เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 201 ซ่อนนามและฝีมือ

ปัง!
พี่น้องซย่าโหวที่ตกลงไปในน ้าทีละคนก็ยืนยันแล้วว่าที่พวกเขา
สัมผัสได้นั้นไม่ผิด พลังของพวกเขาถูกลอกออกแล้วจริงๆ ดังนั้น
พวกเขาไม่สามารถทำได้แม้แต่ ‘ลอย’ บนอากาศ
สีหน้าเฉิงคั่วเปลี่ยนในทันที “วิชาสายฟ้า! นี่มัน…ต้าซือมิ่งออก
โรงแล้วหรือ!”
เพี๊ยะ!
ทหารชั้นเยี่ยมนับสามพันนายของราชสำนักต่างตะลึงงัน และใช้
พลังป้องกันถึงขีดสุด ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าหากต้าซือมิ่งผู้นั้นคิดจะ
ต่อกรกับพวกเขา การป้องกันของพวกเขาจะไร้ประโยชน์ก็ตาม…
เพราะองครักษ์แห่งราชสำนักสองคนนั้นที่กำลังกระอักเลือดอยู่
ข้างล่างทำให้พวกเขาได้รู้ความจริงแล้ว! ต้าซือมิ่งผู้นั้นไม่ต่างจากที่
เล่าขานจริงๆ!
องครักษ์ทั้งสองที่เข้าใกล้ระดับตำนานแล้ว! คนหนึ่งแค่
เผชิญหน้าก็ถูกทำลายพลังทั้งหมดจนเกือบตาย แล้วนี่ยังจะสู้อย่างไร
ได้อีก
อ้อ…ไม่ใช่สิ

ไม่ใช่เผชิญหน้า แต่ยังไม่ทันเผชิญหน้าด้วยซ ้า เพียงแค่กลิ่น
อายเดียวของต้าซือมิ่งก็จัดการกับองครักษ์แข็งแกร่งทั้งสองของราช
สำนักได้ทันที! แล้วนี่ยังจะป้องกันอย่างไรอีก
“ทิ้งอาวุธซะ!” เฉิงคั่วที่รู้ดีอยู่แก่ใจ สั่งให้เก็บอาวุธทันทีและ
อธิบายว่า “ต้าซือมิ่งเป็นเทพแห่งต้าซย่า ในเมื่อรู้จักพลังของต้าซื
อมิ่งแล้วยังไม่รีบเก็บอาวุธอีก ทำความเคารพต้าซือมิ่ง!”
กล่าวจบ เฉิงคั่วก็ได้หันศีรษะไปยังแม่น ้าเย่ว์หมิงพร้อมกับคำนับ
กลางอากาศ “ข้าน้อยเฉิงคั่ว ขอคารวะต้าซือมิ่ง หากเมื่อครู่เสีย
มารยาทไปก็ขอให้ท่านอย่าได้ถือสาเลย”
ทหารคนอื่นๆ ต่างก็ได้สติขึ้นมา และคุกเข่าลงไปพร้อมเพรียง
กัน “ขอต้าซือมิ่งอย่าได้ถือสาเลย…”
“ข้าน้อยซูเอ๋อร์ ขอต้าซือมิ่งโปรดอย่าถือสา ข้าน้อยไม่ได้คิดไร้
มารยาทต่อท่าน หากเมื่อครู่ข้าน้อยได้ทำผิดไป ข้าน้อยขอยอมรับ
โทษ” กู้หยวนซูไม่ได้คุกเข่าลงไป แต่ก็คำนับไปทางแม่น ้าเย่ว์หมิง
เช่นกัน
แต่น่าเสียดายที่มีเพียงคลื่นแม่น ้าที่ตอบสนองกลับพวกเขา ไม่มี
เสียงใดๆ
สถานการณ์ชวนอึดอัด…
กู้หยวนซูและคนอื่นๆ จะยืนขึ้นก็ไม่ใช่ จะโค้งคำนับต่อไปก็ไม่เชิง
จะไม่อายได้อย่างไรกัน

แต่อินสวินอี้และคนอื่นๆ กลับทำตัวสบาย และยังสามารถชื่นชม
ท่าทางอับอายของกองทัพราชสำนักได้อีกด้วย ดีเหมือนกัน
แต่เห็นได้ชัดว่ากู้หยวนซูไม่ยอมให้คนรอบข้างมองดูต่อไป นาง
จึงหา ‘ข้ออ้าง’ ได้ทันที “ดูท่าแล้วต้าซือมิ่งกำลังยุ่งอยู่สินะ ถึงได้ไม่
ตอบกลับพวกข้าเลย พวกข้าขอถอยออกจากแม่น ้าเย่ว์หมิงก่อน
เพื่อไม่ให้รบกวนต้าซือมิ่ง”
“ใช่แล้วๆ!” เฉิงคั่วเห็นด้วย และรีบสั่งให้คนไปนำตัวองครักษ์แห่ง
ราชสำนักผู้น่าสงสารทั้งสองคนนั้นกลับขึ้นมาบนฝั่ง
“บ้าทั้งฝูง” เม่ยเอ๋อร์ไม่สนใจพวกขี้ขลาด เดิมทีนางคิดว่าจะ
สามารถสู้กันอย่างผ่าเผย คาดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะขี้ขลาดอีกแล้ว
นางจึงทำได้เพียงเฝ้ามองใต้แม่น ้าต่อไป
นี่ทำให้กู้หยวนซูที่ถอยกลับเป็นคนสุดท้ายและได้ยินนางกล่าว
‘ประเมิน’ ต้องหยุดลงและหันกลับไปมองเม่ยเอ๋อร์ “ข้าสั่งให้เจ้ากลับ
ขึ้นฝั่งซะ มิเช่นนั้นนายของเจ้าคงมิอาจรับมือกับผลลัพธ์นี้ได้”
เม่ยเอ๋อร์ไม่อยากจะมองกู้หยวนซูด้วยซ ้า เยี่ยนจื่อเสาเองก็ไม่
สนใจนาง เพราะทั้งสองรู้สึกว่าใต้แม่น ้ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น!
“พวกเจ้า…” กู้หยวนซูมิเคยถูกคนเมินเช่นนี้มาก่อน! สีหน้าจึง
เปลี่ยนแปลงไป

ทว่านางเองก็ไม่ได้รั้นจะอยู่ที่แม่น ้าเย่ว์หมิงต่อจึงถอยกลับขึ้นฝั่ง
และไม่สนใจอินสวินอี้ที่ ‘รอ’ อยู่บนฝั่งแล้ว กล่าวเพียงว่า “ข้าจะรอต้า
ซือมิ่งอยู่ที่นี่ รอให้ต้าซือมิ่งออกมาแล้วจะกลับไปรายงาน”
“นี่…” แม้เฉิงคั่วจะไม่อยากมีเรื่องกับต้าซือมิ่งผู้นั้นก็ตาม แต่เขา
ก็รับรู้ถึงโชคชะตาของตน “เซ่าซือมิ่งกู้ เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะนัก”
“ไม่เหมาะอย่างไรกัน” กู้หยวนซูถามกลับและชี้ให้เห็นว่า
“สถานการณ์เช่นนี้ หรือแม่ทัพเฉิงคิดว่าโยวตูอ๋องจะกล้าหลบหนี
อย่างนั้นรึ”
“นี่มัน…” เฉิงคั่วขมวดคิ้วมองอินสวินอี้ รู้สึกว่าเซ่าซือมิ่งกู้ผู้นี้งี่
เง่านัก โยวตูอ๋องเขาสามารถทนอยู่ภายใต้สายตาคนของฝ่าบาทได้
นานเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ฝ่ายเสียเปรียบ!
ดังนั้น เฉิงคั่วจึงต้องกล่าวว่า “พระบัญชาจากฝ่าบาท…”
“ในเมื่อต้าซือมิ่งอยู่ที่นี่ก็ย่อมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” กู้หยวนซู
ขัดคำพูดของเฉิงคั่ว “สถานการณ์ตรงหน้านี้ต่างจากที่ข้าคาดไว้แต่
แรก ในเมื่อต้าซือมิ่งอยู่ที่นี่ก็ย่อมต้องฟังคำสั่งของต้าซือมิ่ง และ
หากต้าซือมิ่งไม่สั่งการใดๆ ข้าย่อมต้องรอคำสั่งอยู่ที่นี่!”
ได้ยินดังนั้น…
…………..