เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 78 เกิ้นหมายถึงภูเขา ภูเขาคือการจองจำ

บทที่ 78 เกิ้นหมายถึงภูเขา ภูเขาคือการจองจำ

หมอกดำทยอยกลายเป็นรูปร่างสัตว์ มีหู ตา จมูก และปาก สีหน้าก่อนตายยังคงอยู่ บ้างก็ดุร้าย บ้างก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด บ้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บ้างเต็มไปด้วยความเกลียดชัง…

พวกมันแสยะยิ้มอย่างน่าสะพรึงกลัวให้กับฉีหง รอยแยกในปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคม

ทว่าฉีหงได้รับการป้องกันจากเสื้อคลุมสีดำซึ่งลงอาคมบนตัว เหล่าหมอกดำจึงโจมตีมือที่โผล่ออกมา มือของฉีหงถูกกัดโดยที่ไม่ทันระวังตัว สีหน้าของเขาเลวร้ายมาก เขาดึงมือกลับเข้าไปในเสื้อคลุม พลางลอบใช้เลือดกระตุ้นเข็มทิศฮวงจุ้ย

“ไสหัวไป!” ฉีหงตวาดด้วยความโกรธจัด พลังงานอันน่ากลัวพุ่งออกมาจากร่างกาย ทำให้หมอกสีดำที่อยู่ใกล้ที่สุดสลายไปในชั่วพริบตา

ทว่า…หมอกดำนี้ก็หลั่งไหลเหมือนสายน้ำไม่หยุด

ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต่อสู้กับหมอกดำได้อีกต่อไป เขาต้องทำลายค่ายกลโดยเร็วที่สุด!

รูปแบบค่ายกลของเฝ่ยไป๋ลู่ตั้งขึ้นอย่างเร่งรีบ มันจะต้องมีช่องโหว่มากมายแน่ ฉีหงตั้งมั่น แสงแปลก ๆ แวบขึ้นมาในดวงตา เขาพยายามหาทางทะลวงฝ่าค่ายกล…

เฝ่ยไป๋ลู่เฝ้ามองการกระทำของฉีหงด้วยสายตาเย็นชา “ไม่มีประโยชน์หรอก”

ความพยายามในการทำลายค่ายกลของฉีหงหลายต่อหลายครั้งจบลงด้วยความล้มเหลว ยังดีที่เขาเข้าใจถ่องแท้แล้วว่าเขาถูกกักขังไว้ด้วยค่ายกลอะไร

“ค่ายกลซื่อเกิ้น…” ใบหน้าของเขาหน้าบึ้งตึ้ง เสียงแหบแห้ง จ้องมองเธออย่างดุร้าย “แกเอาเปรียบฉัน!”

เกิ้น*[1]หมายถึงภูเขา และภูเขาหมายถึงการจองจำ

แรกเริ่มเฝ่ยไป๋ลู่ใช้ประโยชน์จากแสงอาทิตย์ และความได้เปรียบของภูมิประเทศ จากนั้นเธอใช้ประโยชน์จากปราณหยินและพลังงานชั่วร้ายที่เกิดจากฆ่าของเขาเอง ที่นึกไม่ถึงคือเธอสามารถวางรูปแบบในการสร้างค่ายกลขนาดใหญ่ที่มีพลังขัดแย้งกันได้ในระยะเวลาอันสั้น

เพียงเขาใช้คาถาสร้างปราณหยิน ปราณหยินก็จะถูกค่ายกลดูดซับ สิ่งนี้จะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับหมอกดำ มิน่าเล่าเขาถึงไม่สามารถใช้โซ่ทมิฬและเข็มทิศฮวงจุ้ยได้

เมื่อปราณหยินถูกดูดกลืนจนหมด เขาก็ไม่สามารถใช้พลังความแข็งแกร่งได้ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ

วิธีการดีนี่!

“เอาเปรียบงั้นเหรอ? แกหาเรื่องใส่ตัวเองต่างหาก” ใบหน้าเฝ่ยไป๋ลู่เย็นชา

ในบันทึกของ ‘มนต์คาถาสำนักจงเกอ’ ภูเขาเป็นปราณหยางบริสุทธิ์ ทั้งยังยอมรับปราณหยินด้วย

ฉีหงฆ่าสิ่งมีชีวิตในเทือกเขานี้และหล่อเลี้ยงอาวุธด้วยเลือด ทำให้ปราณหยินที่นี่แข็งแกร่งมาก ฮวงจุ้ยจึงไม่สมดุล

นอกจากนี้เขายังเป็นหมอผีผู้ชั่วร้าย กระตุ้นปราณหยินเพื่อใช้เข็มทิศฮวงจุ้ยและโซ่ทมิฬ ปราณหยินในตัวดุร้ายเหมือนผีร้ายที่เคลื่อนไหวอยู่ในภูเขา

ค่ายกลซื่อเกิ้นคือการจัดวางรูปแบบเพื่อจัดการกับวิญญาณร้ายในภูเขา

ตอนเธอเตะฉีหงปลิวออกไป เธอก็ติดยันต์กระดาษไว้บนหลังของเขา สร้างค่ายกลเชื่อมต่อขนาดใหญ่เพื่อ ‘ถอนปราณหยิน’ ด้วยอานุภาพจากพรหลายประการ ค่ายกลซื่อเกิ้นใช้ความสามารถของมันอย่างเต็มที่และกักขังเขาไว้จนตาย!

ทุกอย่างล้วนเป็นผลจากการที่เขาปลูกอะไร ย่อมได้ผลเป็นสิ่งนั้น

ในมือของเฝ่ยไป่ลู่คีบยันต์ห้าสายฟ้าเอาไว้ และเข้าไปใกล้ฉีหง

สายฟ้าและไฟเป็นพลังงานของธาตุหยาง มีพลังแข็งแกร่ง สามารถเผาไหม้ปราณหยินที่ชั่วร้ายและมีพลังโจมตีอันทรงพลังได้

เธอถามฉีหงด้วยน้ำเสียงที่รุนแรง “สำเนียงของแกไม่ใช่คนเมืองเจียง ทำไมแกถึงมาทำชั่วที่นี่? ใครสอนวิชาลับให้แก?”

เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ ฉีหงย่อมรู้แล้วว่าไม่มีหวัง ความแข็งแกร่งของเขาถูกจำกัดด้วยวิธีวางตำแหน่งฮวงจุ้ยและหมอกดำล้อมรอบ จึงยากต่อการดึงพลังสำรองมาต่อสู้กับเฝ่ยไป๋ลู่

แต่ในสายตาของเขาไม่มีความสิ้นหวังเลย และไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นชิ้นปลาที่วางอยู่บนเขียงด้วย

ครั้นเห็นดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่ที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความโกรธ ฉีหงก็รู้สึกชื่นชมจริง ๆ ดวงตาของเขาตกอยู่ในภวังค์ เขาพึมพำกับตัวเอง “ถ้าควักมันออกมาติดกับโซ่ทมิฬของฉัน จะต้องสวยมากแน่ ๆ”

อะไรคือสวยไม่สวย? เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย คนบ้าคนนี้กำลังพูดถึงอะไร?

ช่างมัน จับเขาก่อนแล้วค่อยสอบสวน!

หากล่าช้าทุกสิ่งจะเปลี่ยนแปร ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่เป็นประกาย เธอโยนยันต์ห้าสายฟ้าออกไป

ทันใดฉีหงกินยาเม็ดสีดำ พลังงานชั่วร้ายในตัวเขาก็เพิ่มสูงขึ้นและร่างของเขาก็หายไปทันที

“ครั้งหน้า ฉันจะต้องฆ่าแกแน่…” ลมชั่วร้ายพัดโหมกระหน่ำ เสียงอันน่าขนลุกและน่ากลัวของเขาดังก้องไปทั่วทั้งภูเขา บางครั้งสูงและบางครั้งก็ต่ำ บางครั้งไกลและบางครั้งใกล้ ราวกับแทรกซึมไปทั่วทุกที่

“ฟู่!” งูตัวน้อยตกใจจนตัวแข็งทื่อ

ขณะนี้ลมปราณอันทรงพลังปรากฏขึ้นบนตัวของเฝ่ยไป๋ลู่ ไม่ว่าคลื่นลมปราณจะไปตรงจุดใด พลังหยินก็แตกซ่าน ครั้นแสงตะวันสีทองทะลุผ่านหมอกดำเข้ามา

เฝ่ยไป๋ลู่คิดไม่ถึงว่าในระยะเวลาสั้น ๆ ฉีหงจะทำการปรับพลังของตนเองให้เพิ่มขึ้น และใช้วิธีลับกระโดดหนีออกจากขีดจำกัดของค่ายกลจองจำ

แต่อย่างไรก็ตาม…

การถูกยันต์ห้าสายฟ้า*[2] โจมตีก็เพียงพอจะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไประยะหนึ่ง

ฉีหงที่โชคดีหลบหนีมาได้ ตอนนี้ปรากฏตัวอยู่บนลานเล็ก ๆ ในหมู่บ้านใกล้ตีนเขา

เสื้อคลุมสีดำบนตัวได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง บนมือมีบาดแผลเปื้อนเลือด

คนอื่น ๆ ต่างตกใจ ด้วยแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้มาก่อน พวกเขาจึงรีบเข้ามาช่วยชีวิต

“นี่คืออะไร?” มีคนเอายันต์กระดาษออกมาจากหลังฉีหง

“แย่แล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ ที่นี่ถูกคนเปิดเผยแล้ว!” ผู้มีสายตาแหลมคมและเชี่ยวชาญการสร้างยันต์ต่างรู้ว่าสามารถติดตามร่องรอยและตำแหน่งที่ตั้งจากยันต์กระดาษได้

……

หมอผีผู้ชั่วร้ายได้จากไปแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ได้ช่วยทำพิธีกรรมแห่งความรอด*[3] ให้กับวิญญาณที่ตายอย่างน่าอนาถทั่วทั้งภูเขาลูกนี้

สวรรค์เมตตาต่อสรรพชีวิต กานว่างที่พยายามขับไล่ฉีหงจนเกือบตาย บัดนี้มีรังสีแห่งชีวิตโบยบินไปทางกานว่างและไหลเข้าไปในตัว รักษาชีวิตเขาเอาไว้ ทำให้ชีวิตเขาไม่ตกอยู่ในอันตราย

เฝ่ยไป๋ลู่ที่กำลังกังวลว่าจะเคลื่อนย้ายคนลงจากเขาอย่างไรดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าของกานว่างก็ดังขึ้น

“ศิษย์พี่ พี่หายไปอยู่ที่ไหน? อาจารย์มีเรื่องให้ตามหาพี่ ท่านโทรหาพี่ตั้งหลายครั้งแล้วทำไมพี่ไม่รับเลย?”

ก่อนหน้านี้ฮวงจุ้ยบนภูเขาได้เปลี่ยนแปลงไป สัญญาณโทรศัพท์ถูกจึงปิดกั้น คนอื่นโทรเข้าไม่ได้ และกานว่างโทรออกไม่ได้ ไม่มีทางขอความช่วยเหลือได้เลย

ทันทีที่มีสัญญาณ เจียงชิงก็โทรเข้ามาทันที

เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว “ฉันเอง”

เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่เป็นที่จดจำมาก เจียงชิงนึกออกทันทีที่ได้ยิน เธอตกใจ “ทำไมเป็นเธอรับสายล่ะ!”

เขาเบิกตากว้างพูดตะกุกตะกักถามว่า “เธอ เธอ เธอ…เธอกับศิษย์พี่มีความสัมพันธ์อะไรกัน?”

ว่ากันว่าสำหรับคนรุ่นใหม่โทรศัพท์ก็คือเมียคนที่สอง…

ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้อง!

สำหรับเจียงชิงแม้ว่าเขากำลังจะตาย ขอเพียงยังมีลมหายใจ เขาก็จะปีนขึ้นมาลบเนื้อหาในโทรศัพท์ก่อนถึงจะตายตาหลับ

และเขาเชื่อว่าศิษย์พี่และเขาเป็นเหมือนกัน!

แต่ว่าตอนนี้ ทำไมเฝ่ยไป๋ลู่ถึงถือโทรศัพท์ของศิษย์พี่ล่ะ?

เฝ่ยไป๋ลู่ “…”

“ความสัมพันธ์แบบผู้มีพระคุณ” เฝ่ยไป๋ลู่ก้มมองอกซึ่งถูกเสียบทะลุของกานว่าง “ถ้านายยังมัวละล้าละลัง ศิษย์พี่นายตายแน่”

เจียงชิง “!!!”

……

ในโรงพยาบาล กานว่างนอนอยู่บนเตียง หน้าอกถูกพันด้วยผ้าก็อซทางการแพทย์ เหมือนกับมัมมี่

คุณหมออุทานซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ที่เขารอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ได้!

เจียงชิงนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงก่ำ “ฉันบอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าให้พี่อยู่ให้ห่างเฝ่ยไป๋ลู่ อยู่ใกล้เธอจะต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ พี่ก็ไม่เชื่อ ตอนนี้เป็นไงล่ะ พี่เกือบจะตายแล้ว!”

ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่ก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย ก็รับผิดว่า ‘เป็นผู้ก่อกรรมทำชั่ว’…

ครั้นเห็นเจียงชิงยังต้องการบรรยาย ‘ความผิด’ ของเธอเป็นข้อ ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ก็ไอออกมา

เจียงชิงหุบปากทันที เขาไม่กล้าพูดต่อหน้าเจ้าตัว

ถึงเฝ่ยไป๋ลู่จะมีนิสัยอ่อนโยนที่ดึงดูดให้ผู้คนอยากเข้าใกล้ แต่ความรู้สึกที่มอบให้เขากลับลึกลับและลึกซึ้งมากกว่า ทำให้สับ เหินห่างและหวาดกลัว

“คุณเฝ่ยเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงตายไปนานแล้ว! นายมีอคติ นายคาดเดาเธอด้วยเจตนาร้าย รีบขอโทษเธอเดี๋ยวนี้!” กานว่างดูอ่อนแอ แต่รัศมีของความเป็นศิษย์พี่ไม่ได้ลดลง ทำให้เจียงชิงตกใจมาก เขาขมวดคิ้วแล้วก้มศีรษะลง

เมื่อเจียงชิงได้ยินคำพูดของกานว่างก็รู้ว่าตัวเองเดาผิดแล้ว เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับยุง เขาพูดกับเฝ่ยไป๋ลู่อึก ๆ อัก ๆ และคลุมเครือ “ขอโทษ”

เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าเบา ๆ

เจียงชิงถอนใจโล่งอก แต่ความไม่สบายใจยังเขียนอยู่บนหน้า บนเก้าอี้เหมือนมีเข็มทิ่มตัวไม่หยุด ไม่นานเขาก็หาข้ออ้างออกจากห้องผู้ป่วยไป

กานว่างมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างขอโทษ “ศิษย์น้องของผม…”

“ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว” เฝ่ยไป๋ลู่เคยเป็นศิษย์พี่หญิง ย่อมรู้ว่าศิษย์น้องชายหญิงนั้นควบคุมได้ยาก เธอจึงไม่มีความตั้งใจที่จะโต้เถียงกับรุ่นน้อง

“คุณรู้จักชายในเสื้อคลุมสีดำที่ทำร้ายคุณหรือเปล่า?” เฝ่ยไป๋ลู่เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

ยันต์กระดาษของเธอขาดการติดต่อเมื่อไปถึงครึ่งทาง คาดว่าถูกทำลายไปแล้ว

กานว่างสีหน้าเคร่งขรึม เขาส่ายหัว “ไม่รู้จัก วันนี้ฉันมาที่ภูเขาซานไท่เพื่อตามหาชีพจรมังกร*[4] บังเอิญเจอชายคนนั้นฆ่าสัตว์อย่างป่าเถื่อน ใช้เลือดหล่อเลี้ยงอาวุธ ฉันต้องการยับยั้ง แต่น่าเสียดายที่ชายคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป…”

ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่ปรากฏตัวไม่ทันเวลา เขาคงตายลงนรกไปแล้ว จากนั้นกานว่างก็นึกถึงภาพที่เขาเห็นก่อนจะโคม่า เขาจึงต้องการถามเฝ่ยไป๋ลู่เกี่ยวกับเรื่องวิชาข้ามท้องฟ้า

ทว่าทันใดนั้นดวงตาของเขาก็ตกอยู่ในภวังค์ ความทรงจำในสมองที่ชัดเจนพลันเปลี่ยนเป็นพร่ามัว ราวกับมีใครบางคนจงใจลบข้อมูลสำคัญ

กานว่างขมวดคิ้วอย่างสับสน “เมื่อกี้ผมจะถามอะไรนะ?”

สีหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่เป็นปกติ

“ศิษย์พี่ อาจารย์มาแล้ว…”

เสียงที่มีความสุขของเจียงชิงขัดจังหวะความคิดของกานว่าง

[1] เกิ้น เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์บนแผนภูมิปากหว้า เป็นตัวแทนของภูเขา ความแข็งแกร่ง

[2] ยันต์ห้าสายฟ้า เป็นคาถาของลัทธิเต๋าที่มีเอกลักษณ์ โดยถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์แห่งธาตุทั้งห้า

[3] พิธีกรรมแห่งความรอก เป็นพิธีกรรมลัทธิเต๋าที่ทำสำหรับผู้ตายเพื่อพบกับความสงบสุข

[4] ชีพจรมังกร ตามความเชื่อของศาสตร์ฮวงจุ้ย ชีพจรมังกรแฝงอยู่ในธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ถ้าดักจับชีพจรมังกรได้ก็จะโชคดี มั่งคั่งร่ำรวย ในการเลือกพื้นที่ตั้งหรือก่อสร้างของจีนในสมัยโบราณ จะมีการวินิจฉัยมังกรซึ่งก็คือการสำรวจชีพจรมังกร ในพื้นที่นั้น ๆ เป็นการดำเนินการวิเคราะห์และวินิจฉัยว่าฮวงจุ้ยดีหรือเลว