เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 211 ก้าวหน้า

บทที่ 211 ก้าวหน้า

ในโชคชะตาที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ความตายของหร่วนอันจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเสี่ยวปากับตระกูลจิ้งจอกอย่างรุนแรง เสี่ยวปาโกรธจนเดินทางเร่ร่อนไปทั่ว เพื่อตามหาหร่วนอันที่เกิดใหม่

เมื่อสูญเสียการปกป้องของตระกูลไป เสี่ยวปาก็ถูกมนุษย์และชนเผ่าอื่นรังแก ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เติบโตขึ้นท่ามกลางความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

กระนั้นเสี่ยวปาคิดว่าตัวเองจะใช้ชีวิตเช่นนี้ตลอดไป กระทั่งเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่ขยายตัวไปทั่วทั้งผืนป่าเทือกเขาอันหลิ่ง

เพราะมีคนจงใจวางเพลิงในเขตต้าซิ่งอันหลิ่ง จึงก่อให้เกิดความอาฆาตแค้นที่โหมกระหน่ำ

นั่นไม่ใช่ไฟธรรมดา วิธีดับไฟทั่วไปจึงไม่สามารถดับได้ เหล่าเทพเซียนและสิ่งมีชีวิตมากมายต่างกระโจนเข้าสู่ทะเลเพลิง เพื่อควบคุมเปลวไฟไม่ให้แผ่ขยายไปมากกว่านี้

เมื่อเสี่ยวปาได้ยินข่าว มันก็รีบกลับมายังเทือกเขาอันหลิ่ง แต่ที่นั่นได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

มันหันมองรอบด้านด้วยจิตใจอันว่างเปล่า ที่นี่ไม่มีต้นไม้ที่จะช่วยให้มันมีชีวิตรอด ไม่เห็นญาติพี่น้องที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ มีเพียงควันดำมืดและความอาฆาตแค้นที่แผ่ปกคลุมไปทั่ว

ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่ฉายแววเศร้าสลด

เธอจะไม่ปล่อยให้เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้ในผืนป่าเทือกเขาอันหลิ่งเด็ดขาด!

นี่เป็นเหตุผลแท้จริงที่เธอยังไม่ตัดการเชื่อมต่อ

เพราะเฝ่ยไป๋ลู่เฝ้ารอให้ภูตจิ้งจอกตนนี้ปรากฏตัว และจะอาศัยปรากฏการณ์ของดวงดาวเพื่อเตือนสิ่งมีชีวิตในเทือกเขาอันหลิ่งให้ระวังภัยพิบัติ

ส่วนใครเป็นตัวการคอยแอบแฝงอยู่เบื้องหลัง เฝ่ยไป๋ลู่มั่นใจว่าจะต้องเป็นลัทธิที่สร้างดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ซึ่งก่อความวุ่นวายและชั่วร้ายอยู่ในประเทศจีนแน่นอน!

หูหลีมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตายากจะคาดเดา คาบลูกจิ้งจอกตัวน้อยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินขึ้นมา จากนั้นหายวับไปจากหน้ากล้องถ่ายทอดสด

เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจของเสี่ยวปาแว่วมาแต่ไกล

“โฮก! โฮก!” ฉันต้องการคนเลี้ยง! ฉันต้องการน่องไก่! ฉันต้องการของเล่น! ฉันไม่ต้องการฝึกฝน!

ตามาด้วยเสียงครางสั้น ๆ และต่ำดังขึ้น “โฮก!” ความหมายของเสียงนี้แสนเรียบง่าย…เงียบซะ!

ลูกสุนัขจิ้งจอกจึงห่อเหี่ยวลงทันที

หร่วนอันมองร่างที่จากไปด้วยสายตาเศร้าหมอง เธอถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง รวบรวมสติขึ้นมา พูดกับผู้ชมในช่องไลฟ์ว่า “การเดินทางของหร่วนอันและเสี่ยวปาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ หลังจากนี้จะเป็นหร่วนอันคนเดิมอีกครั้ง ฉันจะออกเดินทางผจญภัยในประเทศจีนเพียงลำพังนะคะ”

ตอนนั้นเองที่ชาวเน็ตเพิ่งจะรู้สึกตัว

[โอ้โห เมื่อกี้คุณสตรีมเมอร์กับสุนัขจิ้งจอกคุยอะไรกัน ฉันไม่ได้สนใจเลย…]

[ผมก็ตกใจนะ ถึงไม่ได้ยิน แต่ว่าน่าจะเป็นคำพูดที่ขอให้ภูตจิ้งจอกไม่ฆ่าคน จนพลังของมันทะลวงขึ้นไม่ได้อีก หรือคล้าย ๆ กับให้ปล่อยวางแล้วจะสำเร็จนิพพานมั้ง]

[การไลฟ์สดครั้งนี้เปิดโลกใบใหม่ให้ผมจริง ๆ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเรื่องเทพเซียนมาก ๆ ชีวิตนี้ต้องไปเที่ยวที่ตงเป่ยสักครั้ง! ได้ยินมาว่ามีหมอผีทรงเจ้าอยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่าจะได้เจอสักครั้งไหม]

[ขอให้เสี่ยวปาเป็นไปด้วยดีทุกอย่าง! @การเดินทางของหร่วนอัน ผมก็จะติดตามคุณต่อไปนะ สู้ต่อไป! สถานีต่อไปคือมองโกเลีย!]

“ฉันจะทำตามที่คุณบอกค่ะ” หร่วนอันยิ้ม บางทีเธออาจจะกลับไปเป็นคนธรรมดาก็ได้ เธอมองเฝ่ยไป๋ลู่ “ขอบคุณที่บอกเรื่องของเสี่ยวปา ฉันไม่มีอะไรคาใจอีก ฉันจะไม่กินเวลาในการเชื่อมต่อรอบที่สามแล้วค่ะ”

หร่วนอันส่งของขวัญให้เฝ่ยไป๋ลู่ จากนั้นก็ตัดการเชื่อมต่อแล้วออกจากระบบเพื่อจัดการอารมณ์ของตัวเอง

แต่ผู้ชมในไลฟ์สดยังรู้สึกคาใจ

กระทั่งมีผู้โชคดีได้รับการคัดเลือกให้เชื่อมต่อในรอบที่สาม คนที่ปรากฏตัวออกมาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชายคนหนึ่ง

เขาเป็นนักศึกษาหนุ่ม ทั้งยังเป็นนักกีฬา สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างแข็งแรง ผิวพรรณสีน้ำผึ้ง

เวลาเขายิ้ม แก้มทั้งสองก็มีรอยลักยิ้มตื้น ๆ

เมื่อทั้งสองเชื่อมต่อกัน คอมเมนต์ต่าง ๆ นานาที่แปลกประหลาดก็ผุดขึ้นมากมายบนหน้าจอแชต

[ซู้ดปาก! หล่อลากดินโคตร ๆ! น้องชายชื่อแซ่อะไร มีเรื่องอะไร? บ้านอยู่แถวไหน? เมื่อไหร่จะแต่งงานกับฉัน!]

[ทุกคนใจเย็น ๆ อย่าทำให้คุณน้องเขากลัวนะ นายมาหาพี่สาวคนนี้สิ]

[ไม่ค่อยชอบหนุ่มมหาวิทยาลัยเลย ฉันชอบคนแก่กว่าหน่อย พวกหนุ่มฉลาดที่วางแผนเป็น]

[@คอมเมนต์บน คุณพูดถึงเรื่องแกะน้อยสุดกวนกับหมาป่าจอมป่วนเหรอ]

[ฮะ? ไม่ใช่แกะแก่เหรอ]

ซงเจียเม้มปากยิ้ม “ทุกคนใจดีจัง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้วิดีโอคอลกับเน็ตไอดอลชื่อดังแบบนี้ ผมกลัวมากเลยว่าจะพูดผิด”

เฝ่ยไป๋ลู่มองหน้าชายหนุ่มที่ดูเขินอายและประหม่าเล็กน้อยผ่านกล้อง “สวัสดีหนุ่มน้อย ผู้มีวาสนาต่อกัน คุณต้องการให้ฉันดูเรื่องอะไร?”

ทว่าก่อนเขาจะตอบ เหล่าคอมเมนต์ก็รีบตอบแทนเขาไปก่อนแล้ว [ดูเรื่องความรัก! คุณสตรีมเมอร์ ดูให้หน่อยว่าฉันกับน้องชายคนนี้มีวาสนาต่อกันไหมคะ?!]

[สาว ๆ อย่าเพ้อเจ้อสิ เขาทั้งรูปร่างและหน้าตาดีแบบนี้ จะไม่มีแฟนได้ยังไง ได้ยินมาว่าหนุ่มมหาวิทยาลัยทั้งหลายเที่ยวเก่งกันทั้งนั้นเลย…]

พอเห็นคอมเมนต์พวกนี้ ซงเจียก็รีบอธิบายปกป้องตัวเอง “ผมยังโสดจริง ๆ นะครับ ไม่ได้เจ้าชู้เลย พวกคุณอย่าพูดเหลวไหลสิ ถึงผมจะอยากมีแฟน แต่ก็ไม่มีใครสนใจผมเลย”

เมื่อเห็นว่าผู้คนในไลฟ์สดไม่เชื่อ ซงเจียจึงเล่าเรื่องราวการสนทนากับสาว ๆ เมื่อไม่นานมานี้ เขาเล่า…

สาวคนนั้นส่งข้อความมาว่า [ฉันให้เพื่อนยืมร่ม แล้วตัวเองก็เปียกฝนจนเป็นหวัด]

ซงเจียถาม [เป็นอะไรหนักมากหรือเปล่า?]

สาวคนนั้นตอบ [ก็ค่อนข้างหนัก หน้าฉันร้อนไปหมด รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย ฉันอึดอัดมาก]

ซงเจีย [ส่งรูปภาพ]

[เธอพูดแล้วฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันยังไม่ได้กินยา ขอบใจนะ]

…

“พอผมส่งข้อความไปอีก ก็พบว่าเธอได้ลบชื่อผมออกไปแล้ว ความสัมพันธ์ยังไม่ทันงอกเงยก็เหี่ยวเฉาไปเสียแล้ว…” ซงเจียพูดด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว

ชาวเน็ตต่างก็หัวเราะชอบใจ [สุดยอดเลย ขอบใจนะ หมอนี่สมควรโสดจริง ๆ ฮ่า ๆ]

[โชคดีที่เธอเตือนนะ ไม่งั้นนายก็จะลืม…นายนี่นะ ฉันจะร้องไห้ตาย!]

“ใช่สิ ผมขอบคุณเธอจริง ๆ ที่เตือนผม ผมพูดว่าขอบคุณแล้วผิดตรงไหน?” ความเห็นถัดมาเรียกเสียงหัวเราะได้อีกครั้ง ซงเจียไม่เข้าใจ เขาหันไปมองเฝ่ยไป๋ลู่

“อาจารย์ เดิมทีผมไม่มีอะไรอยากจะให้ทำนาย แต่ตอนนี้ผมอยากให้ดูดวงเรื่องความรักครับ! หรือว่าผมจะไม่มีคู่ครองไปตลอดชีวิต”

“ดวงความรักของคุณดีมาก ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีคู่หรอก อดทนรออีกหน่อยก็พอ” เฝ่ยไป๋ลู่หยุดคิดไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ “ฉันเห็นจุดอิ่นถางของคุณมีสีดำ คล้ายจะมีหายนะ คุณจะเจอเคราะห์ร้ายในเร็ว ๆ นี้ และเคราะห์ร้ายนี้ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องความรักของคุณ”

“ฉันขอเตือนคุณไว้สักหน่อย เพื่อนร่วมห้องของคุณกำลังใช้ข้อมูลของคุณ ขโมยรูปภาพและโพสต์ในเฟซบุ๊กของคุณเพื่อหลอกลวงให้ผู้อื่นมีเพศสัมพันธ์หรือหลอกให้โอนเงินให้ พวกผู้หญิงเตรียมจะร้องเรียนเรื่องคุณกับทางมหาวิทยาลัยแล้ว โปรดจัดการเรื่องนี้ด้วยความระมัดระวัง ไม่อย่างนั้นอาจจะส่งผลกระทบต่อคุณสมบัติในการสอบชิงทุนของคุณได้”

[โอ้โห เพื่อนร่วมห้องแบบนี้ก็มีด้วยเหรอเนี่ย?]

[ไม่คิดเลยว่าจะมีคนแอบอ้างข้อมูลส่วนตัวของเพื่อนร่วมชั้น แชตไปขอมีเพศสัมพันธ์กันและหลอกโอนเงิน แบบนี้เพิ่งเคยเจอแฮะ!]

[เรื่องปกติ ฉันเคยมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่เอาภาพของฉันไปแอบอ้างเพื่อหาแฟนในโลกออนไลน์ แล้วพอฝั่งโน้นอยากจะเจอตัว เธอก็ไม่อยากปฏิเสธเลยจ้างฉันให้ไปเจอฝ่ายชายแทน ฉันถึงได้รู้ความจริง… ดังนั้น ระวังไฟไหม้ ระวังขโมย ระวังเพื่อนร่วมห้องไว้ด้วย!]

“ไม่ว่าใครก็ทำให้ผมพลาดโอกาสในการสอบชิงทุนไม่ได้!” ซงเจียตกใจจนร้องเสียงหลง จากนั้นก็กล่าวขอบคุณเฝ่ยไป๋ลู่ ก่อนจะตัดสายไป

คอมเมนต์บนหน้าจอเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง

“เจอกันใหม่คราวหน้าทุกคน” หลังจากที่ได้ไลฟ์สดไปสามคน เฝ่ยไป๋ลู่ก็โบกมือลาให้กล้องพร้อมกับกดปุ่มยกเลิกการออกอากาศ

เธอคุกเข่าลงกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงบสุขุม หายใจเข้าออกแผ่วเบา ปราณวิญญาณจากทั่วทุกสารทิศก็หลั่งไหลเข้ามาเมื่อไลฟ์สดเสร็จ เธอเก็บปราณเหล่านั้นไว้ในเส้นเอ็นและจุดตันเถียน*[1]

ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยปราณวิญญาณปั่นป่วน ไข่ที่อยู่บนชั้นวางดูดซับปราณวิญญาณจนเปล่งประกาย ต้นไม้ในกระถางตรงระเบียงก็งอกต้นอ่อนออกมาเงียบ ๆ

เพียงไม่กี่ลมหายใจ เหนือศีรษะของเฝ่ยไป๋ลู่ก็ปรากฏพายุหมุน ปราณวิญญาณราวกับพายุกลางทะเลลึก ส่งเสียงหวีดหวิวดูดซับพลังเข้าสู่ร่างกายของเธอ

เมื่อปราณวิญญาณในร่างกายสะสมไว้เต็มที่ เฝ่ยไป๋ลู่ก็รวบรวมพลังฝ่าด่านได้สำเร็จ ความแข็งแกร่งก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับ

เธอลืมตาขึ้น หยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ด้านข้าง

เหมียวจื่ออั๋ง [หัวหน้า ผมพบเบาะแสของธิดาดอกบัวที่ภูเขาเทียนเหลียงแล้ว!

[1] จุดตันเถียน คือ จุดศูนย์กลางของพลังงานภายในร่างกาย อยู่บริเวณท้องน้อย บนเส้นกึ่งกลางบริเวณลำตัวห่างจากสะดือลงมา 3 ชุ่น