เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 193 เลวดีนัก!

เสียงอันนุ่มนวลดั่งเสียงดนตรีของเยี่ยนอวี๋ดังสะท้อนเข้าไปในใจ
ของต้าซือมิ่งทันที ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าในเสียงของเยี่ยนอวี๋
ยังมีพลังลึกลับซ่อนอยู่ด้วย
เมื่อพลังลึกลับสัมผัสต้าซือมิ่ง ‘ถนน’ อันเลือนรางสายหนึ่งก็
ปรากฏขึ้น มันลอยอยู่ระหว่างต้าซือมิ่งและหลุมดำที่อยู่ข้างหน้าเยี่ย
นอวี๋
ทันใดนั้น…
ตูม!
หมอกสีดำไหลทะลักออกมาจากหลุมดำ มวลหนาทึบพร้อมกลิ่น
เหม็นของมันพุ่งเข้าใส่ต้าซือมิ่งทันที! ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็น
เหตุการณ์ตกใจ “อ้ะเนะ!”
“เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ” เยี่ยนอวี๋ตบหลังจองเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะ
หันไปมองต้าซือมิ่งที่ถูกหมอกหนาปกคลุมคนนั้น มุมปากนางเผยอ
ยิ้ม “ถือเป็นดอกเบี้ย”
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับเสื้อของท่านแม่ของเขาไว้ด้วยความ
กังวล “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ?…” ท่านแม่ ท่านแม่ นั่นคือของที่ไว้จับ
ท่านพ่อรูปงามหรือ

ทว่าครั้งนี้เยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจตรงกับเด็กน้อยใน ‘เบื้องต้น’ แล้ว นาง
ก็ตอบว่า “น่าจะจับเขาไม่ได้ แต่ก็ทำให้เขาหนีไปไหนมิได้และไม่
สร้างปัญหา”
“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจ ทว่าเขาก็ไม่มีเวลาครุ่นคิดแล้ว
เพราะพลังของต้าซือมิ่งเล็ดลอดออกมาจากกลุ่มมวลหมอกสีดำแล้ว
แซ่ด แสงสีม่วงพันกันเป็นตาข่ายหนาแน่นก่อนจะค่อยๆ คลุมหมอกสี
ดำไว้
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปด้วยความตื่นเต้นทันที
“อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อรูปงามจะออกมาแล้ว
“ไม่เลว แข็งแกร่งพอ” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียว
ขาวดั่งหิมะของนางก็เคาะไปที่หลุมดำที่อยู่ข้างกาย แสงสีม่วงเข้ม
ปรากฏขึ้นเหนือหลุมดำ ก่อนจะรวมตัวเป็นลายเส้นแสงแห่งดาวเหนือ
เจ็ดดวง
วิ้ง’!
วื้งๆ!…
ความเคลื่อนไหวไร้ที่มาปะทุขึ้นพร้อมกัน!
ผ่านไปครู่หนึ่ง ม่านหมอกสีดำส่งกลิ่นเหม็นก็ทะลักออกมาจาก
หลุมดำราวกับน ้าป่าไหลหลาก และมันก็พุ่งไปทางต้าซือมิ่งประหนึ่ง
ฝูงหมาป่าที่โหยหิวกำลังจะกัดกินเขา

เห็นได้ชัดว่าหมอกหนาเมื่อครู่นี้นั้นเป็นเพียงอาหารเรียกน ้าย่อย
หมอกที่ทะลักออกมาในยามนี้ถึงเป็น ‘อาหารจานหลัก’ ที่เยี่ยนอวี๋
มอบให้ต้าซือมิ่ง
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตะลึงงัน หากไม่ใช่เพราะมีม่านบางๆ ชั้นหนึ่ง
คุ้มกันเขาออกจากน ้าในแม่น ้าไว้ อาการตะลึงงันของเขาคงทำให้เขา
สำลักน ้าจนร้องไห้ไปแล้ว
ต้าซือมิ่งที่ติดอยู่ในมวลหมอกหนาแน่นและเหม็นนั้นก็แสดงสี
หน้าเหยเกเล็กน้อย เพราะว่ามวลหมอกนี่เหม็นมากจริงๆ! กลิ่นของ
มันเหม็นราวกับปลาเค็มที่บูดจนส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว
“…ดังนั้น ข้าได้นางแล้วทิ้งจริงๆ?” ต้าซือมิ่งแสดงสีหน้าประหลาด
เขาไม่รู้ว่าควรแสดงความคิดในใจของตนอย่างไร ตัวเขาเองมั่นใจ
เต็มร้อยว่าเขาไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับผู้ใด เพราะว่าเขาเป็นพรหมจารี!
พรหมจารี! พรหมจารี! คำสำคัญต้องพูดย ้าสามครั้ง…
ทว่าคำยืนยันนี้ช่างอ่อนแอและซีดเซียวเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาใน
ฉบับย่อคนนั้น ยิ่งเมื่อคิดถึงสัมผัสพิเศษระหว่างเขาและเด็กน้อย
คำยืนยันก็ยิ่งไร้น ้าหนัก
“หรือว่าข้าต้องกลับไปตำหนักซือมิ่งอีกครั้งเพื่อสำรวจตนเอง”
ต้าซือมิ่งราชสำนักที่ตกอยู่ในความคิดแปลกประหลาด ตาของเขา
พลันกระตุก เขาไม่คิดเลยว่าเขาต้องสำรวจร่างพรหมจารีของตนใน
วันหนึ่ง?

อืม…
เมื่อต้าซือมิ่งราชสำนักที่มีอารมณ์ความคิดประหลาดได้เผชิญ
เหตุการณ์น่าอัศจรรย์ใจเหล่านี้ ใบหน้าของเขาก็แสดงอาการพูดไม่
ถูก อาการพูดไม่ถูกเหล่านี้ยังทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้า
มารดาของเจ้าก้อนมอมแมม เขาควรเอ่ยปากพูดอะไรเป็นคำแรก
“ข้า ทำอะไรเจ้าไปใช่หรือไม่”
“เจ้าก้อนน้อยคือลูกของข้า?”
“พวกเรา…”
ก่อนหน้านี้ต้าซือมิ่งคิดเพียงว่าเขาต้องมารับเด็กน้อยเป็นลูก
ทว่าบัดนี้เขาเพิ่งคิดได้ว่าเขาอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้า
คายไม่ออก โดยเฉพาะเมื่อท่านแม่ของเด็กน้อยจำทุกอย่างได้ มีเพียง
เขาที่จำอะไรไม่ได้เลย
ซึ๊ด ต้าซือมิ่งพลันรู้สึกปวดฟันขึ้นมา สำหรับเขาที่ควบคุม
สถานการณ์ทุกอย่างได้นั้น นี่ย่อมไม่ใช่ประสบการณ์ที่ ‘ดี’ เท่าไร
นัก! เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบเกินไป…
ทว่าไม่ว่าอย่างไร เขาในตอนนี้ก็ทำได้เพียงยอมรับ ‘บททดสอบ’
ที่มารดาของเด็กแจกให้ ‘บททดสอบ’ ที่ไม่ธรรมดาเท่าไรจนทำให้
เขาอดแสดงสีหน้าอย่างคนหมดหนทางออกมาไม่รู้ตัว

หมอกหนาส่งกลิ่นเหม็นที่กำลังกัดกร่อนเกราะคุ้มกันของต้าซื
อมิ่งที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ท้าทายโรครักความสะอาดของต้าซือมิ่ง
ไม่หยุด เมื่อเขาตั้งสติขึ้นได้ เขาก็ค่อยๆ รวบรวมพลังจนกลายเป็น
แสงสว่างเจิดจ้าอันน่ากลัวชั้นหนึ่ง!
ผ่านไปเพียงครู่หนึ่ง…