เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 189 แฟนหนุ่มทางอินเทอร์เน็ต (3)

“เราขังเขาไว้ตามที่คุณบอกแล้ว ตอนนี้แค่รอให้ตำรวจมา” พนักงานหนุ่มโยนกุญแจไปมาอย่างสบายอารมณ์ พร้อมเหลือบมองขงเสี่ยวลู่แล้วพูดว่า “คุณวางใจได้เลย”

ขงเสี่ยวลู่รู้สึกโล่งใจ เธอกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณ”

เธอไม่เคยคิดเลยว่าการหาคู่ออนไลน์ธรรมดา ๆ จะกลายเป็นแบบนี้

จากนี้ไป ขงเสี่ยวลู่อาจไม่กล้าแม้แต่จะพูดเรื่องความรักอีกแล้วก็เป็นได้

“ไม่ต้องห่วง โลกนี้ยังมีผู้ชายดี ๆ อีกมาก” พนักงานเสิร์ฟปลอบใจ สำเนียงปักกิ่งที่ออกมาจากปากของเขาค่อนข้างตลกนิดหน่อย

ความประหม่าของขงเสี่ยวลู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอมองกล้องด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ขอบคุณที่ไม่วางสาย ไม่อย่างนั้นฉันคง…” เมื่อมาถึงจุดนี้ คอของเธอก็จุกแน่นไปหมด

ขงเสี่ยวลู่ยืนกรานไม่เชื่อใจเฝ่ยไป๋ลู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และคิดจะไปตามทางของตัวเอง จนเกือบจะตกเหวมรณะเข้าแล้ว

แต่ตอนนั้นเฝ่ยไป๋ลู่ฉุดเธอขึ้นมา

“การที่คุณเชื่อมต่อได้สำเร็จ แสดงให้เห็นว่าเรามีวาสนาต้องกัน” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว “เนื่องจากคุณเป็นผู้มีวาสนา คุณจึงถูกลิขิตให้มีโอกาสรอดชีวิตเช่นกัน”

[ต้องแบบนี้สิ! ถ้าไม่มีไป๋ลู่ เธอคงจะถูกไอ้เอดส์ชั่วนั่นทำลายแล้ว คุณโชคดีมากน้องสาว!]

[เขาอาจจะแค่พลาด แต่คุณขังเขาไว้ นั่นมันมากเกินไปหรือเปล่า?!]

[ใช่แล้ว ในที่สุดฉันก็ได้เห็นคนที่คิดเหมือนฉันแล้ว! ที่เขาเป็นโรคเอดส์ บางทีผู้หญิงอาจเป็นคนแพร่เชื้อให้เขาก็ได้! เขาเป็นคนยากจนด้วย! เราไม่ควรเลือกปฏิบัติต่อเขา แต่ควรเห็นใจเขา]

[เห็นใจ? ฉันจะบ้าตาย! คุณเป็นคนใจกว้าง และใจดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็รับเขาไปรักษาสิ เขาจะได้ไม่ทำร้ายคนอื่น!]

[คนส่วนใหญ่เป็นโรคนี้เพราะพฤติกรรมทางเพศที่ไร้ความรับผิดชอบ อย่าโทษผู้หญิงว่าทำตัวสกปรก! เขาใส่ร้ายผู้หญิงบริสุทธิ์หกคน และยังสนับสนุนให้ผู้ชายคนอื่นทำอีก คนแบบนี้ไม่สมควรได้รับความเห็นใจ!]

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเริ่มวุ่นวาย

เมื่ออ่านคอมเมนต์โจมตีเหล่านี้ ขงเสี่ยวลู่ก็กัดปาก ลังเลว่าจะถามสิ่งที่ค้างคาใจดีหรือไม่ “ถ้าฉันไม่เชื่อมต่อ และไม่ได้พบคุณ จุดจบของฉันจะเป็นยังไง?”

“ปีนี้คุณอายุยี่สิบเจ็ด ถึงคุณจะยังไม่ถึงวัยแต่งงาน แต่พ่อแม่ก็เริ่มรบเร้าให้คุณหาคู่ ด้วยความกดดัน คุณจึงได้พบแฟนหนุ่มทางออนไลน์ ซึ่งมาจากเมืองเดียวกัน และวันนี้เป็นครั้งแรกที่คุณได้พบกับเขา… ” เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่สงบ ขณะเล่าเหตุการณ์เป็นฉาก ๆ ให้ทุกคนได้เข้าใจ

ขงเสี่ยวลู่ไปตามนัดด้วยความดีใจอย่างยิ่ง หากปราศจากการแทรกแซงของเฝ่ยไป๋ลู่ บรรยากาศระหว่างเธอกับห่านหยวนหลงคงกลมเกลียว

ห่านหยวนหลงจองร้านอาหารไว้ เชิญขงเสี่ยวลู่มาทานอาหารเย็นกับเขา

ขงเสี่ยวลู่คิดว่าเธอจะไม่ไปโรงแรมอยู่แล้ว การไปทานอาหารก็ไม่เลว เธอจึงตอบตกลง

ทว่าผู้เปิดร้านอาหารนั้นคือเพื่อนของห่านหยวนหลง ขงเสี่ยวลู่ที่ไม่รู้อะไรเลย จึงได้ดื่มเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมแปลก ๆ และตกอยู่ในอาการงุนงง ตามแผนการของห่านหยวนหลง

“ผมไม่คิดว่าเครื่องดื่มจะเป็นเหล้าที่แรงขนาดนี้ ถ้าคุณถอดเสื้อผ้าผมออก ผมก็รั้งคุณไว้ไม่ได้ ถ้าไม่ระวัง…” หลังจากนั้นห่านหยวนหลงก็มองเรือนร่างของขงเสี่ยวลู่ และสัญญาว่าจะรับผิดชอบด้วยวาจาไพเราะทุกคำ

เจ้าของร้านอาหารก็เข้ามาเป็นพยานด้วย

“หลังจากการเดตครั้งที่สี่ คุณจะได้รับของขวัญจากแฟน เมื่อคุณเปิดกล่องของขวัญ ก็จะพบผ้าห่อสีขาวอยู่ข้างใน”

“ห่อผ้านั่นบันทึกข้อมูล และข้อความทุกอย่างเกี่ยวกับโรคเอดส์ของเขาไว้ พร้อมข้อความระบุว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน’”

หลังจากเฝ่ยไป๋ลู่พูดคำสุดท้ายจบ จิตใจของขงเสี่ยวลู่ก็ว่างเปล่า

หากมันเป็นเรื่องจริงอย่างที่เฝ่ยไป๋ลู่พูด ชีวิตของเธอคงจบลงอย่างสมบูรณ์!

“เอื้อก!” เสียงพนักงานชายกลืนน้ำลายอึกใหญ่

[หากพฤติกรรมทางเพศซึ่งมีความเสี่ยงสูงเกิดขึ้น ความเสี่ยงในการติดเชื้อเอชไอวีจะลดลงถ้าใช้ยาต้านเชื้อเอชไอวี แต่ยานี้มีเวลาจำกัดคือสามวัน!]

[ผู้ชายคนนี้เลวทรามจริง ๆ! ชะลอเวลานั้นไว้ ก่อนที่จะบอกความจริงด้วยวิธีนี้!]

[เราไม่เลือกปฏิบัติต่อผู้ป่วยเอดส์ แต่เราขอประณามคนเลวที่เป็นขยะสังคม!]

[ไอ้สารเลวนั้นปล่อยไว้ไม่ได้!]

ความนิยมในไลฟ์สดยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนเกือบจะทำลายสถิติก่อนหน้าลง ผู้คนจำนวนมากทั่วประเทศกำลังรับชมการถ่ายทอดสดนี้

ภายในห้องอาหาร ณ เมืองเจียง

เหล่าพนักงานกำลังยุ่งอยู่กับการจัดโต๊ะต้อนรับน่าหงเฟย ซึ่งเพิ่งกลับมายังประเทศจีน

ตอนนี้น่าหงเฟยกำลังนั่งอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟา ดูคอมเมนต์อย่างครุ่นคิด

เขาลืมตาขึ้น และมองไปยังเฝ่ยชิงรั่ว

“เธอบ้าหรือไง?”

“อะไรนะ?” เฝ่ยชิงรั่วคิดว่าเธอได้ยินผิด

ดวงตาของน่าหงเฟยเสมือนรังสีเอกซเรย์ที่สแกนร่างเฝ่ยชิงรั่ว “ผมได้ยินมาว่าก่อนที่ลูกสาวตัวจริงจะกลับมา คุณมีคู่หมั้น และคุณมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของคู่หมั้นของคุณ…” ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่อลเวงเหลือเกิน

เมื่อได้ยิน สีหน้าเฝ่ยชิงรั่วพลันขรึมขึ้น เธอกำมือแน่นด้วยความอับอาย

ทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้นในงานรองรับญาติล้วนเป็นเพราะเฝ่ยไป๋ลู่!

ทั้งที่เธอปิดข่าวไว้ แล้วมันไปเข้าหูของน่าหงเฟยได้ยังไง!

น่าหงเฟยพูด “เรื่องนี้ไม่สำคัญหรอก เพราะเป็นเรื่องปกติที่คนหนุ่มสาวจะชอบพอกัน”

เขาบอกว่าไม่สำคัญ แต่ท่าทีของเขากลับทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกโดยไม่รู้ตัว

ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเฝ่ยไป๋ลู่!

แต่เมื่อนึกถึงว่า นี่คือภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเหวินชิงหย่า เฝ่ยชิงรั่วก็หายใจเข้า นั่งไขว่ห้าง ขยับเข้าหาน่าหงเฟยเบา ๆ “น้องไป๋ลู่ต่างหากที่เป็นคนใส่ร้ายฉันน่ะ ฉันไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้น…”

หากไร้ไฟก็คงไม่มีควัน ในเมื่องานเลี้ยงมีคนจำนวนมากขนาดนั้น มันจะเป็นเรื่องใส่ร้ายได้ยังไง?

น่าหงเฟยกลอกตา ไม่พอใจเล็กน้อยกับวิธีการเด็ก ๆ ของอีกฝ่าย

ขณะที่เขากำลังจะบอกคนอื่นให้หลบทาง ทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นจากตัวเฝ่ยชิงรั่ว

ตอนนี้ในสายตาของเขา ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเฝ่ยชิงรั่วพลันน่าดึงดูดขึ้นมา