เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 122 ยันต์อัญเชิญวิญญาณแรกของปฐมราชินี!

เยี่ยนจื่อเสาที่เห็นสีหน้าน้องสาวค่อยๆ ชีดลงนั้น ก็ห้ามปรามนาง
อย่างปวดใจว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ พอได้แล้ว หยุดเขียนเถอะ!”
หากเยี่ยนชิงอยู่ที่นี่ เขาก็คงรู้สึกสงสารนางจับใจเหมือนเยี่ยนจื่อเสา
เพราะว่าสีหน้าของเยี่ยนอวี๋นั้นไม่ได้ซีดลงธรรมดา แต่ยังมีความ
หม่นหมองในความซีดนั้นด้วย!
ทว่าถึงแม้เป็นเช่นนี้ เยี่ยนอวี๋ก็ยังคงไม่หยุดเขียน จวบจนตอนนี้ ทุก
คนในเกี้ยววิหคสุริยันก็เพิ่งพบว่า พู่กันของนางนั้นก็ไม่ธรรมดา
เพราะมันมีกลิ่นอายของพลังงานทั้งห้าธาตุอันบริสุทธิ์วูบวาบอยู่
“จื่ออวี๋ เจ้า…” อินหลิวเฟิงมองเยี่ยนอวี๋ด้วยดวงตาเป็นประกาย เขา
อยากจะห้ามปรามให้นางหยุดเขียนเช่นกัน แต่เขามีสติกว่าเยี่ยนจื่อ
เสา ทำให้เขาพบว่ายันต์ที่เยี่ยนอวี๋เขียนนั้นกำลังจะสำเร็จแล้ว
“อ้ะ!” เจ้าตัวน้อยมองไปที่มารดาของเขาด้วยน ้าตาคลอหน่วย ทว่า
ลูกหนูน้อยตัวหนึ่งรั้งตัวเขาไว้ เพื่อไม่ให้เขาเข้าใกล้แม่คนงามของ
เขา
มีหลายครั้งที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหจนอยากจะทุบตีลูกหนูน้อย ทว่า
ฝีมือของฝ่ายหลังก็ใช่ย่อย และเยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็เอาแต่คิดอยากจะ
ไปอยู่ข้างกายแม่คนงามของเขาจึงไม่มีกะจิตกะใจไปไล่ตีลูกหนู ทำ
ให้มันห้ามเสี่ยวเป่าได้สำเร็จทุกครั้งไป

ทว่าถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ครั้งนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลิ้งไปใกล้เท้ามารดา
ของเขาแล้ว อินหลิวเฟิงจึงกัดฟันอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาในทันที
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโห!
อินหลิวเฟิงพลันรู้สึกว่า เขาอุ้มระเบิดลูกหนึ่งขึ้นมาทำให้รู้สึกพะว้า
พะวงขึ้นมา
วิ้ง
ในชั่วขณะที่เยี่ยนอวี๋หยุดเขียน เสียงร้องดัง วิ้ง เบาๆ กลับดึงความ
สนใจของทุกคนในเกี้ยว
เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงมองไปที่เยี่ยนอวี๋อย่างไม่สนใจอินหลิวเฟิง เยี่ยนอวี๋
วางพู่กันในมือลง ก่อนจะใช้มือป้องปากไอขึ้นเบาๆ
“แง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้เสียงดังทันที เขาเอนลำตัวไปหาท่านแม่
ของเขา
อินหลิวเฟิงรีบยื่นเจ้าระเบิดน้อยออกไป ก่อนจะถามขึ้นว่า “จื่ออวี๋ เจ้า
ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“แค่ก” เยี่ยนอวี๋ไอเป็นเลือดออกมา ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาน ้าตาคลอ
ทว่าเยี่ยนอวี๋ทานยาลงไปแล้ว ทุกคนไม่พูดอะไร ต่างมองนางทานยา
ตาปริบๆ

แม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็บิดลำตัวกลับไปกอดอินหลิวเฟิง มิได้โผเข้า
ไปในอ้อมอกของมารดาและยังอดกลั้นเสียงร้องเอาไว้ มองท่านแม่
ของเขาด้วยน ้าตาคลอเต็มเบ้า
จนเมื่อเยี่ยนอวี๋ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตตัวน้อยจึงเปล่งเสียงร้องไห้
ออกมาอีกครั้ง
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เสียงของเยี่ยนจื่อเสาแหบแห้ง แต่เขาก็มิได้พูดสิ่ง
ใดอีก เขารู้มานานแล้วว่าน้องสาวจะทำอะไร
ส่วนเยี่ยนอวี๋เอง หลังจากที่นางรับเด็กน้อยที่ร้องไห้ฟูมฟายกลับ
มาแล้วนั้น นางก็หยิบยันต์ที่มีขนาดใหญ่เท่าหน้าของอินหลิวเฟิง
ขึ้นมา
วิ้ง… อักษรสีทองที่ส่องประกายระยิบระยับแผ่กลิ่นอายที่เพียงพอจะทำ
ให้กู้หยวนหมิงรู้สึกตกตะลึงออกมา!
“กลิ่นอายธาตุไฟแข็งแกร่งนัก!” ไก่อ่อนตระกูลชือคนหนึ่งยังรับรู้ได้
ว่า ในอักษรเหล่านี้ มีพลังไม่น้อยไปกว่า ‘ปทุมเดช’ อันเป็นศาสตรา
เวทลัทธิเซิ่งเหลียนของพวกเขา
และปทุมเดชนี้ก็เป็นที่พึ่งพาสุดท้ายที่ยังไม่ถูกขจัดไปอย่างสิ้นเชิง
ของลัทธิเซิ่งเหลียนจวบจนทุกวันนี้
หากไม่ใช่เพราะสิ่งพึ่งพิงสิ่งนี้ ลัทธิเซิ่งเหลียนคงถูกกำจัดสิ้นซากไป
ตั้งแต่แรกแล้ว!

ในครานั้น ราชสำนักก็คำนึงถึงว่า หากต้องการทำลายล้างลัทธิเซิ่ง
เหลียน เกรงว่าราชสำนักก็จะไม่สามารถครองอำนาจได้ อาจจะถูก
อำนาจอื่นเข้าครอบครองจึงทำสัญญาสงบศึกกับชนเผ่าจิ่วหลี
บัดนี้เอง… ยันต์ศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่งที่เขียนขึ้นโดยเยี่ยนอวี๋ก็ถูกเยี่ย
นอวี๋โยนออกไปกลางอากาศทันที!
จากนั้น…
“ไป” เสียงดุจสายน ้าของเยี่ยนอวี๋ ประหนึ่งเป็นเครื่องนำทาง ยันต์ใบ
ใหญ่สีทองอร่ามเป็นประกายนั้นก็ลอยไปทางทิศตะวันออกของสำนัก
ชางอู๋!
“นี่มัน…” กู้หยวนหมิงเป็นมองยันต์ที่ลอยไปไกล อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่า
ยันต์นั้นมีความสามารถอะไร แต่สิ่งที่เขาสามารถยืนยันได้คือ ยันต์
ใบนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
ในขณะเดียวกัน เหนือสำนักชางอู๋!
เปรี้ยง!
ครืน!
ทะเลเพลิงและสายฟ้าผ่าอันน่ากลัวกระจุกตัวกันอยู่เหนือเกราะคุ้มกัน
ของเมืองชางอู๋
แซ่ด!

แซ่ดๆ!
เกราะคุ้มกันสำนักชางอู๋ที่ถูกทะลวงไม่ขาดสาย แตกร้าวอย่าง
ต่อเนื่อง
“แตกแล้ว!”
“แตกแล้ว แตกแล้ว!”
เหล่าศิษย์สำนักคุนอู๋ที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดและอยู่ใกล้เมืองชางอู๋ที่สุด
ส่งเสียงร้องอย่างฮึกเหิม พวกเขาเตรียมพร้อมทลายค่ายกลเพื่อบุก
เข้าไปทุกเมื่อ!
“ทุกคนเตรียมพร้อม!” เยี่ยนหงชวนออกคำสั่ง
เหล่าผู้น้อยใหญ่สำนักชางอู๋ก็อยู่ในท่าเตรียมพร้อม รอรับมือศัตรู
ทว่าเม่ยเอ๋อร์กลับหันขวับไปทางทิศตะวันออก
ฟิ้ววว…
มีแสงสีทองแสงหนึ่งกำลังรวมตัวกันอย่างต่อเนื่องต่อหน้าเม่ยเอ๋อร์
ชิ้ง!
แสงสีทองที่รวมตัวกันสะท้อนแสงแสบตา ดึงความสนใจของเยี่ยนหง
ชวน
“นั่นคืออะไร”

ปู่เย่าเหลียนเองก็สังเกตเห็นแสงอร่ามที่ม้วนเป็นเกลียวคลื่นทางทิศ
ตะวันออกแล้ว และเขาก็สัมผัสถึงพลังธาตุไฟที่ทำให้ยอดฝีมือขั้น
ถอดจิตธาตุไฟคนหนึ่งตกตะลึงได้
ในขณะเดียวกัน
หวีด…
เสียงหงส์ที่เต็มไปด้วยพลังจิตวิญญาณดังก้องกังวาน มันมาพร้อม
กับเปลวไฟสีทองอร่าม เสียงของมันดังก้องไปทั่วเมืองชางอู๋
ชิ้ง!
ปรมาจารย์วิญญาณที่แต่เดิมห่อเหี่ยว จู่ๆ ก็มีพลังขึ้นมา!
หลังจากนั้น…
หวีด…
หงส์ฟ้าสีทองตัวหนึ่งปรากฏต่อสายตาผู้คนมากมาย ขนของมันเรียง
เส้นอย่างงดงาม ดวงตาของมันสว่างไสวมีชีวิตชีวา ขนของมันเปล่ง
ประกายสีทองระยิบระยับ!
เพลิงไฟลุกโชนรอบตัวมัน!
นี่มัน…
“หงส์เพลิงหรือ!!”