เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1569 ความรักที่ไม่สมหวัง

บทที่ 1569 ความรักที่ไม่สมหวัง

………………..

บทที่ 1569 ความรักที่ไม่สมหวัง

เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่พวกเขาพูด ดูเหมือนว่ามีคนอื่นซ่อนอยู่หลังฉาก เป็นคนเดียวกับผู้บงการที่แท้จริงที่เขาเคยสัมผัสมาก่อนหรือเปล่า?

“ฮึ่ม แน่นอน ข้ารู้ถึงอันตรายของแผนการของหูโหม่วผี แต่ตราบใดที่ข้ายึดตำแหน่งอ๋องนี้ได้อย่างเต็มที่ ข้าจะเป็นจักรพรรดิในมณฑลเมฆคราม ถึงตอนนั้นเขาจะทำอะไรข้าได้”

“เจ้าจะไม่มีโอกาสนั้น!” เสียงพูดดังขึ้น อวี้เหยียนลั่วกำลังเดินไปด้วยสีหน้าเย็นชา

นางจะรั้งตัวเองไว้ได้อย่างไร? ศพของผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีแต่แท้จริงแล้วเป็นเพื่อนที่ดีของนางอยู่ตรงหน้า แต่ฆาตกรก็ยังโอ้อวดตัวเอง

ซูอันไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติกับการกระทำของอวี้เหยียนลั่วเช่นกัน พวกเขาได้รวบรวมหลักฐานที่ต้องการแล้ว การหลบซ่อนต่อไปก็ไม่มีความหมาย ถึงเวลาแล้วที่จะพาคนร้ายทั้งสองเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเจียนไท่ติงได้รับบาดเจ็บสาหัสในขณะที่ลุงหมิงมีเพียงการบ่มเพาะระดับแปด การมีอวี้เหยียนลั่วอยู่เคียงข้างก็เพียงพอแล้วที่จะปราบปรามทั้งสอง

ซูอันกำลังจะให้การสนับสนุนเมื่ออวี้เหยียนลั่วแสดงท่าทางมาทางเขา บ่งบอกว่าเขาอย่าทำอะไรวู่วามเกินไป ซูอันเข้าใจทันทีว่านางหมายถึงอะไร ดูเหมือนว่านางต้องการที่จะดูว่าจะได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากพวกเขาบ้างไหม

เจียนไท่ติงและลุงหมิงกระโดดด้วยความตกใจ เมื่อพวกเขาเห็นว่ามีเพียงอวี้เหยียนลั่วเท่านั้น ทั้งสองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“พี่สะใภ้ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่” เจียนไท่ติงทักทายนางด้วยรอยยิ้ม ในขณะเดียวกัน เขาก็ซ่อนก้อนน้ำแข็งไว้ด้านหลัง “เจ้ามาที่นี่คนเดียวเหรอ? ที่นี่หนาวมาก มันไม่ดีต่อสภาพร่างกายของเจ้า แม่บ้านซิงและคนอื่น ๆ มัวทำอะไรอยู่!”

อวี้เหยียนลั่วยิ้มเย้ยหยันและตอบว่า “ดูเหมือนว่าเจ้ากังวลว่าอาจจะมีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย”

เจียนไท่ติงหัวเราะเบา ๆ ด้วยความลำบากใจและพูดว่า “พี่สะใภ้เข้าใจข้าผิด ข้าแค่เป็นห่วงเจ้าจริง ๆ”

“มันไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะพยายามปกปิดสิ่งต่าง ๆ ข้าได้ยินทุกสิ่งที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะบ้าระห่ำถึงขนาดทำร้ายพี่ชายตัวเอง” อวี้เหยียนลั่วตำหนิเขาอย่างไร้ความปรานี “เหยียนโหย่วปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เจ้าไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกขอบคุณเท่านั้น แต่ยังทำร้ายเขาแทน เจ้าไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำตอบของนาง เจียนไท่ติงก็ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องแสดงต่อไป เขากล่าวว่า “พี่ชายของข้าปฏิบัติต่อข้าดีมาก แต่โชคไม่ดีที่เขาไม่ได้ให้ในสิ่งที่ข้าต้องการ สิ่งที่ข้าต้องการเขาก็ไม่สามารถให้ข้าได้เช่นกัน”

อวี้เหยียนลั่วขมวดคิ้วและพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ เหยียนโหย่วดูแลเจ้าด้วยวิธีต่าง ๆ มากมาย และเปลี่ยนเจ้าให้เป็นคนที่มีอำนาจและมีอิทธิพลในมณฑลเมฆคราม หลายคนอิจฉาตำแหน่งของเจ้า เขาจะให้อะไรเจ้าไม่ได้อีก?”

“เขาให้พี่สะใภ้กับข้าได้ไหมล่ะ!” ขณะที่เขามองไปที่รูปลักษณ์ที่โดดเด่นของอวี้เหยียนลั่ว แววตาของเจียนไท่ติงดูบ้าคลั่ง

“ข้า?” อวี้เหยียนลั่วอุทานด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ

เจียนไท่ติงมองดูศพของพี่ชายที่พื้น จากนั้นจู่ ๆ ก็รู้สึกอยากพูดขึ้นมา “พี่ชายของข้าให้อย่างอื่นแก่ข้าได้ แต่ไม่มีทางที่เขาจะให้เจ้าซึ่งเป็นภรรยาของเขาแก่ข้าได้ พี่สะใภ้ ตั้งแต่วันแรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีผู้หญิงสวยขนาดนี้อยู่บนโลกได้ยังไง แม้แต่คำที่งดงามที่สุดก็ไม่สามารถอธิบายความงามของเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อก่อนข้าสาบานไว้แล้วว่าต้องครอบครองเจ้าให้ได้!”

ซูอันพูดไม่ออกขณะเฝ้าดู

แม้แต่ลุงหมิงก็ส่ายศีรษะพึมพำกับตัวเองว่า “ผู้หญิงร้ายกาจ ผู้หญิงร้ายกาจจริง ๆ!”

อวี้เหยียนลั่วเคยสงสัยว่าอาจเป็นเหตุผลนี้ แต่นางยังคงโกรธมาก ร่างกายของนางสั่นไปหมดเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของเจียนไท่ติง “เจ้ามันน่ารังเกียจ ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า!”

“ข้ารู้แล้ว!” เคราของเจียนไท่ติงขยับเล็กน้อย สีหน้าของเขาค่อนข้างบิดเบี้ยว “เป็นเพราะข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถครอบครองเจ้าด้วยวิธีอื่นได้ ข้าทำได้เพียงใช้กำลังเท่านั้น”

“แต่หลังจากที่ข้าตัดสินใจว่าจะต้องมีเจ้า ข้าก็ตระหนักว่าข้าไร้อำนาจเพียงใด ข้ารู้ว่าตัวเองไม่แข็งแรงพอ จึงได้แต่มองดูผู้หญิงที่ชื่นชมเข้าสู่อ้อมแขนของคนอื่น”

อวี้เหยียนลั่วพูดไม่ออก

“ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข้าศึกษาทุกอย่างที่มี ไม่ว่าจะเป็นการบ่มเพาะหรือการเมือง ดื่มด่ำกับทุกสิ่งที่จับต้องได้ราวกับฟองน้ำ” น้ำเสียงของเจียนไท่ติงน่ากลัวขณะพูดถึงความขมขื่นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

อวี้เหยียนลั่วถอนหายใจและพูดว่า “เหยียนโหย่วรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเขาบอกข้าว่าเจ้ากำลังแสวงหาก้าวหน้า เห็นได้ชัดว่าเจ้ามีพรสวรรค์ พี่ชายของเจ้าตื่นเต้นมากที่เห็นเจ้ากลับสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แน่นอนว่าเขาช่วยเจ้าโดยไม่รั้งรอเลย แต่ใครจะคิดว่าเจ้ามีแรงจูงใจเช่นนี้ตั้งแต่เริ่ม!”

ซูอันยังสาปแช่งอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้ยินทั้งหมดนั้น ตามที่คาดไว้ ผู้หญิงเป็นแรงผลักดันในการเปลี่ยนแปลงผู้ชาย

“ผิดอะไรกับการที่ข้าชอบเจ้า? ข้าเพิ่งพบเจ้าหลังจากพี่ชายไม่นาน!” เจียนไท่ติงดูเจ็บปวดขณะพูดต่อ “เจ้ารู้ไหมว่าข้ารู้สึกยังไงที่เห็นผู้หญิงที่ตัวเองหวงแหนต้องลงเอยกับชายอื่น”

ซูอันรู้สึกมึนงง เจียนไท่ติงรู้วิธีบิดเบือนคำพูดจริง ๆ … เห็นได้ชัดว่าเจ้าต้องการภรรยาของคนอื่น ทำไมจู่ ๆ ถึงฟังราวกับว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่?

ท่าทีของเจียนไท่ติงก็เปลี่ยนไปในตอนนั้น เขาดูตื่นเต้นขณะพูดต่อ “จากนั้น เมื่อข้าไปดื่มกับพี่ชาย เขาบอกข้าว่าเจ้าสองคนไม่ได้ร่วมหอกัน เป็นการแต่งงานแต่เพียงในนาม เจ้ารู้ไหมว่าข้ามีความสุขแค่ไหนเมื่อได้ยินแบบนั้น? ดีใจแทบกระโดด! ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข้ายิ่งแน่ใจว่าสวรรค์ยังโปรดปรานข้าอยู่ เจ้ากำลังรอข้าอยู่! นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ามีแรงกระตุ้นด้วยความโศกเศร้าเท่านั้น”

สีหน้าของอวี้เหยียนลั่วยิ่งเย็นลงเท่านั้น นางถ่มน้ำลาย “เจ้าคิดว่าข้าจะรู้สึกซาบซึ้งใจไหมถ้าได้ยินแบบนี้? ไม่ ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าน่าขยะแขยง เจ้าเป็นคนประหลาด! เหยียนโหย่วตาบอดที่ทุ่มเทให้กับเจ้ามาก เจ้าทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ!”

สีหน้าที่กระตือรือร้นและมีความหวังของเจียนไท่ติงแข็งค้างทันทีและค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ข้าทำให้เขาผิดหวัง แต่เจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้นเหรอ?”

“เจ้าจะพูดอะไร?” อวี้เหยียนลั่วถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“หืม เจ้าแต่งงานกับเขามานานแล้ว แต่เจ้าทำหน้าที่ภรรยาเสร็จสมบูรณ์หรือยัง?” เจียนไท่ติงเย้ยหยัน “ทุกคนต่างอิจฉาในโชคชะตาของพี่ชายข้า ต่างคิดว่าหากได้แต่งงานกับสาวงามอันดับหนึ่งของโลก พวกเขาคงไม่อยากลุกจากเตียงเลยด้วยซ้ำ พวกเขารู้ได้ยังไงว่าพี่ข้าไม่ได้แตะต้องเจ้าเลยแม้แต่นิ้วเดียว การแต่งงานจอมปลอมนั่นเป็นเพียงเกราะกำบังที่จะหยุดมวลชนที่ปรารถนาในตัวเจ้า”

“พี่ชายของเจ้าและข้าเป็นสหายที่ดีต่อกัน เขาเต็มใจช่วยข้า นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะกังวล” อวี้เหยียนลั่วกล่าวอย่างเฉยเมย

“ข้าย้อนคำพูดเหล่านั้นกลับมาที่เจ้าได้ พี่ชายของข้าทุ่มเทให้กับเจ้ามาก การกระทำของเจ้าไม่ทำให้เขาผิดหวังเหรอ?” เจียนไท่ติงเย้ยหยัน “ไม่เพียงแต่เจ้าไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ในฐานะภรรยาของเขา เจ้ายังพาคนแปลกหน้าบ้า ๆ เข้ามาสวมรอยเป็นเขาและปล่อยให้เขานอนกับภรรยาของพี่ชายข้า เจ้าให้เกียรติเขาบ้างไหม!”

ในขณะนั้นคิ้วของเจี่ยนเหยียนโหย่วขยับเล็กน้อยโดยไม่มีใครรู้เห็น

………………..