสำรวจไปหลายที่เลยรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย จะได้พักผ่อนบ้าง” เขาคิดว่า เหมียนหมานใหญ่เป็นแม่มดตัวน้อยจริง ๆ เมื่อคืนข้าแทบไม่ได้นอนเลย!

เกาอิ้งและเพ่ยโยวรู้สึกสับสน เจ้าไม่สนใจสาวงามอันดับหนึ่งเลยเหรอ? ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ถึงอย่างนั้นก็ดีสำหรับพวกเขาหากซูอันไม่ไป ไม่อย่างนั้นซูอันจะโดดเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่นเสมอ

“อาซู พักผ่อนให้ดี เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องของอวี้เหยียนลั่ว” ซ่างหงกล่าว แม้ว่าเขาจะสงสัยว่าซูอันสอบสวนอะไรเมื่อคืนก่อน แต่เมื่อพิจารณาจากความเหนื่อยล้าของซูอัน เขาก็ไม่สามารถถามได้ ควรจะให้ซูอันกลับไปพักผ่อนก่อน

“ขอบคุณ ท่านลุง” ใบหน้าของซูอันร้อนขึ้น เขารีบกลับไปที่ห้อง เมื่อสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม เขาก็ผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย

…

ขณะเดียวกันในคฤหาสน์เพ่ย เพ่ยส่าวและภรรยาต้อนรับทายาทของราชันลมปราณด้วยความสุภาพ

จ้าวจื่อชี้กล่องของขวัญที่สวยงามบนโต๊ะและพูดว่า “นี่คือเค้กพิเศษที่ข้าซื้อจากร้านอาหารจันทร์อบเชยให้กับแม่นางเพ่ย ข้าหวังว่าสาวน้อยอย่างนางจะชื่นชอบรสชาตินี้”

“ท่านทายาทใจดีเกินไปแล้ว” ฮูหยินเพ่ยยิ้มกว้าง จากนั้นก็เร่งสาวใช้ออกไปด้านข้าง “ทำไมเจ้ายังไม่เชิญคุณหนูมาอีก?”

สาวใช้ออกไปแล้วกลับมา นางพูดตะกุกตะกัก “ฮูหยิน…คุณหนูบอกว่านางเหนื่อย ขอนอนต่ออีกหน่อย นางบอกว่านายท่านและนายหญิงควรกินกันไปก่อน”

รอยยิ้มของฮูหยินเพ่ยแข็งค้าง “เด็กเลวนี่! นอนทั้งคืนไม่พอเหรอ? ท่านทายาทมาที่นี่เพื่อพบนาง นางจะเสียมารยาทแบบนี้ได้ยังไง!”

จ้าวจื่อขมวดคิ้ว เพ่ยเหมียนหมานจะเป็นอนุภรรยาของข้าในอนาคต เจ้าจะพูดถึงนางแบบนี้ได้อย่างไร?

ดูเหมือนเพ่ยส่าวจะสัมผัสได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของจ้าวจื่อ เขารีบห้ามไม่ให้ภรรยาด่าทอเพ่ยเหมียนหมานต่อไป “อะแฮ่ม ฮูหยินไม่ไปปลุกนางเองเล่า? ข้าต้องขอโทษท่านทายาท เด็กคนนั้นนิสัยเสียเพราะถูกพวกเราตามใจ นางเลยกลายเป็นคนหัวแข็งไปหน่อย”

“ไม่เป็นไร ปล่อยให้นางนอนต่ออีกสักหน่อย เราคุยกันเองได้” จ้าวจื่อยิ้ม เขาอยากให้เพ่ยเหมียนหมานมีความประทับใจที่ดี ผู้หญิงที่สวย ๆ อย่างนางควรจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวบ้างเป็นครั้งคราว

นอกจากนี้ นางคงรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยที่จะต้องแต่งงานกับนายน้อยคนนี้ สถานการณ์ของนางเป็นที่เข้าใจได้ ข้าควรจะแสดงด้านที่เป็นสุภาพบุรุษให้นางเห็น นางจะได้ประทับใจในตัวข้า

รูปร่างหน้าตาที่น่าทึ่งและยั่วยวนของเพ่ยเหมียนหมานปรากฏขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง ไม่น่าแปลกใจที่นางมีรูปร่างงดงามขนาดนั้น ซึ่งมาจากการพักผ่อนที่ดี

ภรรยาในอนาคตของข้าน่ารักจริง ๆ

[1] 往火坑里推 สำนวนจีนแปลว่าทำให้คนทุกข์หรือตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

………………..