เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1518 ใหญ่เหมือนกัน

บทที่ 1518 ใหญ่เหมือนกัน

………………..

บทที่ 1518 ใหญ่เหมือนกัน

ในขณะเดียวกันซูอันรีบวิ่งไปที่บริเวณใกล้เคียงของตระกูลเพ่ยท่ามกลางความมืดมิด

ผู้ที่อาศัยอยู่ตามถนนคฤหาสน์เจ้าเมืองล้วนแต่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงและขุนนาง มีทหารคอยตรวจตราทุกหนทุกแห่ง การรักษาความปลอดภัยจะต้องดีกว่าที่อื่นอย่างแน่นอน

ซูอันจึงไม่กล้าที่จะประมาทเลินเล่อ เขาหลบเลี่ยงทหารลาดตระเวนหลายคน ในที่สุดก็มาถึงกำแพงที่ล้อมรอบคฤหาสน์เพ่ย เขาเลือกบริเวณที่เงียบสงบและกระโดดข้ามกำแพงอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงเวรยามของตระกูลเพ่ยได้อย่างง่ายดายด้วยความชำนาญ

ในไม่ช้าเขาก็มาถึงนอกลานเรือนของเพ่ยเหมียนหมานและกำลังจะเข้าไป มีร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน สีหน้าของเขาจมดิ่งลงในขณะที่คิดว่ามีคนร้ายมาถึงที่นี่จริงเหรอ? เขาพุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่ายทันที

ร่างนั้นหลบเลี่ยงการโจมตีของซูอันด้วยท่าทางยืดหยุ่นเหมือนงู ในเวลาเดียวกัน ขายาวเตะมาที่ใต้ท้องของเขาจากมุมที่นึกไม่ถึง ระดับความยืดหยุ่นนั้นเหลือเชื่อจริง ๆ ซูอันป้องกันตัวเองอย่างรวดเร็ว และบุคคลทั้งสองได้แลกเปลี่ยนกระบวนท่าหลายครั้งอย่างต่อเนื่อง

“หืม?” ทันใดนั้นทั้งสองฝ่ายก็รู้สึกคุ้นเคย เมื่อเห็นยอดเขาสองลูกขนาดใหญ่ของอีกฝ่าย ซูอันรีบยอมแพ้ “เหมียนหมานใหญ่?”

“อาซู?” ร่างในชุดดำถอดหน้ากากออกและมองเขาด้วยความประหลาดใจ ภายใต้แสงจันทร์จาง ๆ ใบหน้าของนางดูสดใสและสวยงาม จะเป็นใครได้อีกนอกจากเพ่ยเหมียนหมาน

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้” ซูอันถอดหน้ากากออกและมองไปที่เพ่ยเหมียนหมาน นางสวมชุดสีดำสนิทในบ้านของตัวเอง! แต่ชุดนั้นค่อนข้างรัดรูป ทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนของนางได้อย่างเต็มที่

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ผู้ที่คุ้นเคยกับเหมียนหมานใหญ่บอกได้ว่าเป็นนางจากรูปร่างทรวดทรง ไม่ว่าจะสวมหน้ากากหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน

เพ่ยเหมียนหมานหน้าแดง นางกำลังจะตอบเมื่อได้ยินเสียงจากระยะไกล “ดูเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้นตรงนั้น ลองไปดูสิ!”

“รีบเข้าไปข้างในกับข้าเร็วเข้า” เพ่ยเหมียนหมานคว้ามือของซูอันแล้วรีบกลับเข้าไปในเรือนหลังเล็ก

“คุณหนู ทำไมท่านกลับมา…” สาวใช้หงเซ่ารู้สึกประหลาดใจที่เห็นเพ่ยเหมียนหมานอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นซูอันอยู่ข้างหลังเจ้านาย นางก็ตัวแข็งทันที แย่แล้ว! ข้าจะต้องยืนเฝ้าข้างนอกทั้งคืนอีกแล้ว!

ซูอันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกันเพราะหงเซ่าไม่ได้สวมชุดสาวใช้ แต่สวมชุดของเพ่ยเหมียนหมานแม้แต่ผมก็จัดทรงค่อนข้างคล้ายกัน นายกับบ่าวคู่นี้กำลังทำอะไร? พวกนางกำลังสลับตัวกันเหรอ?

“คุณหนู ข้าได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ แถวนี้ ทุกอย่างปกติดีไหม?” ผู้คุ้มกันตะโกนเรียกจากข้างนอก

“ข้าสบายดี” เพ่ยเหมียนหมานเปิดหน้าต่างบางส่วนเพื่อแสดงครึ่งบนของนางและเสริมว่า “ข้าบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามมาที่ลานเรือนของข้าถ้าไม่มีอะไรสำคัญ”

“นายท่านกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณหนู ช่วงนี้จึงส่งคนมาตรวจตราบริเวณรอบ ๆ มากขึ้น” ผู้คุ้มกันลดศีรษะลงทันทีและตอบ แม้จะเป็นเพียงแวบเดียว แต่เขาก็ยังทึ่งในความงามของคุณหนู

“การบ่มเพาะของเจ้าต่ำกว่าข้า ดังนั้นใครจะปกป้องใครกันแน่?” เพ่ยเหมียนหมานไม่พอใจ “อย่ารบกวนการพักผ่อนของข้า” นางกระแทกหน้าต่างปิดหลังจากนั้น

ผู้คุ้มกันเหล่านั้นไม่ได้อารมณ์เสียเมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขามีความสุขที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับคุณหนู เฮ้อ คุณหนูนี่ใหญ่จริง ๆ…

“ค้นหาบริเวณโดยรอบ อย่าให้ใครมารบกวนคุณหนูได้” เหล่าผู้คุ้มกันไม่กล้าที่จะมีความคิดที่ไม่เหมาะสม พวกเขาต้องการทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้ความปลอดภัยของนาง

ทันใดนั้นแมวป่าสองตัวก็โผล่ออกมาแยกเขี้ยวและส่งเสียงขู่ฟ่อจากด้านข้าง

“แค่แมวกัดกัน” ผู้คุ้มกันถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาคำนับไปทางที่พักและจากไปอย่างเงียบ ๆ

ซูอันดึงมือกลับหลังจากใช้ตราหยกควบคุมแมวป่า เขามองไปที่เพ่ยเหมียนหมานด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “พวกเขาเป็นห่วงเจ้า ทำไมเจ้าใจร้ายกับพวกเขาจัง”

เพ่ยเหมียนหมานกลอกตาและโต้กลับว่า “เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่เหรอ? ถ้าข้าทำตัวสุภาพกับพวกเขา พวกเขาก็จะมาป้วนเปี้ยนตรวจตราแถวนี้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามาเจอเจ้าเข้า”

“เจ้าพูดถูก” ซูอันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ จากนั้นเขาก็หยิบถุงอาหารใบใหญ่ออกมาให้หงเซ่าแล้วพูดว่า “เอานี่ไป ข้าเคยบอกว่าจะเอาของกินมาให้เจ้า”

“อา! อาหารยอดนิยมจากร้านซวี! ขนาดเข้าแถวก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะได้กิน!” หงเซ่าเริ่มน้ำลายไหลทันทีเมื่อเห็นอาหาร “ขอบคุณ นายน้อย!”

“ข้ายินดี หงเซ่า” ซูอันรู้สึกดีมากเมื่อเขาได้ยินนางเรียกเขาว่านายน้อย อาหารเหล่านี้เป็นสิ่งที่อวี้เหยียนลั่วให้มาก่อนออกจากคฤหาสน์อวี้ สิ่งที่เขาต้องทำคือส่งต่อพวกมันให้หงเซ่า

“ดูเจ้าสิ มาถึงก็พยายามเอาใจสาวใช้ของข้าเป็นลำดับแรก” เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย นางถามว่า “แล้วเจ้ามีอะไรให้ข้าบ้าง?”

“ฮึ่ม!” ใบหน้าของเพ่ยเหมียนหมานเปลี่ยนเป็นสีแดง นางปล่อยมือเขาอย่างรวดเร็ว

ความต้องการของหงเซ่าเพิ่มขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่ามีอย่างอื่นให้กิน นางถามว่า “อมยิ้มแท่งยาวคืออะไร? ข้ากินด้วยได้ไหม?”

เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกหงุดหงิดและพูดว่า “มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ลงไปนอนข้างล่างซะ” นางเริ่มผลักหงเซ่าไปที่บันไดเบา ๆ หลังจากพูดจบ

หงเซ่าตอบกลับด้วยคำว่า “โอ้” คุณหนูนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ มีขนมก็ควรแบ่งให้ข้ากินบ้างสิ! นายน้อยน่ารักกว่าเยอะ ให้ข้ากินหลายอย่างเลย นางมีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น

เพ่ยเหมียนหมานจ้องซูอันและมองลงไปข้างล่าง “อย่าพูดเรื่องสองแง่สองง่ามต่อหน้าหงเซ่า นางยังเล็กอยู่”

ซูอันตกตะลึง เขากล่าวว่า “แต่ข้าว่านางไม่เล็กเลยนะ?”

ร่างกายที่ค่อนข้างน่าประทับใจของหงเซ่าปรากฏขึ้นในใจของเขา อย่าบอกนะว่าพวกนางแบ่งปันอาหารและเครื่องดื่มแบบเดียวกันและพวกนางถูกเลี้ยงดูมาแบบเดียวกัน? ถ้าไม่ใช่ ทำไมพวกนางทั้งสองจึง ‘ใหญ่’ เหมือนกัน?

เพ่ยเหมียนหมานพูดไม่ออก ในที่สุดซูอันก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของนาง เขาหัวเราะด้วยความเขินอายและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เจ้ากับสาวใช้ทำอะไรกัน? นางสวมเสื้อผ้าของเจ้าขณะเจ้าใส่ชุดคลุม?

เพ่ยเหมียนหมานตอบว่า “ตอนเช้ามีเรื่องวุ่นวายมากไม่ใช่เหรอ? ข้าได้ยินว่ามีคนนำกองทัพขนาดใหญ่มาล้อมที่พักชั่วคราวของคณะทูต ข้าจึงกังวลว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้า อย่างไรก็ตาม พ่อของข้าปิดตายคฤหาสน์เพ่ยทั้งหมดและไม่ยอมให้ใครออกไป ข้าทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พยายามแอบออกไปและให้หงเซ่าแสร้งทำเป็นข้าเผื่อไว้ ไม่นึกว่าจะเจอเจ้าที่นี่”

ซูอันรู้สึกอบอุ่นภายในใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจับมือเล็ก ๆ ของนางไว้แน่นแล้วพูดว่า “เหมียนหมาน เจ้าดีกับข้าจริง ๆ”

“เจ้าสบายดีหรือเปล่า?” แม้ว่าซูอันจะยืนอยู่ต่อหน้านางอย่างสมบูรณ์ แต่เพ่ยเหมียนหมานยังคงตรวจสอบร่างกายของเขาทั่ว กังวลว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ

“ข้าสบายดี…” ซูอันสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นให้นางฟังอย่างคร่าว ๆ