เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 357 ก ำเนิดจักรพรรดิอสูรแห่งเมืองหลวง! แฝงตัวเข้ำ

ช่วย!
เถำวัลย์มำกมำยที่ผุดขึ้นใต้เท้ำจวินอั้นเทียนและอำวุโสมือกระบี่
ก็เลื้อยพันไปที่พวกเขำก่อนจะฉุดกราชำกลงไปใต้พื้นดินทันที!
เถำวัลย์ที่ผุดขึ้นมำจำกในเรือนรับรองเหล่ำนั้นเป็นเพียงกำรจู่
โจมลวง ควำมจริงแล้วอินสวินอี้ถูกเถำวัลย์ที่จู่ๆ ก็ผุดออกมำจำก
พื้นดินลำกไปท ำให้เขำไม่อำจตั้งตัวได้ทัน
เรือนรับรองทั้งเรือนกลับคืนสู่ ‘ควำมเงียบสงบอีกครั้ง’ …
ครำนี้เอง ขุนนำงลับท่ำนหนึ่งก็รำยงำนขึ้นในรำชส ำนัก “ฝ่ำ
บำท โยวตูอ๋อง เจ้ำส ำนักแห่งส ำนักจวินจื่อ และอำวุโสมือกระบี่ติดกับ
ดักแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ดี!” ดวงตำฮ่องเต้หยวนคังเป็นประกำยด้วยควำมพึงพอใจ
“เหลือเพียงส ำนักศึกษำแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ” ขุนนำงลับขำนตอบก่อนจะออกจำกต ำหนักหันกวง
เหอซงยืนเฝ้ำอยู่ข้ำงเสำอย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ เขำรู้สึกเหมือนกับว่ำ
ตนเองได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเข้ำแล้ว ทว่ำฮ่องเต้หยวนคังกลับไม่
สนใจ เขำคลี่ภำพวำดที่วำงอยู่ข้ำงหน้ำฎีกำอีกครั้งและมองเยี่ยนอวี๋
บนภำพนั้นอย่ำงหมกมุ่น “เทพธิดำของเรำ อีกไม่นำนเจ้ำก็จะรู้ว่ำ
เลือกเรำจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง! เจ้ำวำงใจเถอะ เรำจะให้โอกำสเจ้ำ
เปลี่ยนใจอีกครั้ง”

เหอซงแทบจะคุกเข่ำลงไปแล้ว! อันที่จริงเขำไม่รู้แผนกำรของ
ฮ่องเต้หยวนคัง แต่เมื่อเขำได้ยิน ‘ส ำนักศึกษำ’ เขำก็รู้ว่ำเรื่องนี้ต้อง
เป็นเรื่องใหญ่! และเป็นเรื่องใหญ่มำกๆ ด้วย ถึงอย่ำงไรฮ่องเต้ในอดีต
กำลที่ผ่ำนมำก็ไม่เคยแตะต้องส ำนักศึกษำแห่งต้ำซย่ำ เพรำะว่ำส ำนัก
ศึกษำไม่เพียงเป็นรำกฐำนของต้ำซย่ำ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ควำม
แข็งแกร่งอันแรงกล้ำของต้ำซย่ำ เพียงแค่อีจี้จิ่ว เขำผู้เดียวก็เป็นยอด
ผู้แข็งแกร่งที่มิอำจประเมินค่ำได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรดำอำจำรย์
อำวุโสที่เก็บซ่อนตัวอยู่ในส ำนักศึกษำ สิ่งที่สั่งสมมำนับหมื่นปีของ
ส ำนักศึกษำแข็งแกร่งกว่ำส ำนักคุนอู๋เป็นพันหมื่นเท่ำ! ถึงอย่ำงไรผู้
ก่อตั้งส ำนักศึกษำก็คือบรรพชนที่เคยปกครองแผ่นดินจงหยวน นั่นก็
คือ หวงตี้!
“…” เหอซงเหงื่อตกไม่หยุด เขำไม่กล้ำแม้แต่จะถอนหำยใจ
หลังจำกฮ่องเต้หยวนคังม้วนภำพเก็บกลับไปแล้ว เขำก็เดินตรง
กลับไปยังห้องบรรทมของตน ท ำให้เหอซงกล้ำขยับตัวในที่สุด เขำ
ล้มนั่งกองกับพื้นทันที ไม่กล้ำเดินตำมฮ่องเต้ไปด้วย อันที่จริงช่วงที่
ผ่ำนมำเหอซงก็ไม่กล้ำก้ำวเข้ำไปในห้องบรรทมของฮ่องเต้หยวนคัง
แม้แต่ครึ่งก้ำว เพรำะว่ำเขำได้กลิ่นคำวเลือดคลุ้งในห้องนั้น! ควำม
กลัวและกำรรู้จักหน้ำที่ของเหอซงจึงท ำให้เขำรักษำชีวิตของตนไว้ได้
เพรำะว่ำในห้องบรรทมของฮ่องเต้หยวนคังในบัดนี้เต็มไปด้วยโครง
กระดูก…
ในขณะเดียวกัน ณ ข้ำงใต้เรือนรับรอง

หลังจำกสลบไปครู่หนึ่ง อินสวินอี้ก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมำ เมื่อเขำลืม
ตำขึ้นสิ่งที่เห็นอย่ำงแรกคือแสงเรืองแสงสีเขียวเข้ม ไม่ใช่เพียงแค่
เถำวัลย์บนตัวของเขำที่มี แต่มันปรำกฏไปทุกที่
“ท่ำนอ๋อง?” เสียงของจวินอั้นเทียนลอยมำจำกใกล้ๆ เห็นได้ชัด
ว่ำเขำรับรู้ว่ำอินสวินอี้ฟื้นแล้ว
อำวุโสมือกระบี่ที่นิ่งเงียบก็ฉำยแสงกระบี่วำบหนึ่ง ท ำให้จวินอั้น
เทียนและอินสวินอี้มองเห็นสภำพรอบตัวพวกเขำครู่หนึ่ง
อินสวินอี้ตกใจ “ข้ำงล่ำงนี่คืออะไร”
“บ่อน ้ำสีเลือด” จวินอั้นเทียนที่ได้กลิ่นคำวเลือดเหม็นคลุ้งก็เอ่ย
ขึ้น “ฮ่องเต้หยวนคังเจ้ำหมำกำกเดน! ท ำลำยส ำนักเหยำไถไม่พอ
เขำยังลอบสร้ำงบ่อน ้ำสีเลือด!”
เทียบกับสิ่งเหล่ำนี้แล้ว อินสวินอี้อยำกรู้มำกกว่ำ “เขำคิดจะท ำ
อะไรกันแน่”
“บ่อน ้ำสีเลือดเป็นบ่อน ้ำจ ำเป็นส ำหรับฝึกฝนวิชำมำร โดยทั่วไป
แล้วกำรฝึกวิชำมำรจะใช้เลือดอสูรสร้ำงบ่อน ้ำสีเลือด แต่บ่อน ้ำสี
เลือดที่ดีที่สุด ย่อมเป็นบ่อน ้ำสีเลือดที่ได้มำจำกเลือดของนักฝึก
ฌำน” อำวุโสมือกระบี่กล่ำว
อินสวินอี้เข้ำใจทันทีว่ำ “ดังนั้นที่เขำให้กรมพิธีกำรจัดแจงเรื่อง
ห้องพักก็เพียงเพรำะสิ่งนี้! หมำยควำมว่ำเขำร่วมมือกับลัทธิเซิ่ง
เหลียนจริงๆ ให้ลัทธิเซิ่งเหลียนกบฏต่อเขำเอง!?”

อินสวินอี้จินตนำกำรไม่ออกเลยว่ำเขำเป็นฮ่องเต้เช่นใด!
จวินอั้นเทียนกลับพูดขึ้นว่ำ “เขำไม่จ ำเป็นต้องร่วมมือกับลัทธิ
เซิ่งเหลียน เพียงแค่ส ำนักคุนอู๋ร่วมมือกับลัทธิเซิ่งเหลียน เพื่อให้ลัทธิ
เซิ่งเหลียนมั่นใจว่ำจะชนะก็เพียงพอแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ ย่อมเรียก
ควำมสนใจของต้ำซือมิ่งและปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนได้”
“เป็นกลยุทธ์ล่อเสือออกจำกถ ้ำที่ดีจริงๆ!” อินสวินอี้ไม่คิดเลยว่ำ
ฮ่องเต้หยวนคังจะกล้ำท ำชั่วโดยไม่สนใจคนรอบข้ำง สังหำรกอง
ก ำลังส ำนักเกือบสองร้อยคน! เขำไม่กลัวสวรรค์ลงโทษเลยหรือ!?
แม้แต่อำวุโสมือกระบี่เองก็คิดไม่ถึง “ฮ่องเต้หยวนคังเสียสติไป
แล้ว สองร้อยกว่ำคนหำยไปเพียงชั่วข้ำมคืน เขำจะปิดปำกทุกคน
หรืออย่ำงไร”
อินสวินอี้กลับเข้ำใจว่ำ “บำงทีเขำคงไม่ได้คิดจะปิด และไม่ต้อง
ปิดปำกทุกคนแล้วด้วย”
“ท่ำนอ๋องหมำยควำมว่ำ…” จู่ๆ จวินอั้นเทียนก็หวำดกลัว! ไม่
เพียงเพรำะว่ำเขำคิดได้ว่ำฮ่องเต้หยวนคังไม่อยำกได้แผ่นดินต้ำซย่ำ
แล้ว เขำต้องกำรขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดมำกกว่ำ! แต่เขำยังรู้สึกว่ำ
เลือดของตนก ำลังถูกดูด!?
ควำมรู้สักเช่นนี้ อินสวินอี้ก็รับรู้แล้วเช่นกัน “เริ่มขึ้นแล้ว”
เถำวัลย์ที่พันเกี่ยวอินสวินอี้และคนอื่นๆทั้งสำมคนก็ก ำลังดูด
เลือดของพวกเขำ! แสงเรืองสีเขียวบนเถำวัลย์ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสี

แดงเข้ม นอกจำกนี้ ขั้นตอนนี้ยังเกิดขึ้นอย่ำงเงียบเชียบ หำกไม่ใช่
เพรำะทั้งสำมฟื้นขึ้นมำแล้ว เกรงว่ำพวกเขำคงไม่รู้สึกตัวและคงจะถูก
ดูดเลือดจนหมดตัวขณะที่อยู่ในควำมฝัน ควำมรู้สึกเช่นนี้ แค่คิดก็
รู้สึกผวำแล้ว…
“อำวุโสมือกระบี่มีวิธีหนีหรือไม่” อินสวินอี้ไม่อยำกตำยในที่น่ำ
กลัวเช่นนี้ ที่ส ำคัญคือหำกตำยไปเช่นนี้ เลือดของตนยังต้อง
กลำยเป็นส่วนหนึ่งของฮ่องเต้หยวนคัง! เขำคิดอย่ำงไรก็ไม่ยอม!
แต่แล้วอำวุโสมือกระบี่จ ำเป็นต้องส่ำยศีรษะ “ข้ำสัมผัสดูแล้ว
สถำนที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเถำวัลย์เหล่ำนี้ ไม่มีทำงออกใดๆ ทั้งยัง
กลำยเป็นโลกอีกใบหนึ่งไปแล้ว นอกจำกนี้ ข้ำเองก็ไม่สำมำรถหลุด
พ้นจำกเถำวัลย์เหล่ำนี้ได้เช่นกัน”
“…มำรดำมันเถอะ!” อินสวินอี้สบถ “เรำได้แต่นั่งรอควำมตำย
เช่นนี้หรือ หำกตำยไปแบบนี้จริงๆ มันน่ำเจ็บใจนัก!”
จวินอั้นเทียนเองก็ไม่ยอม แต่เขำยังคงไม่เข้ำใจว่ำ “ก่อนหน้ำนี้
ท่ำนอ๋องเคยบอกว่ำเถำวัลย์เหล่ำนี้ไม่มีผู้ใดสำมำรถกระตุ้นให้มันตื่น
ได้อีกมิใช่หรือ”
“ใช่แล้ว! ต้ำซือมิ่งเป็นคนพูด ลิ่นจ่ำงเอินก็บ้ำไปแล้ว บัดนี้ข้ำเอง
ก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับเถำวัลย์เหล่ำนี้ แต่พวกมันดูเหมือนจะต่ำงจำก
เถำวัลย์ในโยวตู” อินสวินอี้ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเครียด คิดว่ำตนเองคงไม่
สำมำรถเอำชีวิตรอดได้แล้ว!

แต่เทียบกับกำรเสียชีวิตแล้ว จวินอั้นเทียนเป็นห่วงเด็กๆ ใน
ส ำนักมำกกว่ำ “ไม่รู้ว่ำฮวนเอ๋อร์พวกเขำเป็นอย่ำงไรบ้ำงแล้ว ด้วย
ฌำนตบะของพวกเขำ เกรงว่ำคงทนได้ไม่นำน”
“พวกเขำก ำลังจะตำย อยู่ข้ำงหน้ำพวกเรำนี้เอง” อำวุโสมือกระบี่
พูดพลำงพยำยำมฉำยแสงกระบี่อันน้อยนิดไปยังที่ที่ไกลออกไป และ
ทิศทำงที่แสงกระบี่ส่องไปนั้นก็เผยให้เห็นถึงจวินฮวนและจวินอั้น
หยวนตำมคำด
“ฮวนเอ๋อร์!”
“เหล่ำหยวน! ต้ำเหมำ?”
จวินอั้นเทียนและอินสวินอี้สีหน้ำพลันเปลี่ยน พวกเขำไม่เพียง
เห็นเหล่ำคนส ำนักจวินจื่อ แต่ยังเห็นคนอื่นๆ อีกมำกมำย ในนั้นยัง
รวมถึงคนจวนอินอ๋อง มีต้ำเหมำ ซำนเหมำ เถี่ยโถวและผู้ดูแลจวน
นอกจำกนี้พวกเขำยังเห็นตี๋อูหวน! แต่ว่ำ… เดี๋ยวนะ!
“ข้ำไม่เห็นคนส ำนักนิรนำมและส ำนักพุทธะเลย?” ด้วยแสงกระบี่
ที่อำวุโสมือกระบี่ส่องออกไปเป็นวงกว้ำงกว่ำเดิม อินสวินอี้ก็เห็นว่ำใน
กลุ่มคนเหล่ำนี้ไม่มีคนของสองส ำนักนี้
ไม่… ไม่ถูก…
“ส ำนักชิงเหลียนและส ำนักเหยำไถเซียนก็ไม่อยู่ที่นี่” จวินอั้น
เทียนเองก็พบเงื่อนง ำ “สองส ำนักนี้เป็นลูกมือของฮ่องเต้หยวนคัง
เหมือนกับส ำนักคุนอู๋มำโดยตลอด”

“ดูท่ำส ำนักนิรนำมและส ำนักพุทธะก็เป็นเช่นนั้น” อินสวินอี้ได้
แต่เดำเช่นนี้
จวินอั้นเทียนไม่ได้พูดอะไร อำวุโสมือกระบี่กลับพบว่ำ “ฮวน
เอ๋อร์ไม่ถูกดูดเลือด”
“อะไรนะ?” หลังจำกจวินอั้นเทียนตั้งใจสัมผัสแล้ว เขำก็พบว่ำจ
วินฮวนยังปกติดี ไม่เหมือนกับศิษย์คนอื่นๆ ที่จะไม่ไหวกันแล้ว กระทั่ง
อยู่ในสภำพที่ดีกว่ำพวกเขำเองด้วย!?
“ฮวนเอ๋อร์” อำวุโสมือกระบี่ปลุกจวินฮวน หลังจำกฝ่ำยหลัง
ค่อยๆ ตื่นขึ้นมำก็ตกใจกับสถำนที่ที่ตนอยู่ คิดว่ำตนเองก ำลังฝันร้ำย
“นะ นี่มัน…”
“ฮวนเอ๋อร์ เจ้ำรู้สึกอย่ำงไรบ้ำง” จวินอั้นเทียนถำม
“อำจำรย์?” จวินฮวนชะงักครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบว่ำ “นอกจำก
ขยับตัวไม่ได้แล้ว ที่เหลือก็ไม่เป็นอะไรขอรับ อำจำรย์ อำวุโสมือกระบี่
ท่ำนอ๋อง? พวกท่ำน…”
“ใช่แล้ว ถูกจับลงมำหมดแล้ว ตอนนี้อย่ำพูดเรื่องไร้ประโยชน์
ก่อนเลย เจ้ำสัมผัสได้หรือไม่ว่ำเถำวัลย์เหล่ำนี้พยำยำมดูดเลือดของ
เจ้ำ” จวินอั้นเทียนรู้ว่ำเรื่องนี้ส ำคัญมำก
ก่อนจะหนีไปนั้น พวกเขำต้องมั่นใจว่ำจะไม่ถูกดูดเลือด มิ
เช่นนั้นพวกเขำอำจจะตำยเพรำะเสียเลือดมำกเกินไปโดยที่ยังคิดหำ
วิธีหนีรอดไม่ได้ แต่แล้ว…

“ไม่ขอรับ” จวินฮวนที่สัมผัสตนเองอย่ำงตั้งใจแล้วก็ไม่รู้สึกอะไร
เลยจริงๆ
เรื่องนี้ท ำให้จวินอั้นเทียนที่เพิ่งจะเห็นควำมหวังอันริบหรี่รู้สึก
หมดหวัง แต่อำวุโสมือกระบี่ก็พูดประเด็นส ำคัญว่ำ “อำจจะเกี่ยวข้อง
กับโอกำสที่ฮวนเอ๋อร์ได้รับใต้แม่น ้ำเย่ว์หมิง”
“หำกเป็นเช่นนี้ก็คงหมดทำงแล้ว” อินสวินอี้ฝืนยิ้ม “ตอนนี้สิ่งที่
ข้ำรู้สึกโชคดีมีเพียงอย่ำงเดียวคือ ไม่ได้ให้หลิวเฟิงเจ้ำเด็กนั่นอยู่ที่นี่
มิเช่นนั้นถึงแม้จะไม่ถูกดูดเลือด ก็คงออกไปไม่ได้เช่นกัน”
“เงียบก่อน!” อำวุโสมือกระบี่พลันเตือนขึ้น แสงกระบี่ที่ฉำย
ออกมำจำกเขำก็ค่อยๆ หรี่จนดับไป
ในขณะเดียวกัน อินสวินอี้ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบำๆ ที่
แตกต่ำงจำกสภำพแวดล้อมนี้โดยสิ้นเชิง รำวกับว่ำมีคนเข้ำมำแล้ว นี่
มัน… หรือว่ำมีคนพบมีเรื่องผิดปกติจึงเข้ำมำตรวจดูนะ!
เช่นนี้จวินฮวนจะถูก…
อินสวินอี้ไม่ทันได้ครุ่นคิด เขำก็สัมผัสได้ว่ำควำมเคลื่อนไหวนั้น
ก ำลังเข้ำใกล้จวินฮวนเรื่อยๆ?! ท ำให้จวินอั้นเทียนที่รับรู้ได้เช่นกันตึง
เครียดขึ้นมำทันที เขำเตรียมจู่โจมทุกเมื่อแล้ว
และแทบจะในเวลำเดียวกันนั้นจวินฮวนก็สัมผัสถึงมืออันเยือก
เย็นแตะที่ใบหน้ำเขำแล้ว!

ฟิ้ว!
กระบี่ของอำวุโสมือกระบี่พุ่งออกไปข้ำงหน้ำจวินฮวนหมำยจะ
สังหำรผู้มำเยือนในชั่วขณะนั้น!
แต่แล้ว…
“ช้ำก่อน!”
จวินฮวนตะโกนห้ำม เพรำะว่ำแสงกระบี่ที่ส่องประกำยท ำให้จวิน
ฮวนเห็นว่ำผู้มำเยือนคือใครแล้ว!
วิ้ง!
อำวุโสมือกระบี่เองก็เห็นชัดเจนแล้วเช่นกัน กระบี่ของเขำจึง
หยุดชะงักลงตั้งแต่ที่จวินฮวนห้ำมไว้ มิเช่นนั้นผู้มำเยือนคงถูกกระบี่
แทงทะลุไปแล้ว