เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3522 สตรีตัวเล็กๆ ไม่มีใครรู้จัก / ตอนที่ 3523 เป็นลูกมือ
ตอนที่ 3522 สตรีตัวเล็กๆ ไม่มีใครรู้จัก
ผู้ดูแลสองคนสบตากัน แปลกใจอยู่บ้าง ไม่แน่? หรือเจ้าหอได้ข่าวอะไรมา
จวนตระกูลอวี๋ ครั้นเชิญผู้อาวุโสหยางนั่งลงในโถงแล้ว อวี๋เฉิงเต๋อค่อยไปเชิญเฟิ่งจิ่ว ทันทีที่ถึงเรือนด้านหลังก็เห็นสองคนนั่งอาบแดดอยู่ในลาน เขาจึงเรียกเสียงหนึ่ง “ท่านหลิง ฮูหยินหลิง”
“เตรียมของครบแล้วหรือ” เฟิ่งจิ่วมองไปทางอวี๋เฉิงเต๋อที่ยืนอยู่ข้างนอกเรือนพลางถาม
“ใช่ เตรียมครบแล้ว” อวี๋เฉิงเต๋อกล่าว ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย กล่าวต่ออีกว่า “ฮูหยินหลิง ตอนข้าไปซื้อสมุนไพรวิญญาณที่หอร้อยพฤกษ์ ข้าเจอกับผู้อาวุโสหยาง”
พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ว่านางอาจไม่รู้ว่าผู้อาวุโสหยางเป็นใคร จึงอธิบายต่อว่า “เขาเป็นหมอชื่อดังที่พวกข้าเดินทางไปพบ เขามาเพื่อหญ้าหัวใจสีเลือดเช่นกัน ทว่าไม่คิดเลยว่าข้าจะซื้อไปก่อนแล้ว จากนั้น…”
เขาเล่าเรื่องราวให้นางฟังครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวขอโทษว่า “ข้าไม่อาจบอกปัดเขาได้ ตอนนี้เขาจึงนั่งอยู่ในโถงหน้าแล้ว”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ที่แท้เป็นเช่นนั้น ไม่เป็นไร ข้าไปพบเขาสักหน่อยก็ได้” นางยืนขึ้น จากนั้นพูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็มา”
“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบรับ มองนางตามอวี๋เฉิงเต๋อผู้นั้นออกไป ก่อนจะหลับตาลงงีบครู่หนึ่ง
โถงหน้า ผู้อาวุโสหยางกำลังดื่มชา พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอก เขาวางถ้วยชาลงแล้วมองไป สายตามองผ่านอวี๋เฉิงเต๋อไปโดยปริยาย มองสตรีเสื้อเขียวที่อยู่ข้างๆ แทน
เขาพิจารณานางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วถามอย่างไม่เป็นมิตรว่า “เจ้าก็คือฮูหยินหลิงหรือ” ท่าทางนางอายุยังน้อย รู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ? รักษาโรคที่เขารักษาไม่ได้ได้ด้วยหรือ? นักต้มตุ๋นตัวจริงเสียมากกว่า!
เฟิ่งจิ่วมองเขาครั้งหนึ่ง ยิ้มว่า “ถูกต้อง” นางเดินไปข้างหน้า นั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นหันไปมองอวี๋เฉิงเต๋อ “ของพวกนั้นเล่า นำมาให้ข้าดูหน่อย” ชัดเจนว่านางไม่เห็นผู้อาวุโสหยางอยู่ในสายตา
การกระทำนี้ของนางกระตุ้นโทสะผู้อาวุโสหยาง เขาตบโต๊ะอย่างแรงแล้วตวาดอย่างมีน้ำโห “หญ้าหัวใจสีแดงมีพิษ เจ้ากลับบอกว่าใช้กับบิดาเขาได้ เจ้าสมเพชที่เขายังตายเร็วไม่พอหรืออย่างไร”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขา ถามอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า “ท่านเป็นใคร ยุ่งเรื่องของข้าทำไม”
อวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างๆ เห็นสองคนไม่ลงรอยกัน กำลังคิดไกล่เกลี่ย กลับได้ยินผู้อาวุโสหยางแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เฮอะ! สตรีตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก! ที่นั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าคือเทพสมุนไพร หมอชื่อดังที่ใครต่อใครนับถือนะ!”
ครั้นฟังจบ เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว “เอ๋? ข้าได้ยินผู้นำตระกูลอวี๋บอกว่า ท่านรักษาโรคของบิดาเขาไม่ได้ไม่ใช่หรือ”
ผู้อาวุโสหยางเลิกคิ้ว “ข้ารักษาไม่ได้แล้วอย่างไร หรือว่าเจ้ารักษาได้”
“ไม่เพียงท่านรักษาไม่ได้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำกระมังว่าเขาเป็นโรคอะไร แม้แต่วินิจฉัยโรคยังทำไม่ได้ ท่านกล้าบอกว่าท่านเป็นเทพสมุนไพร หมอชื่อดังที่ใครต่อใครนับถืออย่างนั้นหรือ” เสียงของเฟิ่งจิ่วเจือแววเย้ยหยันอยู่หลายส่วน ทว่าท่าทางและสีหน้ายังคงเรียบนิ่ง แต่ทั้งหมดนั้นทำให้ผู้อาวุโสหยางยิ่งโมโหเพราะอับอาย
ผู้อาวุโสหยางลุกขึ้นยืน ชี้หน้าเฟิ่งจิ่วพลางต่อว่า “เจ้า…เจ้าบังอาจนัก!”
อวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามา “ผู้อาวุโสหยางๆ ท่านนั่งลงก่อน อย่าโมโหไปเลย” เขาพูดพลางวางของที่เตรียมไว้พวกนั้นลงบนโต๊ะน้ำชาข้างๆ “ฮูหยินหลิง ท่านดูว่าของพวกนี้ถูกต้องหรือไม่ ขาดเหลืออะไรหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วไม่ได้ถือสาหาความชายชราคนนั้น เพียงมองข้าวของบนโต๊ะครั้งหนึ่งแล้วพยักหน้า “อืม ของพวกนี้ถูกต้องแล้ว” นางลุกขึ้นแล้วพูดกับผู้นำตระกูลอวี๋ว่า “ไปหาบิดาท่านกัน นำของพวกนี้ไปด้วย”
……….
ตอนที่ 3523 เป็นลูกมือ
ตอนนางเดินออกไป นางเห็นพ่อบ้านนำทางคนคนหนึ่งเข้ามาพอดี ขณะสวนกันนางมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปทางลานด้านหลัง
ผู้นำตระกูลอวี๋หยิบข้าวของบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นพูดกับชายชราคนนั้นว่า “ผู้อาวุโสหยาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ไปด้วยกันสักครั้งเถอะ!”
“ดี ข้าผู้ชราอยากเห็นเหมือนกันว่านางเก่งแค่ไหน ถึงได้กล้าสามหาวไร้มารยาทเช่นนี้!” ผู้อาวุโสหยางสะบัดแขนเสื้อ ก้าวเดินออกไปข้างนอก ตอนเห็นคนที่เดินมาคนนั้น เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้ “เจ้าหอร้อยพฤกษ์ เจ้ามาได้อย่างไร”
“ฮ่าๆ ผู้อาวุโสหยาง วัตถุดิบสมุนไพรที่ท่านซื้ออยู่ที่หอของข้า และเพราะได้ฟังผู้ดูแลรายงานแล้ว จึงมาดูที่นี่สักหน่อย ถือโอกาสนำวัตถุดิบสมุนไพรมาให้ท่านด้วย” เขายิ้มพลางประสานมือให้อวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างๆ “หวังว่าผู้นำตระกูอวี๋จะไม่ถือสาที่ข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ”
“ไม่หรอกๆ”
อวี๋เฉิงเต๋อนึกแปลกใจ ทว่ายิ้มตอบไปเพียงเท่านั้น อย่างไรเสียปกติต่อให้เขาอยากเจอเจ้าหอร้อยพฤกษ์ก็ยังเป็นเรื่องยากยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมาถึงจวนด้วยตนเอง ไม่รู้ว่ามาเพราะท่านหลิงหรือฮูหยินหลิงในจวนของเขากันแน่
“พอดีเลย พวกข้ากำลังจะไปดูว่าสตรีนางนั้นจะช่วยให้บิดาเขาฟื้นได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าหอร้อยพฤกษ์มาแล้ว มิสู้ไปด้วยกันดีหรือไม่!” ผู้อาวุโสหยางกล่าว จากนั้นมองอวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างๆ “รีบเดินหน่อยเถอะ! ข้าผู้ชราไม่เชื่อว่าสตรีนางนั้นจะช่วยให้บิดาเจ้าฟื้นได้ ไม่แน่ว่าบิดาเจ้าอาจเหลือลมหายใจสุดท้ายเพราะนาง”
เมื่อเห็นดังนั้น อวี๋เฉิงเต๋อทำได้เพียงกล่าวว่า “ทั้งสองท่าน เชิญ” คราวนี้เขาถึงนำทางพวกเขาไปทางลานด้านหลัง
เฟิ่งจิ่วมาถึงในเรือนของชายชราตระกูลอวี๋แล้วนั่งลง รออวี๋เฉิงเต๋อมาถึง พอเห็นเขามาแล้ว ข้างกายกลับติดตามมาด้วยผู้อาวุโสหยางและคนที่นางเห็นก่อนหน้านี้
“ข้าผู้ชราอยากดูว่าเจ้าจะหลอกคนอย่างไร! ชายชราตระกูลอวี๋จะได้ไม่ต้องมาตายเพราะเจ้า” ผู้อาวุโสหยางกล่าว มองอย่างไรก็รู้สึกว่าสตรีนางนี้ไม่เข้าตา
เฟิ่งจิ่วใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง กล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ข้ายังต้องศึกษาสมุนไพรอีก พวกท่านอยากมาช่วยหรือไม่ หากไม่อยากช่วยก็ต้องออกไป”
“ช่วย?” ผู้อาวุโสหยางตะลึง จากนั้นถลึงตาด้วยความโมโห “เจ้าอยากให้ข้าช่วยเป็นลูกมือให้เจ้าหรือ”
เฟิ่งจิ่วคลี่ยิ้ม “ท่านเป็นลูกมือให้ข้าได้ นั่นถือเป็นโชคดีของข้า”
“เจ้า เจ้า เจ้า!” ผู้อาวุโสหยางโกรธจนพ่นลมหายใจ “ข้าผู้ชราไม่เคยพบสตรีที่หน้าหนาเช่นเจ้ามาก่อน! ข้าเป็นถึงเทพสมุนไพรที่มีชื่อเสียง เจ้ากล้าให้ข้าช่วยเป็นลูกมือให้เจ้าหรือ ช่างไม่สมเหตุสมผลจริงๆ!”
“ผู้นำตระกูลอวี๋ ข้าไม่ชอบให้มีใครมารบกวนเวลาศึกษาสมุนไพร เชิญออกไปเถอะ!” นับว่านางเกรงใจแล้ว ใช้คำว่าเชิญ ไม่ใช่คำว่าไล่
เห็นดังนั้นแล้ว ผู้นำตระกูลอวี๋มองไปทางผู้อาวุโสหยางและเจ้าหอร้อยพฤกษ์ เอ่ยวาจากำกวม “ทั้งสองท่าน พวกท่านว่า…”
“ข้าเองก็ไม่ได้ศึกษาสมุนไพรมานานแล้ว ยินดีเป็นลูกมือให้ฮูหยินท่านนี้ทีเดียว” เจ้าหอร้อยพฤกษ์ยิ้มกล่าว ก่อนจะก้าวไปประสานมือคารวะ สายตาพิจารณาเฟิ่งจิ่ว
ผู้อาวุโสหยางพลันผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นเช่นนั้น “ช่างเถอะ! ข้าอยากดูว่าเจ้าเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว! หากไม่เก่งจริงล่ะก็ เฮอะ! อย่ากล่าวโทษที่ข้าคิดบัญชีทีหลังเลย!”
เฟิ่งจิ่วฟังจบพลันคลี่ยิ้ม มองทั้งสองคนแล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล “ในเมื่อคิดอยู่ช่วย เช่นนั้นพวกท่านเห็นอะไรที่นี่ ล้วนห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ทำได้หรือไม่”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
