เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 368 ค ำพิพำกษำของปฐมรำชินีเยี่ยน! ซวยแล้ว!

เสียงประหลำดเหมือนจะมำจำกไหนสักแห่งดังขึ้นพร้อมกัน!
สวบ!
นอกจำกเมืองโยวตูแล้ว ทั้งต้ำซย่ำก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง เถำวัลย์
สีเลือดนับไม่ถ้วนก ำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่ำงรวดเร็ว พวกมันไม่เพียงมี
กลิ่นอำยชั่วร้ำยของแดนมืดวิญญำณอสูรยังมีพลังท ำลำยล้ำงอัน
โหดเหี้ยม
เห็นได้ชัดว่ำเทพสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำที่ลงมือสำมำรถยืมพลัง
จำกต้ำซือมิ่งผมสีแดงผ่ำนฮ่องเต้หยวนคังเพื่อเริ่มท ำลำยขั้นสุดท้ำย
ในยำมนี้!
“ให้ตำยเถอะ!” เยี่ยนอวี๋แววตำเคร่งขรึม
ส่วนต้ำซือมิ่ง หลังจำกที่เขำอ่ำนเอกสำรที่เหอซงให้หมดแล้วก็
ได้รู้ว่ำ “เขำได้สร้ำงเถำวัลย์ขึ้นใต้แผ่นดินทั้งเจ็ดส ำนักเหมือนกับ
เถำวัลย์ก่อนหน้ำนี้ในโยวตู เพียงแต่ว่ำตอนนั้นเถำวัลย์โยวตูอยู่ใน
ภำวะกึ่งตื่น เรำจึงสัมผัสมันได้ เถำวัลย์ที่เหลือที่ซ่อนอยู่ในเมืองชิง
เหลียน เมืองเหยำ เมืองชำงอู๋และเมืองจิ่วหลีมีลักษณะเหมือนเถำวัลย์
ที่อยู่ใต้ต ำหนักซือมิ่งในรำชส ำนักที่ข้ำเคยให้เจ้ำดู ซึ่งอยู่ในภำวะ ‘จ ำ
ศีล’ หรือกระทั่งอยู่ในภำวะ ‘หลับลึก’ ยิ่งกว่ำนั้น”
“เช่นนั้นท ำอย่ำงไรดี” อินสวินอี้และคนอื่นๆ ที่วิ่งเข้ำมำหำเพรำะ
ควำมเคลื่อนไหวผิดปกติก็ไม่มีผู้ใดสนใจว่ำจะรบกวนว่ำที่สำมีภรรยำ

สองคนนี้แล้ว พวกเขำถำมอย่ำงร้อนรน “บัดนี้ในเจ็ดส ำนักนี้ ไม่ต้อง
พูดถึงส ำนักชิงเหลียนและส ำนักเหยำไถเซียนที่เข้ำฝ่ำยศัตรูแล้ว แต่
ส ำนักที่เหลือจะท ำอย่ำงไร”
“ข้ำขอกลับเมืองเนี่ยผำนก่อน!” เมื่อตี๋อูหวนคิดถึงศิษย์ส ำนัก
มำกมำยในส ำนัก เขำก็นั่งไม่ติดแล้ว! เขำรู้ดีว่ำเถำวัลย์เหล่ำนั้นน่ำ
กลัวเพียงใด
กู้หยวนหมิงก็คิดว่ำตนน่ำจะช่วยอะไรได้บ้ำง “ข้ำกลับส ำนัก
เหยำไถเซียน ท่ำนพ่อข้ำอำจจะยังไม่ทรำบว่ำฮ่องเต้หยวนคังไม่เพียง
หลอกใช้เขำ ฝ่ำบำทยังต้องกำรชีวิตของคนทั้งส ำนักรวมถึงเขำ
ด้วย!”
“เช่นนั้นข้ำไปส ำนักชำงอู๋เอง!” ลู่หมิงคิดว่ำตนเองควรไปส ำนัก
ชำงอู๋ จะได้แวะไปจุดธูปไหว้ศิษย์รักของเขำด้วย ตลอดหลำยปีที่ผ่ำน
มำนี้เขำไม่กล้ำไปเลย บัดนี้คงถึงเวลำแล้ว
เยี่ยนอวี๋ก็เห็นด้วยกับกำร ‘ขออนุญำต’ ของทั้งสำม “เจ้ำส ำนักตี๋
และอำจำรย์ลู่ไปตอนนี้ได้เลย ส ำนักเนี่ยผำนห่ำงไกลจำกเมืองหลวง
มำก กว่ำเถำวัลย์จะแผ่ไปถึงคงต้องใช้เวลำอีกสักพัก เจ้ำส ำนักตี๋
ป้องกันให้ดี ส่วนอำจำรย์ลู่ ท่ำนเพียงแค่ไปเตือนท่ำนพ่อของข้ำ เม่ย
เอ๋อร์และลูกหนูน้อยอยู่ที่นั่น ส ำนักชำงอู๋คงไม่เป็นอะไรมำก ส่วน
หยวนหมิง เจ้ำกลับไปไม่ได้”
“เพรำะเหตุใดเล่ำ” กู้หยวนหมิงไม่เข้ำใจ “ข้ำ…”

“ในเมื่อเจ้ำปรำกฏตัวในส ำนักศึกษำ ไม่มีทำงที่จะไม่ถูกเปิดเผย
ตัวตนที่แท้จริง กำรที่เจ้ำกลับไปเท่ำกับเอำตัวเองเข้ำไปติดกับดักเอง
แต่เจ้ำก็อย่ำได้กังวล ค่ำยกลดำรำเรียงรำยที่หรงอี้สร้ำงขึ้นเมื่อครู่นี้ก็
กระจำยไปถึงเมืองชิงเหลียนและเมืองเหยำในระดับหนึ่ง พวกเขำจะไม่
เป็นอะไรชั่วครำว” เยี่ยนอวี๋อธิบำย
กู้หยวนท ำท่ำจะพูดอะไร ตี๋อูหวนและลู่หมิงก็ออกเดินทำงแล้ว!
เยี่ยนอวี๋จึงพูดต่อไปว่ำ “อำจำรย์ซ่ง เกรงว่ำท่ำนต้องพำคน
จ ำนวนหนึ่งไปเมืองหลวง บ่อน ้ำสีเลือดที่นั่นก็เป็นภัยเช่นกัน เทพที่
อยู่เบื้องหลังของฮ่องเต้หยวนคังจะต้องใช้นักฝึกฌำนหรือกระทั่ง
สำมัญชนของเมืองหลวงเพื่อกลั่นเป็นเลือดให้ฮ่องเต้หยวนคังฟื้นตัว
ได้เร็วขึ้น”
แม้เถำวัลย์ในบัดนี้ถูกควบคุมไว้แล้ว แต่ลูกมือของฮ่องเต้
หยวนคังเช่นส ำนักนิรนำมยังคงอยู่ในเมืองหลวงเพื่อรอจับกุมนักฝึก
ฌำน กระทั่งปราชำชนทั่วไป หำกจะพึ่งเพียงหลำนชังต ำหนักซือมิ่ง
เพียงผู้เดียว เกรงว่ำจะมีแต่อุปสรรค”
“ไม่จ ำเป็นต้องถึงขั้นนั้น” ต้ำซือมิ่งแย้งขึ้นเรียบๆ “อำจำรย์ซ่ง
และผู้แข็งแกร่งส ำนักศึกษำแยกกันไปช่วยส ำนักชิงเหลียนและเมือง
เหยำ กู้หยวนหมิงช่วยน ำทำงไปเมืองเหยำ ส่วนส ำนักชิงเหลียน หำ
ลูกศิษย์ที่เป็นคนส ำนักชิงเหลียนสักคนมำก็พอ”

“โหย่วฮู่ที่สนิทกับจื่อเยี่ย เป็นศิษย์ส ำนักชิงเหลียน เรียกเขำมำ
ช่วยได้” ซ่งเฉินฟำงรู้จักศิษย์ในส ำนักศึกษำดี เขำจึงเลือกคนได้
ทันที
ต้ำซือมิ่งพยักหน้ำ “อืม เวลำไม่เคยคอยท่ำ ไปเถอะ”
เยี่ยนอวี๋ไม่ได้คัดค้ำน เพียงแค่บอกให้ทุกคนระวังตัว ใน
ขณะเดียวกันก็ให้ยันต์กับคนที่ต้องไปบ่อน ้ำสีเลือดซึ่งเป็นที่อันตรำย
จวินอั้นเทียนก็เอ่ยขึ้นว่ำ “ข้ำเองก็จะพำคนจ ำนวนหนึ่งไปเมือง
เหยำพร้อมกับต้ำหลำงตระกูลกู้ด้วย”
“ส่วนตำแก่เช่นข้ำจะไปเมืองชิงเหลียนเอง” อำวุโสมือกระบี่ก็เข้ำ
มำร่วมวงด้วย
ทุกคนรู้ว่ำนอกจำกเขตโยวตูที่มีภำพม้วนขุนเขำและท้องทะเล
แล้ว เขตอื่นๆ ที่เหลือก็ตกอยู่ในอันตรำยจึงพำกันเสนอตัวให้ควำม
ช่วยเหลือ เพียงแต่ว่ำ…
“ข้ำคิดว่ำไม่ควรท ำเช่นนี้” อินสวินอี้กลับพูดขึ้น “พวกเรำควร
รวบรวมก ำลังไปที่เมืองชิงเหลียนที่อยู่ใกล้ที่สุด จำกนั้นค่อยไปเมือง
เหยำ! เรำค่อยแบ่งเป็นสองทำง ทำงหนึ่งไปเมืองเนี่ยผำน อีกทำงไป
เมืองหลวง เพรำะส ำนักชิงเหลียนและเมืองเหยำย่อมเป็นที่ที่อันตรำย
ที่สุด ‘รำก’ ของพวกเขำเน่ำเฟะหมดแล้ว ก ำลังคนของเรำมีจ ำกัด จะ
แยกออกจำกกันไม่ได้ มิเช่นนั้นอำจจะช่วยใครไม่ได้เลย เรำ
จ ำเป็นต้องเลือก”

“ได้” เยี่ยนอวี๋คิดได้ว่ำพวกเขำมิได้ว่องไวเช่นนำงและหรงอี้ ไม่
เหมำะที่จะแยกกลุ่มกันจริงๆ บัดนี้นำงและหรงอี้เองก็ยังมีเรื่องอื่นต้อง
ท ำ พวกเขำต้องก ำจัดปัญหำอย่ำงถอนรำกถอนโคน มิเช่นนั้นทุก
อย่ำงที่ท ำไปจะเสียเปล่ำ
ดังนั้นเมื่ออินสวินอี้และคนอื่นๆ เริ่มรวบรวมก ำลังคน เยี่ยนอวี๋ก็
ไปหำเทพองค์น้อยที่ไม่คิดแม้แต่จะหนีสองคนนั้นแล้ว ปัญหำคือประตู
สวรรค์ก็ปิดลงแล้ว เป็นเรื่องยำกนักหำกพวกเขำจะหนีไปอย่ำงไร้สุ้ม
เสียง…
“ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำ!” เมื่อเทพน้อยสององค์เห็นเยี่ยนอวี๋ก็รีบโขก
ศีรษะลงพื้น “เป็นเพรำะพวกข้ำมีตำหำมีแววไม่ ท ำให้ท่ำนเทพหงส์
ฟ้ำขุ่นเคือง! พวกข้ำไม่รู้จริงๆ ว่ำท่ำนอยู่ที่นี่ โปรดอภัยให้ด้วยเถิด”
“เทพหงส์ฟ้ำหรือ” เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้ว แต่นำงก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงแม้
นำงไม่รู้ว่ำ ‘เทพหงส์ฟ้ำ’ คือใครก็ตำม ถึงอย่ำงไรบนสวรรค์เก้ำชั้น
ฟ้ำก็ไม่เคยมีชื่อนี้
เยี่ยนอวี๋เพียงแค่ถำมว่ำ “ใครส่งพวกเจ้ำลงมำ”
“พวกข้ำ…” เทพน้อยสององค์ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะกล่ำวอย่ำง
ตรงไปตรงมำว่ำ “เจ้ำเมืองเยี่ยนแห่งสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำส่งพวกข้ำลงมำ
ขอรับ”
“แล้วใครเป็นคนสอนให้พวกเจ้ำใช้อ ำนำจในทำงมิชอบบนโลก
มนุษย์ ข้ำจ ำได้ว่ำกฎข้อแรกของเทพสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำคือห้ำมใช้

พลังวิเศษรังแกสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่ำ” เยี่ยนอวี๋ถำมด้วยควำมเคร่ง
ขรึม
“ข้ำ… พวกข้ำ…” เทพน้อยสององค์ตัวสั่นระริก องค์หนึ่งในนั้น
ได้แต่อธิบำยตะกุกตะกักว่ำ “มะ… แม้ว่ำจะมีกฎ ตะ… แต่หมื่นปีที่ผ่ำน
มำ เทพผู้ร่ำงกฎก็เอำหูไปนำเอำตำไปไร่ ก็เลย…” ไม่ใช่ควำมผิดของ
พวกข้ำเลย! พวกข้ำแค่ท ำตำมผู้อื่นเท่ำนั้น
“เทพผู้ร่ำงกฎหรือ ใครน่ะ” เยี่ยนถำมพลำงเตรียมจดชื่อในใจ
เทพน้อยสององค์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เมื่อคิดว่ำก็คงไม่ใช่เรื่องที่บอก
ไม่ได้ จึงเปิดโปงอย่ำงไม่ลังเลว่ำ “ก็… ก็ใต้เท้ำสิงเทียนขอรับ ท่ำน
เทพหงส์ฟ้ำ ท่ำน… ท่ำนไม่รู้หรือ” คงเป็นไปไม่ได้ ใต้เท้ำสิงเทียนเป็น
เทพดุร้ำยเลื่องชื่อองค์หนึ่ง เหมือนกับว่ำเคยไปมำหำสู่กับเทพหงส์ฟ้ำ
ด้วย
“รู้สิ ข้ำแค่อยำกรู้ว่ำเทพผู้ร่ำงกฎของพวกเจ้ำเปลี่ยนคนแล้วหรือ
จึงบังอำจเอำหูไปนำเอำตำไปไร่! เจ้ำสิงเทียนตัวดี” เยี่ยนอวี๋ยิ้มเย็น
ชำ
เทพน้อยสององค์รีบโขกศีรษะลงพื้น “ไม่เกี่ยวกับพวกข้ำนะ
ขอรับ ไม่เกี่ยวกับพวกข้ำ…”
“พอแล้ว พวกเจ้ำเลื่อนขั้นเป็นเทพจำกที่ใด” เยี่ยนอวี๋ถำม นิสัย
แย่จริงๆ!
“ข้ำน้อยศิษย์แดนสวรรค์เสวียนหยวน”

“ข้ำน้อยศิษย์แดนสวรรค์เซียนหมิน”
เทพน้อยสององค์ไม่กล้ำปกปิด พวกเขำต่ำงแจ้งที่ก ำเนิดของตน
เพรำะพวกเขำรู้ดีว่ำหำกพวกเขำบังอำจปิดบัง ท่ำนเทพต้องจับได้
แน่นอน
“แล้วเจ้ำเมืองเยี่ยนเป็นเทพจำกที่ใด”
“เจ้ำเมืองเยี่ยนมิใช่ผู้เหลือรอดจำกแดนสวรรค์ แต่เขำเป็น
บุตรชำยของท่ำนเทพผิงเฉิงและอี้หยำงเซียนกู เป็นเทพแต่ก ำเนิด
และเติบโตบนสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำจึงมีสิทธิ์เป็นเจ้ำเมืองได้” เทพน้อย
สององค์เล่ำทุกอย่ำงที่ตนทรำบให้ฟัง
“เขำมีอะไรพิเศษหรือ”
“มะ… ไม่มีหรอกขอรับ” เทพน้อยสององค์ไม่รู้ว่ำพิเศษคืออะไร
แล้ว กำรก ำเนิดจำกเทพและเป็นเทพยังไม่ถือว่ำพิเศษหรอกหรือ นี่
ไม่ใช่สิ่งที่พิเศษที่สุดแล้วหรือ
เยี่ยนอวี๋จึงไม่ได้ถำมอีก นำงรู้ว่ำถึงแม้ฝ่ำยตรงข้ำมเป็นเทพที่อยู่
เบื้องหลังจริงๆ เกรงว่ำคงยังมิกล้ำเปิดโปงตัวตน แต่เจ้ำเมืองเยี่ยนคน
นี้ต้องมีส่วนข้องเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในต้ำซย่ำแห่งนี้แน่นอน
ส่วนสิงเทียน… เยี่ยนอวี๋เคร่งขรึมลง หนึ่งในเทพน้อยสององค์ก็
ถำมอย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ ว่ำ “ท่ำนเทพหงส์ฟ้ำ ปะ…ปล่อยพวกข้ำไปได้
หรือไม่ขอรับ”

“พวกเจ้ำคิดว่ำอย่ำงไรล่ะ” เยี่ยนอวี๋ถำมกลับอย่ำงเยือกเย็น
เทพน้อยสององค์ไม่กล้ำปริปำก
“ท ำลำยแก่นเทพตัวเองทิ้งซะ” เยี่ยนอวี๋พูด
สีหน้ำเทพน้อยสององค์พลันเปลี่ยน “เทพหงส์ฟ้ำ…”
“หำกให้ข้ำลงมือ พวกเจ้ำจะไม่มีโอกำสฝึกฝนวิชำได้อีก แต่
หำกท ำลำยเอง พวกเจ้ำจะยังมีโอกำสกลับไปฝึกวิชำในแดนสวรรค์”
เยี่ยนอวี๋ไม่มีเวลำมำสนใจเทพน้อยสององค์นี้ และทันทีที่นำงเพิ่งพูด
จบ นำงก็สัมผัสบำงสิ่งได้ นำงมองไปทำงทิศใต้ทันที เพรำะจู่ๆ นำงก็
รู้สึกขำดอำกำศหำยใจกะทันหัน ซึ่งท ำให้นำงกังวลขึ้นมำว่ำท่ำนพ่อ
เจ้ำน ้ำตำพวกเขำจะเป็นอะไรไป แต่แล้ว… เยี่ยนอวี๋กังวลมำกเกินไป
เพรำะว่ำบัดนี้ในส ำนักชำงอู๋ เยี่ยนชิงที่แต่เดิมถูกลอบจู่โจมจริงๆ
บัดนี้รอบกำยเขำก ำลังระเบิดแสงสีม่วงเจิดจ้ำออกมำ!
สวบ!
เถำวัลย์ที่พันเท้ำเยี่ยนชิงไว้ถูกเผำเป็นเถ้ำถ่ำนทันที มันส่งเสียง
ร้องแหลมสูงอย่ำงทุกข์ทรมำน
เสียงแบบเดียวกันยังดังขึ้นจำกข้ำงใต้เท้ำของเยี่ยนจื่อเยี่ยและ
เยี่ยนจื่อเสำ ที่แท้เถำวัลย์สีเลือดเหล่ำนี้เหมือนจะมีจิตส ำนึก หลังจำก
ที่พวกมันเลื้อยคลำนไปถึงพื้นดินแล้วก็จู่โจมครอบครัวของเยี่ยนอวี๋
เป็นสิ่งแรกทันที

น่ำเสียดำย แม้จะเป็นเยี่ยนชิงผู้ที่อ่อนแอที่สุด เนื่องจำกเขำมี
ถ้วยจ่ำนเพลิงสีม่วงที่เยี่ยนอวี๋หลอมใหม่ให้เขำ มันจึงจู่โจมไม่ส ำเร็จ
เมื่อเยี่ยนอวี๋ ‘เห็น’ ถึงตรงนี้จึงถอนหำยใจอย่ำงโล่งอก ทว่ำยังมี
เถำวัลย์สีเลือดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมำจำกพื้นดินเหมือน ‘หน่อไม้’ หลัง
ฝนตกอย่ำงดุเดือด!
“มำกมำยเช่นนี้เลยรึ!” เยี่ยนชิงหน้ำถอดสี ถึงอย่ำงไรไม่ใช่ว่ำทุก
คนจะมีถ้วยจ่ำนเพลิงสีม่วงเช่นเขำ หำกผู้อื่นถูกโจมตี เช่นนั้น…
“อุแว้! อย่ำขยับ! ปล่อยให้เป็นหน้ำที่ของข้ำเอง!”